ΠΑΟΚ: 4-4-2 ή 4-3-3;

Είναι δεδομένο ότι η ομάδα του Δώνη ενισχύθηκε σημαντικά την περίοδο του Ιανουαρίου – ίσως πιο ουσιαστικά από κάθε ομάδα στη Super League, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι παίκτες που αποκτήθηκαν έχουν τεράστια ποιότητα. Αναμφίβολα όμως δίνουν την δυνατότητα στον τεχνικό του ΠΑΟΚ να πειραματιστεί τακτικά και να προσαρμόσει τα πλάνα του ανάλογα με τις απαιτήσεις των αγώνων.

Η τετράδα αγώνων που πέρασε με Λεβαδειακό (2-0), Πανιώνιο (4-2), Λεβαδειακό (0-0) και Πλατανιά (1-2) ήρθε να αναδείξει την σημασία του βάθους στον πάγκο για την ομάδα και να επαναφέρει στην επιφάνεια το αγαπημένο εφετινό θέμα συζήτησης στα παοκτσήδικα στέκια… 4-4-2 ή 4-3-3;

Η πιθανότερη ενδεκάδα του ΠΑΟΚ με 4-4-2 μετά τις μεταγραφές του Ιανουαρίου

4-4-2

Η έλευση των Ολίσε, Καμαρά και Βούκιτς προσφέρουν πολύ περισσότερες δυνατότητες στον Δώνη για την εφαρμογή του αγαπημένου του 4-4-2. Η ομάδα αποκτά ταχύτητα και βάθος στα φτερά ενώ ο Βούκιτς αποτελεί μία τρίτη λύση στην θέση του επιθετικού – μία θέση που σαφέστατα ο ΠΑΟΚ στερείται βάθους.

Τα συν

Η ορθολογική αξιοποίηση των Σαλπιγγίδη και Αθανασιάδη που φαίνεται να λειτουργούν σωστά ως δίδυμο στην κορυφή της επίθεσης. Δυστυχώς για τον ΠΑΟΚ αμφότεροι οι επιθετικοί του δεν έχουν την ικανότητα να λειτουργούν σε συστήματα με 1 επιθετικό, κάτι που έχει φανεί πολλάκις την φετινή περίοδο.

Έντονή ομαδική επιθετικότητα – κυρίως στα παιχνίδια της Τούμπας όπου η ομάδα παίζει συνολικά πιο ψηλά.

Ευκολότερη ανάπτυξη από τα πλάγια: οι αποστάσεις μπακ και χαφ είναι πιο μικρές και η μπάλα φτάνει με ευκολία στους εξτρέμ.

Τα πλην

Αριθμητικό μειονέκτημα στον χώρο του κέντρου απέναντι στην συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων της Σούπερ Λίγκας που αγωνίζονται με 4-2-3-1 ή 4-3-3: Ο Κάτσε αναλαμβάνει τον άχαρο και δύσκολο ρόλο να κυνηγά του αντιπάλους και να κλείνει τους χώρους στην μεσαία γραμμή.

Μεγαλύτερες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών: Η απουσία παικτών μπροστά από τα στόπερ ή πίσω από τον επιθετικό δημιουργούν πρόβλημα στην συνοχή των γραμμών και “αναγκάζουν” τους παίκτες να διανύουν περισσότερα χιλιόμετρα προς την διατήρηση της συνοχής των γραμμών – κάτι που δεν έχει καταφέρει ο φετινός ΠΑΟΚ σε όλα τα παιχνίδια του.

Σημαντικά αμυντικά προβλήματα εξαιτίας των λίγων παικτών που συμμετέχουν στην ανασταλτική λειτουργία.

Η πιθανότερη ενδεκάδα του ΠΑΟΚ με 4-3-3 μετά τις μεταγραφές του Ιανουαρίου

4-3-3

Η έλευση του Κατσουράνη, όπως επίσης και των Καμαρά, Ολίσε προσφέρουν την δυνατότητα στον Δώνη να εφαρμόσει με ευκολία το 4-3-3. Η ομάδα δεν στερείται πλέον πλάγιων επιθετικών ενώ η παρουσία του “πολύ” Κατσουράνη στα χαφ ή στα στόπερ βοηθά την κυκλοφορία της μπάλας και απελευθερώνει εν μέρει τους Λάζαρ/Γκαρσία που μπορούν να επικεντρωθούν περισσότερο στα επιθετικά/ανασταλτικά τους καθήκοντα αντιστοίχως. Είναι αλήθεια ότι ο ΠΑΟΚ διαθέτει μία 5αδα κεντρικών μέσων (Φωτάκης, Λάζαρ, Γκαρσία, Κάτσε, Κατσουράνης) για… όλα τα γούστα και φαίνεται το 4-3-3 να τους ταιριάζει απόλυτα.

Τα συν

Ισσοροπημένο τακτικά σύνολο με την τριάδα των χαφ να εγγυάται καλή κυκλοφόρία και συνοχή των γραμμών.

Ενισχυμένη ανασταλτική λειτουργία – κάτι που φάνηκε στο εκτός έδρας παιχνίδι με τον Λεβαδειακό (0-0) και την άνεση που διαχειρίστηκε η ομάδα το παιχνίδι.

Συγκεκριμένοι ρόλοι για τους Λάζαρ (box to box), Κάτσε (καθαρός κόφτης σε ρόλο “αντί Βιτόλο”), Γκαρσία (υποδόχή πρώτης μπάλας και δημιουργία από την μεσαία γραμμή).

Τα πλην

Μειωμένη ομαδική επιθετικότητα: Ο Σαλπιγγίδης φεύγει από την κορυφή και γίνεται πολύ ακίνδυνος στα πλάγια, ενώ ο Αθανασιάδης καλείται να παίξει πιο μακριά από τηνπεριοχή – κάτι που τον καθιστά ιδιαίτερα ακίνδυνο. Είναι σαφές ότι η ομάδα με 4-3-3 είναι πολύ πιο αδύναμη επιθετικά κυρίως λόγω των ατομικών χαρακτηριστικών των επιθετικών της. Ο Λάζαρ αποτελεί κλειδί στην επιθετική λειτουργία του 4-3-3.

Τα ελάχιστα τρεξίματα από τον άξονα δεν βοηθούν την ανάπτυξη της ομάδας: πλην του Λάζαρ και ενίοτε του Φωτάκη, κανείς άλλος κεντρικός μέσος δεν διαθέτει τρεξίματα με την μπάλα – δεδομένο απαραίτητο για την εφαρμογή του 4-3-3 από μία ομάδα που έχει στόχο το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Πολύ δύσκολα χωρίς τον “καλό” Λάζαρ μπορεί ο ΠΑΟΚ να εφαρμόσει επιτυχώς το 4-3-3.

Συμπέρασμα

Η απάντηση στο ερώτημα 4-4-2 ή 4-3-3 δεν είναι καθόλου εύκολη. Ο Δώνης έχει πλέον το υλικό στα χέρια του ώστε να δουλέψει πάνω στα δύο συστήματα και να προσαρμόσει την ομάδα ανάλογα με τις απαιτήσεις των αγώνων. Το 4-4-2 φαίνεται να λειτουργεί καλά απέναντι σε υποδεέστερες ομάδες μέσα στην Τούμπα – εκεί που ο ΠΑΟΚ χρειάζεται αριθμητική υπεροπλία στις μεσοαμυντικές ζώνες του αντιπάλου. Τα παιχνίδια απέναντι σε ΟΦΗ, Πανιώνιο και Λεβαδειακό αποτελούν οδηγό για τα παραπάνω.

Από την άλλη το 4-3-3 δημιουργεί ανασταλτική ασφάλεια για την ομάδα και κρύβει τα αμυντικά κενά που αφήνει το επιθετικογενές 4-4-2. Σε παιχνίδια που ο ΠΑΟΚ αναζητά διαχείριση αποτελέσματος (όπως στα παιχνίδια Κυπελλου) ή απέναντι σε ποιοτικές ομάδες το 4-3-3 φαίνεται να είναι πιο ορθολογική επιλογή. Το παιχνίδι της Τούμπας με τον Ολυμπιακό ήρθε να αναδείξει τα προβλήματα που μπορεί να έχει το 4-4-2 απέναντι σε ποιοτικούς αντιπάλους που παίζουν με 3 χαφ στο κέντρο.

Η επιλογή ανήκει στον Δώνη αν και είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι στο επόμενο “καυτό” αγωνιστικά δίμηνο θα δούμε ουκ ολίγους πειραματισμούς με άξονα τα παραπάνω.