Ο “Ολλανδός” Αναστασίου του 4-3-3

Το “ολλανδικό” μοντέλο

O Αναστασίου οραματίζεται ένα επιθετικό και γρήγορο ποδόσφαιρο όπως άλλωστε ακολουθείται από την πλειοψηφία των ομάδων στην Ολλανδία όπου και έχει θητεύσει. Οι βασικοί τακτικοί άξονες του πλάνου του Αναστασίου είναι:

– Πίεση ψηλά

– Κοντά οι αγωνιστικές γραμμές

– Αυξημένο αγωνιστικό πλάτος

– Ανάπτυξη από τα πλάγια

– Προωθήσεις των πλάγιων μπακ

– Συμμετοχή των κεντρικών μέσων στην επιθετική λειτουργία

– Ο κεντρικός επιθετικός ως σταθερό επιθετικό σημείο αναφοράς

– Γρήγορος ρυθμός ανάπτυξης

Είναι σαφές ότι οι εμφανίσεις του Παναθηναϊκού απέχουν πολύ από τα παραπάνω ζητούμενα και η ομάδα θέλει πολύ δουλειά ακόμα ώστε να φτάσει κοντά στα “θέλω” του κόουτς που φαίνεται να δουλεύει προς αυτή την κατεύθυνση και να ελπίζει στην εφαρμογή του εν λόγω πλάνου.

Η πολυπλοκότητα του 4-3-3

Το 4-3-3 (μαζί με το 4-2-3-1) τείνει να γίνει ένα από τα πιο αποτελεσματικά και λειτουργικά συστήματα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, όμως, απαιτεί ποιότητα στα χαφ και εξαιρετική ομαδική φυσική κατάσταση, αφού οι περισσότεροι παίκτες αναλαμβάνουν πολύπλοκους τακτικούς ρόλους “ζωτικής” τακτικής σημασίας.

– οι πλάγιοι μπακ καλούνται να καλύψουν, σχεδόν, όλη την πλευρά

– ο κόφτης αναλαμβάνει, σχεδόν εξ’ολοκλήρου, την υποδοχή της πρώτης πάσας και έχει πολύ ενεργητικό ρόλο στην ανάπτυξη της ομάδας

– οι κεντρικοί μέσοι καλούνται να συμμετέχουν ενεργά τόσο στη φάση της άμυνας όσο και στη φάση της επίθεσης ώστε να αναπτυχθούν τα πλεονεκτήματά της

– σχηματισμοί (τρεις παίκτες στον άξονα στην άμυνα – πέντε παίκτες σε ενεργητική θέση στην επίθεση)

– ο κεντρικός επιθετικός είναι αρκετά απομονωμένος από τους παίκτες του άξονα (απουσία καθαρού επιθετικού χαφ) και οφείλει να παίζει αρκετά παράλληλα, αλλά και κάθετα χωρίς την μπάλα για να γίνει αποδέκτης της

Οι πλάγιοι μπακ τους 4-3-3 καλούνται να εκμεταλλευτούν σχεδόν αποκλειστικά όλη την πλευρά. Δύσκολο έργο για τον μοναδικό κόφτη του συστήματος που πρέπει να δώσει ανασταλτική κάλυψη στα στόπερ και, παράλληλα, να καλύψει στο γήπεδο αρκετά μέτρα

Η αξιόλογηση του ρόστερ

Μία ματιά στο ρόστερ των “πρασίνων” αρκεί για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι οι παίκτες που διαθέτει ο Αναστασίου δεν μπορούν να επιτρέψουν την ορθολογική/αποτελεσματική εφαρμογή του 4-3-3 – τουλάχιστον όχι την επιθετική version του.

– Οι κεντρικοί αμυντικοί της ομάδας είναι αργοί και δεν ενδείκνυνται για πίεση ψηλά. Μόνο ο εξαιρετικά άπειρος Ρισβάνης μπορεί να παίξει με ταχύτητα στο χώρο

– Οι πλάγιοι μπακ δεν έχουν τα απαραίτητα στοιχεία για τη θέση. Ο Μαρινάκης φαίνεται να έχει ταλέντο, αλλά ακόμα είναι άπειρος για να αναλάβει με επιτυχία έναν τόσο δύσκολο τακτικά ρόλο. Ο Νάνο, με καριέρα μόνο στη Β’ Ισπανίας, αποδεδειγμένα δεν έχει την ποιότητα ώστε να ανεβάσει επίπεδο την ομάδα – έστω κι αν έχει αρκετά από τα στοιχεία που απαιτεί η θέση του επιθετικού μπακ

– Ο Μέντες είναι πολύ soft (αν και καλός τεχνίτης) για να αναλάβει μόνος του την ανασταλτική λειτουργία του κέντρου, ενώ ο Λαγός στερείται εμπειρίας για κάτι τέτοιο

– Οι πλάγιοι επιθετικοί της ομάδας φαίνεται να μην έχουν το εύκολο γκολ

– Ο Μπεργκ είναι πολύ αργός (τουλάχιστον έτσι δείχνει μέχρι τώρα) για να μπορέσει να κινηθεί κάθετα και παράλληλα σε μεγάλες αποστάσεις χωρίς την μπάλα

– Ο Πράνιτς δύσκολα θα παίξει τον ρόλο που θέλει ο Αναστασίου στο κέντρο, αφού δεν διαθέτει αυτά τα στοιχεία που απαιτεί η θέση

Σχόλιο: Ζέκα και Αμπεΐντ είναι μακράν ότι πιο κοντινό έχει ο Παναθηναϊκός σε κεντρικά χαφ του 4-3-3, ενώ ερωτηματικό αποτελεί αν ο Ατζαγκούν, που δείχνει να έχει κάθετη κίνηση, μπορεί να αποδώσει τόσο χαμηλά στον άξονα.

Οι αποστάσεις του επιθετικού από τα χαφ σε διάταξη 4-3-3 είναι μεγαλύτερες σε σχέση με το 4-2-3-1 όπου ο επιτελικός μέσος καλύπτει το “ζωτικό” χώρο πίσω από τον επιθετικό

Συμπέρασμα

Οι παραπάνω προβληματισμοί δεν σημαίνουν ότι ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να παίξει το 4-3-3 ή ότι ο Αναστασίου θα πρέπει να εγκαταλείψει τις βλέψεις και σκέψεις για επιθετικό ποδόσφαιρο. Δεν γίνεται να μάθεις κάτι αν δεν το επιχειρήσεις.

Αυτό που οφείλει να κάνει ο Αναστασίου είναι να προσπαθήσει να βρει τον τρόπο, το κατάλληλο σχηματισμό, προκειμένου να αναδείξει τις δεξιότητες των παικτών του, να περάσει την επιθετική φιλοσοφία που επιθυμεί χωρίς όμως να παραμερίζει εντελώς την αναγκαιότητα απόκτησης του αποτελέσματος. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει την πολυτέλεια να μην κερδίζει.

Από την άλλη η διοίκηση πρέπει να επικοινωνήσει με σωστό τρόπο στο φίλαθλο κοινό της ομάδας το αγωνιστικό πλάνο της και τον τρόπο με τον οποίο αυτό θα επιτευχθεί σε βάθος χρόνου. Η επικοινωνία αυτή ίσως είναι ακόμα πιο σημαντική από την απάντηση τακτικών διλημμάτων και σχηματισμών – τουλάχιστον σε αυτή την κρίσιμη καμπή για την ιστορία του συλλόγου.