Deja vu

Θα μπορούσε να είναι μία σκηνή από τα προηγούμενα. Την περυσινή σεζόν στις άσχημες βραδιές του Παναθηναϊκού. Σίγουρα υπάρχουν διαφορές σε αυτή την ήττα από την Παρτιζάν.

Καταρχάς είναι η πρώτη φορά από τότε που ο Παναθηναϊκός μετακόμισε στο ΟΑΚΑ που τυγχάνει τέτοιας δυσάρεστης έκπληξης στην φάση των 16. Όλοι θυμόμαστε την χρονιά 2005-2006 με το 0-3 που έγινε 3-3 (ήττες από Τσιμπόνα, Μπενετόν εκτός κι Εφές Πίλσεν εντός), αλλά ήττα από έναν σαφώς πιο αδύναμο αντίπαλο δεν έχει γνωρίσει. Είναι μία παράμετρος που πιθανώς να μην «λέει» τίποτα αλλά αυτό δεν τίθεται επί του παρόντος ως ζήτημα.

Είναι μία από τις λίγες φορές που ο Παναθηναϊκός πλήρωσε τις απουσίες του και μία από τις πολλές φορές όπου παρουσίασε την μία χτυπητή αδυναμία στο παιχνίδι του: η άμυνα απέναντι σε ψηλά τριάρια. Ο Βέσελι προκάλεσε τεράστια αναστάτωση και ας μην αποτυπώθηκε σε αριθμούς.

Έλειψε ο Μπατίστ, ο Τσαρτσαρής, και μοιραία χάθηκαν όλα τα αμυντικά ριμπάουντ διότι ο Πέκοβιτς δεν βοηθάει σε αυτό τον τομέα ενώ ήταν πολύ ταλαιπωρημένος από το ξύλο με τον Βράνες.

Ακόμα κι έτσι, αμυντικά οι πρωταθλητές πήραν άριστα εμφάνισαν όμως τεράστιο πρόβλημα στην επίθεση. Τα σουτ ήταν σχεδόν πάντα ελεύθερα, κάτι που σημαίνει ότι το παιχνίδι είχε ρυθμό αλλά δεν μπήκαν. Στις ήττες του ο Παναθηναϊκός δεν βάζει τα σουτ διότι στηρίζεται περισσότερο στην περιφέρεια οφείλει όμως να βρει περισσότερους τρόπους για σκοράρισμα από την ρακέτα ιδιαίτερα αν λείπει ο Μπατίστ.

Τι άλλο συνέβη; Το γνωστό ζήτημα με τα τρία πλέι μέικερ. Μέχρι τώρα δεν καταφέρνουν να παίξουν μαζί για πολύ ώρα Σπανούλης, Γιασικεβίτσιους και Διαμαντίδης αφού μοιραία ένας (συνήθως ο Διαμαντίδης) θα πρέπει να κινείται χωρίς την μπάλα πράγμα που δεν περιλαμβάνεται στο ρεπερτόριο. Επείδή μιλάμε deja vu θυμίζουμε την κακή ευρωπαϊκή χρονιά του 2008 και τις περυσινές δυσκολίες μέχρι ο Ζοτς να δώσει περισσότερο χρόνο στους Σπανούλη-Γιασικεβίτσιους λόγω του τραυματισμού του Διαμαντίδη.

Το καλό με τον πρωταθλητή Ευρώπης είναι ότι λειτουργεί τόσο καιρό ως ομάδα ώστε γνωρίζει άριστα πώς να εντοπίζει τις αδυναμίες και να τις καλύπτει. Γι αυτό και δεν θα μιλήσουμε για καταδικαστική ήττα. Για άλλο σύλλογο θα ήταν το τέλος, για τους πρασίνους όχι. Βεβαίως τους υποχρεώνει να νικήσουν στην Βαρκελώνη για να πάρουν την πρώτη θέση αλλά τί θα ήταν ο Παναθηναϊκός χωρίς πραγματικές προκλήσεις;

Ο Χέισλιπ έδειξε όσα γνωρίζουμε γι αυτόν, θέλει χρόνο διότι ουσιαστικά είναι τρεις μήνες χωρίς μπάσκετ και να καταλάβει όσο πιο γρήγορα γίνεται την λογική του συνόλου. Εννοείται πως με το ταλέντο του θα πάρει κάποια σουτ περισσότερα και θα κυνηγήσει το κάτι παραπάνω στο πλαίσιο μίας ατομικής ενέργειας. Σε αυτό το σκέλος θα χρειαστεί και οι συμπαίκτες του να αποδεχθούν τις αγωνιστικές του ιδιαιτερότητες.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία βαριά ήττα, έχοντας όμως το σκεπτικό ότι μιλάμε για μία ομάδα που τόσα χρόνια γνωρίζει πώς να επιστρέφει πιο δυναμικά, δεν θα είμαστε τόσο αυστηροί. Εννοείται πως αυτό το αποτέλεσμα μετατρέπει την συνέχεια σε πέντε τελικούς από την άλλη οι τελικοί αρέσουν στον Ομπράντοβιτς και τους παίκτες του.

Για μία τελευταία φορά αξίζει αναφορά στον κόσμο. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού έδειξαν ότι ωρίμασαν με την ομάδα τους γι αυτό και γέμισαν το γήπεδο σε μία θεωρητικά ελάχιστα εμπορική αναμέτρηση, γι αυτό και μόλις διαφάνηκε η ήττα φώναξαν ακόμα πιο δυνατά. Αν μη τί άλλο, ουδέν κακόν αμιγές καλού, και ο κόσμος πλέον γνωρίζει ότι πορεύεται μαζί με το πιο υπερήφανο σύνολο στην ιστορία του συλλόγου. Στις νίκες και τις ήττες.