Το Τσάμπιονς Λιγκ της επιβίωσης

Μην βιάζεστε να μας χαρακτηρίσετε υπερβολικούς διότι αν δεν είναι υπέρβαση το κατόρθωμα του Ιστορικού που ξεκίνησε τη σεζόν με χίλια δυο προβλήματα και τα ταμεία του εντελώς άδεια τότε, διάολε, τι είναι;

Ας θυμηθούμε πως άρχισε τη χρονιά ο Πανιώνιος. Εμπιστεύτηκε έναν πρωτόβγαλτο προπονητή που μοναδική προίκα είχε τη σπουδαία καριέρα του ως ποδοσφαιριστής, τον Δημήτρη Ελευθερόπουλο. Απαλλάχθηκε από όλα τα βαριά συμβόλαια της προηγούμενης σεζόν, έβαλε στην πρώτη ομάδα αμούστακα ελληνόπουλα, δεν ξεμύτισε από την Ελλάδα στο διάστημα της προετοιμασίας του και, το κυριότερο, είχε στο διοικητικό πηδάλιο ανθρώπους χωρίς καμία πρόσβαση στο αμαρτωλό ποδοσφαιρικό παρασκήνιο.

Σίγουρος υποβιβασμός απεφάνθησαν οι γνώστες της πιάτσας. Και με περιορισμό στις μεταγραφές λόγω μη αδειοδότησης για να μην ξεχνιόμαστε. Μέχρι που ήρθαν τα πρώτα πολύ θετικά δείγματα γραφής και οι… γνώστες άλλαξαν άποψη. Ελα που όμως στη μέση της πορείας τα προβλήματα γιγαντώθηκαν.

Τραυματισμοί, πωλήσεις και απώλειες ποδοσφαιριστών, η ομάδα έχασε τον Ιανουάριο όλο το βασικό κορμό της στην άμυνα. Τραυματίας με χιαστό ο Λαμπρόπουλος, στον Απόλλωνα (ας όψεται ο περιορισμός στις ανανεώσεις) ο Ρόβας, στον Παναθηναϊκό ο Σπυρόπουλος, στο κρεβάτι του πόνου ο Κούρος. Φτου και από την αρχή. Νέα προετοιμασία, αυτή τη φορά στο Σοφικό, νέα προσπάθεια μονταρίσματος, μεταγραφές παιδιών που δεν είχαν παιχνίδια στα πόδια τους. Ερχεται και ένα σερί άσχημων αποτελεσμάτων, η ομάδα κολλάει, ο Ελευθερόπουλος νιώθει ότι δεν έχει να προσφέρει κάτι άλλο και αποχωρεί.

Και όμως, αυτή η ομάδα σώθηκε, ή τέλος πάντων, βρίσκεται πολύ κοντά στη σωτηρία. Σώθηκε γιατί στα μέσα των αποδυτηρίων πράγματά της ήταν καθαρή σαν διαμάντι. Οι παίκτες, εν πολλοίς απλήρωτοι αλλά υπερήφανοι και ντόμπροι, τα έδωσαν όλα και ας σαρώθηκαν όλη τη σεζόν από τις θλάσεις στα γήπεδα-παγίδες του Κορωπίου.

Ο Ελευθερόπουλος πρώτα, ο Παναγόπουλος στη συνέχεια μίλησαν στην καρδιά τους. Ο ρόλος του δεύτερου ιδίως αποδείχθηκε καθοριστικός. Οι παίκτες τον εκτιμούν, τον λατρεύουν θα έλεγε κανείς, κυρίως οι νεαροί. Αλλά και οι πιο έμπειροι. Με το που σφύριξε τη λήξη ο Μάνταλος τη Δευτέρα, ο πρώτος που έπεσε πάνω στον προπονητή ήταν ο πολύπειρος και μπαρουτοκαπνισμένος Καμπάνταης. Αγκαλιάστηκαν οι δυο τους λες και είχαν μόλις κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ.Και πράγματι αυτό είχαν κάνει. Είχαν σηκώσει το Τσάμπιονς Λιγκ της επιβίωσης.

Ουδείς, τούτη τη ώρα, μπορεί να ξέρει το μέλλον αυτή της ομάδας. Το σίγουρο είναι ότι κατά το κοινώς λεγόμενο, δεν υπάρχει μία. Υπάρχει μόνο μία τρέλα από μερικούς ανθρώπους που έβαλαν το κεφάλι τους στο ντορβά και υποθήκευσαν τα σπίτια τους για να μην πέσει ο Πανιώνιος κατηγορία. Υπάρχουν και πολλά προβλήματα. Οφειλόμενα στο υπαλληλικό προσωπικό, υλικοτεχνικές ελλείψεις, καθημερινοί μπελάδες επιβίωσης για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές, χρέη, παλιά και νέα.

Αλλά όσο υπάρχει τρέλα, η φλόγα παραμένει ζωντανή. Αλήθεια, σε ποια άλλη ομάδα της κατηγορίας, μία μεγάλη νίκη θα γιορταζόταν από τον προπονητή με μπίρες σε διπλανό, στο γήπεδο, ψητοπωλείο; Αυτό έκανε ο Παναγόπουλος μετά την επικράτηση επί του Ατρόμητου. Πήγε με τους φίλους του σε στέκι πίσω από το γήπεδο της Νέας Σμύρνης. Την Παρασκευή, για να νικήσει το άγχος του, επισκέφθηκε τις ακαδημίες της ομάδας. Στη Νέα Σμύρνη πάλι. Σαρξ εκ της σαρκός της περιοχής και της ομάδας.