Το ρίσκο του Αρη και του Τσιώλη
Η ομάδα της Θεσσαλονίκης πανηγύρισε όταν συμφώνησε μαζί τους και σχεδόν έδειξε ανακουφισμένη όταν πάτησαν το πόδι τους στην έξοδο γιατί στους “κίτρινους” προφανώς είναι κακό στην ομάδα να κάνει κουμάντο μόνον ο προπονητής. Ετούτο δεν είναι της στιγμής να το αναλύσω.
Αιτίες για ένα διαζύγιο πάντα υπάρχουν. Οπως και καλές δικαιολογίες. Στο ποδόσφαιρο πολύ περισσότερες. Από τη στιγμή που δεν μπορούν να φύγουν παίκτες και διοίκηση φεύγει ο προπονητής. Το ζήτημα είναι να σωθεί μία συνεργασία. Εκεί θέλει ικανότητα.
Ο Αρης σ’ όλους τους τόνους πανηγύρισε την πρόσληψη του Κούπερ με το μότο “είναι ο σημαντικότερος προπονητής που πέρασε από ομάδα της Ελλάδας”. Καμία αντίρρηση. Δικαίως περηφανεύονταν για μία συνεργασία η οποία δεν είχε ταίρι. Τιμή του και καμάρι του που κατάφερε να συνεργαστεί με μία τόσο μεγάλη προσωπικότητα. Απόδειξη ότι οι άνθρωποι των “κιτρίνων” είχαν όραμα για κάτι περισσότερο από την εγχώρια μιζέρια. Συγχρόνως και η “χρυσόσκονη” για να καλύψουν το λάθος της επιλογής του Μαζίνιο.
Η σχέση Αρη-Κούπερ δεν μπόρεσε να αντέξει την εξέλιξη των γεγονότων. Παρά τα όσα επισήμως δηλώθηκαν τις ημέρες του χωρισμού, μετά τη δημόσια τοποθέτηση του Γιάννη Μιχαλίτσου “το είχε πει ο Κούπερ ότι ο στόχος είναι η σωτηρία”, μάλλον η αλήθεια είναι διαφορετική. Ταπεινή μου γνώμη -και την ξαναέγραψα την ημέρα του διαζυγίου- είναι ότι ο Κούπερ άρχισε να βλέπει προς την έξοδο γιατί διαπίστωσε ότι ο Αρης για να πετύχει κάτι παραπάνω έπρεπε να έχει γεμάτο ταμείο. Λεφτά δεν υπήρχαν για να γίνουν οι εισηγήσεις του πράξη τον Ιανουάριο, ο Αρης γλύτωσε ένα βαρύ συμβόλαιο αποκτώντας την ελευθερία να “ψωνίσει” χωρίς περιορισμούς κι όλους τους βόλεψε ο χωρισμός. Ολη την αλήθεια θα την μάθουμε στο μέλλον. Εκείνο που έχει αξία όμως είναι η μετά-Κούπερ εποχή.
Ο Αργεντινός άφησε την ομάδα έναν βαθμό πίσω από την προνομιούχο 5η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Ο Γιάννης Μιχαλίτσος επελέγη προκειμένου να μην χαθεί ο στόχος. Η λύση θεωρητικά φάνταζε ικανοποιητική γιατί η εσωστρέφεια που κυριαρχεί στον Αρη είχε πείσει τους ανθρώπους που αποφασίζουν ότι η ομάδα μπορούσε ακόμη και με αυτόματο πιλότο να πετύχει τον στόχο της. Αυτός είναι και ο λόγος που αδιαπραγμάτευτα την αποψίλωσαν είτε παραχωρώντας τον Χαβίτο, είτε τον Ρουίς, είτε τον Ναφτί.
Ο Μιχαλήτσος δεν είναι Κούπερ, αλλά πίστεψε ότι αξιοποιώντας τις γνώσεις του θα κατάφερνε να οδηγήσει τον Αρη στα πλέϊ-οφ. Ανθρώπινη η φιλοδοξία του. Απάντησε θετικά στην πρόκληση, παρότι ήξερε τις αδυναμίες που είχε σε έμψυχο δυναμικό η ομάδα. Επαιξε και έχασε. Ο Αρης έδειξε σημάδια αγωνιστικής βελτίωσης αλλά δεν πήρε τους πολύτιμους πόντους. Και επειδή σε τέτοιες περιπτώσεις το “θηρίο” θέλει “κρέας” η απόλυση του ήταν αναμενόμενη. Παρότι υπέγραψε συμβόλαιο κοντά ένα μήνα μετά την πρόσληψη του, γεγονός που δείχνει ότι η διοίκηση του Αρη ήταν σίγουρη για την επιλογή της, δεν του στάθηκε στα δύσκολα.
Προφανώς μετά την ήτα από την Ηρακλή ο πανικός κυρίευσε τους ανθρώπους των “κιτρίνων” και αντιδρούν σπασμωδικά φοβούμενοι τα χειρότερα. Διαφορετικά δεν εξηγείται η αντικατάσταση του Μιχαλίτσου μ’ έναν προπονητή όπως είναι ο Τσιώλης. Με καλή παρουσία στις ομάδες που παραδοσιακά συμμετέχουν στον “γύρο του θανάτου”, αλλά χωρίς λάμψη και εμπειρίες από κάτι περισσότερο. Προπονητής που σε 117 αγώνες στην μεγάλη κατηγορία πέτυχε 23 νίκες, είχε 38 ισοπαλίες και έχασε 56 φορές.
Να συμφωνήσω ότι ο Ολυμπιακός Βόλου τα πήγε περίφημα με τον Τσιώλη στον πάγκο, αλλά μόνον αυτό δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο πρόσληψης από μία ομάδα που έχει ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη της αξίας των προπονητών. Ο Αρης έχει περισσότερη πίεση και μεγαλύτερες απαιτήσεις. Οσοι έχουν καλή μνήμη θα θυμούνται ότι και ο Χαντζάρας ως ικανός και εξελίξιμος είχε μετακομίσει στου Χαριλάου έχοντας κάνει πράματα και θάματα στο Αιγάλεω με τον Θωμά Μητρόπουλο συμπαραστάτη της προσπάθειας του. Είχε γίνει μάλιστα και σύνθημα στα χείλη των οπαδών του Αρη με το γνωστό “Χαντζάρα ψυχάρα για πάντα αρειανάρα” αλλά έφυγε κακήν κακώς από την ομάδα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το μέλλον του Τσιώλη είναι προδιαγεγραμμένο στον Αρη. Αντιθέτως μπορεί να πάει κόντρα στην θεωρητικολογία και να πετύχει. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες και το ρίσκο που πήρε η διοίκηση ιδιαιτέρως μεγάλο.
Y.Γ: Για τα όσα ακούγονται στις κασέτες εκτιμώ ότι τα ευχολόγια και οι αφορισμοί είναι μόνο για λαϊκή κατανάλωση. Το αποτέλεσμα είναι που θα μετρήσει κι αυτό αποτελεί πρόκληση για την Δικαιοσύνη και τον πρόεδρο της Ε.Π.Ο.
Υ.Γ 2: Δηλαδή οι παίκτες των ομάδων που δεν τάχθηκαν υπέρ της αποχής των ποδοσφαιριστών κατά την 26η αγωνιστική είναι ικανοποιημένοι από τα όσα γίνονται στα εγχώρια γήπεδα ή περιμένουν τα χειρότερα για να αντιδράσουν;
