Δώσ’ ημίν σήμερον
Το ότι η ΑΕΚ βγήκε στη ζητιανιά προκειμένου να βρει έδρα για τον επαναληπτικό αγώνα με την Νταντί Γιουνάιτεντ δε με εκπλήσσει. Βεβαίως το γελοίο του πράγματος έχει να κάνει με το γεγονός ότι 24 ώρες πριν από έναν ευρωπαϊκό αγώνα αναζητούνταν έδρα για να τον φιλοξενήσει.
μετά τα γέλια) παράνα θυμώσει με όσα συμβαίνουν στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Δεν μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός, για τον απλούστατο λόγο ότι πολλά πράγματα στον ελληνικό αθλητισμό
πασπαλίζονται με χρυσόσκονη ώστε να δίνουν ευχάριστη εικόνα, αλλά με το πρώτο φύσημα φανερώνεται η γύμνια τους.
Όταν οι ιστορίες αφορούν τις εγχώριες διοργανώσεις με τον άλφα ή το βήτα τρόπο “μπαλώνονται” και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Στην περίπτωση της έδρας ενός ευρωπαϊκού αγώνα όπου τα πράγματα σοβαρεύουν γιατί
υπάρχουν παρατηρητές που ακολουθούν τους τύπους και όχι το συναίσθημα, δεν μπορεί το κρέας να βαφτιστεί ψάρι.
Βεβαίως εδώ μπαίνουν και άλλα ζητήματα. Πώς είναι δυνατόν η έδρα του Ατρόμητου να μην προσφέρει ασφάλεια για έναν ευρωπαϊκό αγώνα και να
παίρνει “πράσινο” για τις εγχώριες διοργανώσεις; Μοιάζει με την τιμωρία των διαιτητών οι οποίοι υποβιβάζονται κατηγορία λες και η ανικανότητα θεραπεύεται στη Β’ Εθνική!
Ποιο επιχειρείν; Η λογική του
δώσ’ ημίν σήμερον ζει και βασιλεύει στις ομάδες της Super League. Aπό τη στιγμή που το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στη χώρα μας δεν έχει τα χαρακτηριστικά που έχει σ’ όλες τις κεντροευρωπαϊκές χώρες, λογικό είναι να γίνεται ό,τι γίνεται. Το ποδόσφαιρο αποτελεί για τους περισσότερους ιδιοκτήτες πολιορκητικό κριό για τα επιχειρηματικά τους συμφέρονταή την κοινωνική τους προβολή και στο ελάχιστο επιχειρηματική προσπάθεια.
Έτσι, εκείνο που πρώτα φροντίζουν οι παράγοντες είναι να φουσκώνουν το μπαλόνι της αισιοδοξίας του κόσμου, να του φτιάχνουν τη διάθεση με μεταγραφικά τρικ και από εκεί και πέρα έχει ο Θεός. Ακόμη και ο Κόκκαλης είχε μπει επί πολλά χρόνια σ’ αυτό το τρυπάκι, μέχρι που κατάλαβε ότι η επιχειρηματικότητα στο ποδόσφαιρο περνάει από την κατασκευή σοβαρών υποδομών όπως είναι το γήπεδο και τα προπονητήρια. Το δεύτερο το πήραν πολύ νωρίτερα χαμπάρι οι Βαρδινογιάννηδες και έφτιαξαν την Παιανία, η οποία έφερε στον Παναθηναϊκό τίτλους και έσοδα από πωλήσεις παικτών.
Καταργούν το αυτονόητο
Οι υποδομές στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν είναι κάτι σαν προσπάθεια για τον τετραγωνισμό του κύκλου. Όταν όμως αισθάνεσαι περαστικός κοιτάς πως θα κερδίσεις την Κυριακή και όχι πως θα κάνεις μεσομακροπρόθεσμα σχέδια ανάπτυξης της ομάδας.
Πολύ δε περισσότερο όταν αισθάνεσαι έρμαιο των οργανωμένων που στις περισσότερες ελληνικές ομάδες βαράνε τον… ταμπουρά και χορεύουν οι πρόεδροι, οι οποίοι προκειμένου να ηρεμήσουν το “θηρίο” προτιμούν τις μεταγραφές από το να επενδύσουν σε υποδομές.
Η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ που ακόμη δεν έχουν σοβαρά προπονητήρια (η πρώτη δεν έχει καν γήπεδο, ενώη ομάδα της Θεσσαλονίκης αγωνίζεται σ’ ένα γηρασμένο γήπεδο), πιστεύω ότι έχουν αντιληφθεί πως θα γίνουν ανταγωνιστικές, όχι τόσο σε εγχώριο επίπεδοόσο σε ευρωπαϊκό. Κάτι παλεύουν να κάνουν, αλλά έχουν αργήσει υπερβολικά. Οι πρόσφατες εικόνες άλλωστε του “Αμστερνταμ Αρίνα” και του “Σουκρού Σαράτσογλου” πιστεύω ότι μόνο μελαγχολία έχουν προκαλέσει στον Ζαγοράκη.
Υ.Γ.: Η άρνηση του Θόδωρου Ζαγοράκη να αναλάβει την προεδρία της Super League είναι, υπό μία έννοια, σεβαστή. Η ψήφος, όμως, της ΠΑΕΠΑΟΚ υπέρ του Μαρινάκη δεν ήταν και η πιο λεβέντικη επιλογή – υπήρχε στο κάτω κάτω και η επιλογή του λευκού. Προφανώς όμως έγινε “συμψηφισμός” με την υπερψήφιση του Βιολίδη ως εκπροσώπου της Super League στο ΔΣ της Ε.Π.Ο.
Υ.Γ.1: Η παρουσία του Hλία Βιολίδη στο Δ.Σ. της Ε.Π.Ο. Το ελάχιστο που δημιουργεί είναι μία ηθική ευθύνη στον παράγοντα του “Δικεφάλου” να παλέψει για το 50-50 στη διαιτησία. Γιατί όταν είσαι μέσα στο “παιχνίδι” δε χωράει το “δεν ήξερα δεν άκουσα”.
