Σημεία των καιρών

Η περίπτωση του Τζαμόν Λούκας απορρίφθηκε ουσιαστικά από τον Τύπο, διότι κανείς δεν πίστευε ότι οι φιναλίστ της Ευρωλίγκας, σε αυτή την νέα τους σελίδα θα έκλειναν μία από τις θέσεις των ξένων με τον ορισμό του μέτριου.

Οι περισσότεροι επηρεασμένοι από τις κινήσεις του παρελθόντος, δεν ήταν δυνατόν να σκεφτούμε και οικονομικά αλλά και αγωνιστικά πως ο Ολυμπιακός θα στηρίξει την προσπάθεια για τίτλο σε έναν …αθλητή παρά μπασκετμπολίστα.

Για όσους δεν τον έχουν προσέξει, ο Λούκας είναι από τα παιδιά που μπορούν να βρίσκονται στο παρκέ τρέχοντας πάνω κάτω, παίζοντας δυνατή άμυνα, κλέβοντας μπάλες, πασάροντας εξαιρετικά στο πικ εν ρολ, με λίγα λάθη, σκοράροντας (περιοδικά) είτε με σουτ είτε με λέι απ και πολύ καλό παιδί εκτός από τις ημέρες που δεν πληρωνόταν.

Τα ελαττώματά του; πρέπει πέρυσι να είχε το ρεκόρ χαμένων λέι απ, στα 6,25 τον έπιανε ναυτία, αδυνατεί να δημιουργήσει για τον εαυτό του, το σουτ του από μέση απόσταση( πλέον σημαντικό όπως θα κλείνουν οι άμυνες) λίγο χειρότερο από το πολύ κακό τρίποντο, δυσκολεύεται στην άμυνα, λογικά λόγω του 1,91 απέναντι σε τριάρια.

Στο Μαρούσι της υπέρμετρα σκληρής άμυνας, του μπάσκετ που πολλές φορές ήταν στα… 30 δευτερόλεπτα, ο Λούκας έλαμψε. Σε μία ομάδα με ήσσονες απαιτήσεις και με τον Λούκας να παίζει 40 λεπτά κατάφερε σε έναν βαθμό να καλύψει τις τεράστιες αδυναμίες του, παρουσιάζοντας τα θετικά του στοιχεία.

Υπό άλλες συνθήκες θα μιλάγαμε για μία κίνηση ερωτηματικό, μία ενέργεια χωρίς πραγματική λογική, απλά ένας παίκτης για να συμπληρώσει το ρόστερ χωρίς να κοστίζει. Με έναν προπονητή όμως σαν τον Ίβκοβιτς δεν γίνεται να μιλήσεις για μία ακόμη προσθήκη. Ο Ντούντα προτίμησε να πάει σε μία λύση σίγουρη την οποία ξέρει, έχει δει σε δράση, αφήνοντας στην άκρη πολύ καλύτερες περιπτώσεις μεν, άγνωστες και από το ΝΒΑ δε.

Ο Ολυμπιακός γίνεται ομάδα του προπονητή του και αποκτά μόνο ότι πιστεύει ο κόουτς ότι του λείπει. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ήθελε ως ασφαλιστική δικλείδα, στα σχήματα με τρία γκαρντ τα οποία θα δούμε πολύ, έναν αθλητικό παίκτη που να πασάρει καλά, να μην κάνει λάθη και κυρίως να μην ζητάει μπάλα. Κάτι σαν Μπέβερλι; Ναι αλλά ο Λούκας δεν διαθέτει το ίδιο ταλέντο μεν, είναι πιο συγκροτημένος δε.

Η απόκτησή του όμως επιβεβαιώνει την ανάγκη για ένα πραγματικά καλό παίκτη στο 2/3 που να διαθέτει σουτ. Με τα έως τώρα δεδομένα από το ρόστερ των κυπελλούχων, θα πάρουν με άνεση σουτ από τα 6.75 (πια) ο Κέσελι, ο Τεόντοσιτς και ο Μπουρούσης ενώ ο Χαλπερίν δεν υπολογίζεται. Θα χρειαστεί ένας πραγματικά ποιοτικός σουτέρ αλλά συνολικά καλός παίκτης που θα δίνει σιγουριά στο σκοράρισμα με σουτ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σημείο των μπασκετικών καιρών. Την ημέρα που ο μεγαλύτερος γκαρντ της τελευταίας δεκαετίας, έστω και στο λυκόφως της διαδρομής του, μάθαινε ότι δεν θα συνεχίσει στην Ελλάδα, ο Λούκας έβρισκε δουλειά σε μεγάλη ομάδα.
Ο τελευταίος παίκτης για τον οποίο πληρώναμε εισιτήριο για να δούμε(Σαρούνας Γιασικεβίτσιους) και ο …τελευταίος που θα πληρώναμε εισιτήριο για να παρακολουθήσουμε.