Νίκησε το άγχος του ο ΠΑΟΚ
Ο ΠΑΟΚ έπαιζε με την πλάτη στον τοίχο, αφού εάν δεν έπαιρνε τους τρεις βαθμούς θα έμενε κατά πάσα πιθανότητα εκτός πλέι οφ, κάτι που θα ισοδυναμούσε με «αυτοκτονία». Υπό αυτή την έννοια, στο ματς με τον Εργοτέλη μάλλον κινδύνευε περισσότερο από το άγχος του, παρά από την δυναμικότητα του αντιπάλου. Τελικά κατάφερε και το νίκησε…
Καταλυτικό ρόλο στην υπέρβαση του ψυχολογικού στρες, που απέρρεε από την κρισιμότητα του αγώνα, έπαιξε ο Πάμπλο Κοντρέρας. Έδειξε και πάλι την μεγάλη κλάση του. Το γκολ που πέτυχε με ένα καταπληκτικό άλμα ο Χιλιανός αποτέλεσε τεράστια ανακούφιση για τους συμπαίκτες του και την ομάδα γενικότερα και οδήγησε ουσιαστικά στη νίκη. Μην ξεχνάμε, ότι επιτεύχθηκε αρκετά νωρίς και έτσι εκτός από τους συμπαίκτες του, απελευθερώθηκαν από την πίεση και οι οπαδοί του ΠΑΟΚ στις εξέδρες, που δεν είχαν και την καλύτερη ψυχολογία, μετά τις διαδοχικές ήττες στο πρωτάθλημα.
Και όχι μόνο αυτό… Ο Κοντρέρας ήταν ο απροσπέλαστος ηγέτης της άμυνας, έδιωξε ως απομηχανής θεός με το κεφάλι το σουτ του Βερπακόφσκις στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου που είχε κατεύθυνση προς τα δίχτυα και έβγαλε με μακρινή ασίστ και τον Μουσλίμοβιτς τετ α τετ στις καθυστερήσεις. Ό,τι και να πεις γι’ αυτόν τον παίκτη είναι λίγο. Η κλάση του και η αθλητική αγωγή του είναι σπάνια. Αναμφισβήτητα είναι ο καλύτερος αμυντικός αυτή την στιγμή στο ελληνικό πρωτάθλημα με διαφορά από τον δεύτερο.
Στον δεύτερο ποδοσφαιριστή που αξίζει να σταθούμε είναι ο Σταύρος Τσουκαλάς. Επειδή παίζει σε μια ομάδα μεγάλων απαιτήσεων, όπως ο ΠΑΟΚ, δέχεται αυστηρή και σκληρή κριτική, αλλά το γκολ που πέτυχε συνιστά την προσωπική του δικαίωση. Όχι τόσο γιατί σκόραρε, αλλά για την εκτέλεση που ήταν πολύ ωραία και η οποία έδειξε ότι διαθέτει προσόντα. Για ποδοσφαιριστή, που ήρθε στα μέσα της περιόδου από το Κυπριακό πρωτάθλημα και μπήκε κατευθείαν στα βαθιά, πάει καλά. Δεν έχει την πολύ μεγάλη κλάση μέσου, που θα του εξασφαλίσει μια θέση βασικού την νέα χρονιά, αλλά με την μαχητικότητα, την αυτοπειθαρχία και το φιλότιμο που τον διακρίνει, μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο.
Ο τρίτος που άφησε πολύ καλές εντυπώσεις ήταν ένας άλλος… παρεξηγημένος, ο Βασίλης Κουστιανικούλης. Μετά από πολύ καιρό έκανε μια αξιοπρεπέστατη εμφάνιση. Είχε εμπνεύσεις στο παιχνίδι του, έφτασε κοντά στο γκολ δυο φορές, προβλημάτισε με τις κινήσεις του την αντίπαλη άμυνα και κυρίως έδειξε ότι προσαρμόζεται στο σύστημα της ομάδας. Δεν έκανε ότι… να ‘ναι μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όπως στο παρελθόν, αλλά αντίθετα ήταν πολύ πειθαρχημένος και προσηλωμένος στα καθήκοντά του. Το μόνο που χρειάζεται είναι αυτοπεποίθηση, γιατί και μπάλα ξέρει και ταχύτητα έχει, στοιχεία καθοριστικά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς, επίσης, ήταν πολύ καλός και πολύ ομαδικός. Έβγαλε την ασίστ στο σημαντικότατο δεύτερο γκολ του Τσουκαλά, με το οποίο «κλείδωσε» η νίκη, ήταν μέσα στις φάσεις, είχε την ευκαιρία στις καθυστερήσεις και γενικά σε όλο το ματς προσέδιδε οντότητα στην επιθετική γραμμή του ΠΑΟΚ με την εμπειρία, τον δυναμισμό και την αδιαμφισβήτητη κλάση του.
Ένα άλλο ενθαρρυντικό στοιχείο του αγώνα σε ατομικό επίπεδο, ήταν η αρκετά καλή εμφάνιση του Βίκτορ Βιτόλο, ο οποίος έδειξε ότι μετά τον σοβαρό τραυματισμό του ξαναβρίσκει τον εαυτό του. Ο Ισπανός «κράτησε» την μεσοαμυντική γραμμή του ΠΑΟΚ μόνος του, καθώς ο Φωτάκης ήταν μέτριος, όπως και ο Ίβιτς. Ο Σαλπιγγίδης δεν έκανε κάτι εξαιρετικό, αλλά ήταν, ως συνήθως, πολύ μαχητικός και μόχθησε για την ομάδα.
Το αρνητικό σημείο του αγώνα με τον Εργοτέλη ήταν τα αμυντικά κενά που παρατηρήθηκαν στις μεγάλες ευκαιρίες του Μπούντιμιρ και του Βερπακόφσκις για την ισοφάριση. Στην πρώτη φάση το γκολ το έσωσε με σωτήρια απόκρουση ο Κρέσιτς, που επέστρεψε στις καλές εμφανίσεις και στη δεύτερο ο – πανταχού παρών και τα πάντα πληρών – Κοντρέρας… Όσο μεγάλος παίκτης και εάν είναι ο Χιλιανός, δεν μπορούσε να τα κάνει όλα μόνος του, αφού και ο Μαλεζάς είχε στιγμές που έχανε την αυτοσυγκέντρωσή του και τον αντίπαλο, αλλά και τα άκρα «έμπαζαν».
Ο Λίνο τουλάχιστον έδειξε ότι επανακτά τις επιθετικές αρετές του και συνετέλεσε στη νίκη με την σέντρα που έβγαλε στο γκολ του Κοντρέρας. Ο Σνάουτσνερ δεν ήταν καλός και υπέπεσε και σε πέναλτι πάνω στον Λεάλ, το οποίο λανθασμένα δεν υπέδειξε ο διαιτητής Λαμπρόπουλος. Ο Πολωνός με την φόρα που είχε έπεσε πάνω στον επιθετικό του Εργοτέλη και τον έριξε στο έδαφος. Ο Ελ Ζαρ είχε άλλη καλή παρουσία, για όσο έπαιξε ως αλλαγή.
Συμπερασματικά, η εμφάνιση του ΠΑΟΚ συνολικά ήταν μέτρια, αλλά, είπαμε, ότι η ψυχολογική υφή του αγώνα ήταν ιδιάζουσα και σ’ αυτά τα οριακά παιχνίδια, αυτό που μετράει είναι η νίκη πάνω απ’ όλα. Πλέον, η ομάδα του, επίσης ανακουφισμένου μετά το «τρίποντο» Μάκη Χάβου, είναι μόλις ένα βαθμό πίσω από την πεντάδα και έχει την φανέλα, την δυναμική, την ομάδα και το βατό πρόγραμμα για να μπει στα πλέι οφ.
Και όχι μόνο αυτό… Ο Κοντρέρας ήταν ο απροσπέλαστος ηγέτης της άμυνας, έδιωξε ως απομηχανής θεός με το κεφάλι το σουτ του Βερπακόφσκις στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου που είχε κατεύθυνση προς τα δίχτυα και έβγαλε με μακρινή ασίστ και τον Μουσλίμοβιτς τετ α τετ στις καθυστερήσεις. Ό,τι και να πεις γι’ αυτόν τον παίκτη είναι λίγο. Η κλάση του και η αθλητική αγωγή του είναι σπάνια. Αναμφισβήτητα είναι ο καλύτερος αμυντικός αυτή την στιγμή στο ελληνικό πρωτάθλημα με διαφορά από τον δεύτερο.
Στον δεύτερο ποδοσφαιριστή που αξίζει να σταθούμε είναι ο Σταύρος Τσουκαλάς. Επειδή παίζει σε μια ομάδα μεγάλων απαιτήσεων, όπως ο ΠΑΟΚ, δέχεται αυστηρή και σκληρή κριτική, αλλά το γκολ που πέτυχε συνιστά την προσωπική του δικαίωση. Όχι τόσο γιατί σκόραρε, αλλά για την εκτέλεση που ήταν πολύ ωραία και η οποία έδειξε ότι διαθέτει προσόντα. Για ποδοσφαιριστή, που ήρθε στα μέσα της περιόδου από το Κυπριακό πρωτάθλημα και μπήκε κατευθείαν στα βαθιά, πάει καλά. Δεν έχει την πολύ μεγάλη κλάση μέσου, που θα του εξασφαλίσει μια θέση βασικού την νέα χρονιά, αλλά με την μαχητικότητα, την αυτοπειθαρχία και το φιλότιμο που τον διακρίνει, μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο.
Ο τρίτος που άφησε πολύ καλές εντυπώσεις ήταν ένας άλλος… παρεξηγημένος, ο Βασίλης Κουστιανικούλης. Μετά από πολύ καιρό έκανε μια αξιοπρεπέστατη εμφάνιση. Είχε εμπνεύσεις στο παιχνίδι του, έφτασε κοντά στο γκολ δυο φορές, προβλημάτισε με τις κινήσεις του την αντίπαλη άμυνα και κυρίως έδειξε ότι προσαρμόζεται στο σύστημα της ομάδας. Δεν έκανε ότι… να ‘ναι μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όπως στο παρελθόν, αλλά αντίθετα ήταν πολύ πειθαρχημένος και προσηλωμένος στα καθήκοντά του. Το μόνο που χρειάζεται είναι αυτοπεποίθηση, γιατί και μπάλα ξέρει και ταχύτητα έχει, στοιχεία καθοριστικά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς, επίσης, ήταν πολύ καλός και πολύ ομαδικός. Έβγαλε την ασίστ στο σημαντικότατο δεύτερο γκολ του Τσουκαλά, με το οποίο «κλείδωσε» η νίκη, ήταν μέσα στις φάσεις, είχε την ευκαιρία στις καθυστερήσεις και γενικά σε όλο το ματς προσέδιδε οντότητα στην επιθετική γραμμή του ΠΑΟΚ με την εμπειρία, τον δυναμισμό και την αδιαμφισβήτητη κλάση του.
Ένα άλλο ενθαρρυντικό στοιχείο του αγώνα σε ατομικό επίπεδο, ήταν η αρκετά καλή εμφάνιση του Βίκτορ Βιτόλο, ο οποίος έδειξε ότι μετά τον σοβαρό τραυματισμό του ξαναβρίσκει τον εαυτό του. Ο Ισπανός «κράτησε» την μεσοαμυντική γραμμή του ΠΑΟΚ μόνος του, καθώς ο Φωτάκης ήταν μέτριος, όπως και ο Ίβιτς. Ο Σαλπιγγίδης δεν έκανε κάτι εξαιρετικό, αλλά ήταν, ως συνήθως, πολύ μαχητικός και μόχθησε για την ομάδα.
Το αρνητικό σημείο του αγώνα με τον Εργοτέλη ήταν τα αμυντικά κενά που παρατηρήθηκαν στις μεγάλες ευκαιρίες του Μπούντιμιρ και του Βερπακόφσκις για την ισοφάριση. Στην πρώτη φάση το γκολ το έσωσε με σωτήρια απόκρουση ο Κρέσιτς, που επέστρεψε στις καλές εμφανίσεις και στη δεύτερο ο – πανταχού παρών και τα πάντα πληρών – Κοντρέρας… Όσο μεγάλος παίκτης και εάν είναι ο Χιλιανός, δεν μπορούσε να τα κάνει όλα μόνος του, αφού και ο Μαλεζάς είχε στιγμές που έχανε την αυτοσυγκέντρωσή του και τον αντίπαλο, αλλά και τα άκρα «έμπαζαν».
Ο Λίνο τουλάχιστον έδειξε ότι επανακτά τις επιθετικές αρετές του και συνετέλεσε στη νίκη με την σέντρα που έβγαλε στο γκολ του Κοντρέρας. Ο Σνάουτσνερ δεν ήταν καλός και υπέπεσε και σε πέναλτι πάνω στον Λεάλ, το οποίο λανθασμένα δεν υπέδειξε ο διαιτητής Λαμπρόπουλος. Ο Πολωνός με την φόρα που είχε έπεσε πάνω στον επιθετικό του Εργοτέλη και τον έριξε στο έδαφος. Ο Ελ Ζαρ είχε άλλη καλή παρουσία, για όσο έπαιξε ως αλλαγή.
Συμπερασματικά, η εμφάνιση του ΠΑΟΚ συνολικά ήταν μέτρια, αλλά, είπαμε, ότι η ψυχολογική υφή του αγώνα ήταν ιδιάζουσα και σ’ αυτά τα οριακά παιχνίδια, αυτό που μετράει είναι η νίκη πάνω απ’ όλα. Πλέον, η ομάδα του, επίσης ανακουφισμένου μετά το «τρίποντο» Μάκη Χάβου, είναι μόλις ένα βαθμό πίσω από την πεντάδα και έχει την φανέλα, την δυναμική, την ομάδα και το βατό πρόγραμμα για να μπει στα πλέι οφ.
