The best… φίλε (vids)
1999-2009. Ζέλιμιρ Ομπράντοβτς ή αλλιώς ο άνθρωπος που καθοδηγεί την δυναστεία του Παναθηναϊκού από επιτυχία σε επιτυχία. Μετά από δέκα χρόνια στον πάγκο,πολλά έχουν αλλάξει στην ομάδα, ακόμα και ο ίδιος, όμως η πορεία του προς το πάνθεον της "πράσινης" ιστορίας είναι αμετάβλητη (vids). Αλβέρτης: "Η ομάδα στα χέρια του Διαμαντίδη".
Οι “πράσινοι” μόλις είχαν πάρει το σημαντικότερο πρωτάθλημα της ιστορίας τους, Κατακτώντας τον δεύτερο σερί τίτλο μέσα στην έδρα του πολύ καλού τότε Ολυμπιακού. Οι κακές σχέσεις του Σούμποτιτς με την διοίκηση συν την ανάγκη για έναν κόουτς με τίτλους στο Κύπελλο Πρωταθλητριών οδήγησε στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Οσοι θυμόμαστε το κλίμα της εποχής, ο Ζοτς του 1999 δεν ήταν ο ίδιος του 1995. Εφυγε από την Ισπανία χωρίς να κατακτήσει πρωτάθλημα με την Ρεάλ, τερμάτισε τη σχέση του με την Μπενετόν χωρίς κύπελλο πρωταθλητή και με το χαμένο φάιναλ φορ της Βαρκελώνης από την ΑΕΚ. Τότε ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που πρόσφερε την ευκαιρία στον Σέρβο να επιστρέψει στην κορυφή με την πλουσιότερη ομάδα της ηπείρου μας. Οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι κατέστησαν σαφές στον προπονητή ότι θα έχει όποιον παίκτη θέλει όσο κι αν κοστίζει.
Η πρώτη επιλογή του Ζοτς ήταν ένα 19χρονο παιδί που του γύρισε την πλάτη. Τρεις ημέρες στην Ελλάδα, ο Ομπράντοβιτς και ζήτησε να συναντηθεί με τον Γιώργο Διαμαντόπουλο του Παπάγου. Ηταν ο μοναδικός παίκτης από την Α1 που ήθελε διακαώς. “Θα σε κάνω το μεγαλύτερο πλέι μέικερ της Ευρώπης”, ήταν η κουβέντα του κόουτς που περίμενε ότι θα εισέπραττε ένα μεγάλο “ΝΑΙ”. Επεσε στην περίπτωση.
Ο πιτσιρικάς τον ρώτησε για τον χρόνο συμμετοχής του στον Παναθηναϊκό, ενώ μετά του τόνισε πως έδωσε το λόγο του στον Πανιώνιο και δεν ήθελε να τον πάρει πίσω. Ακόμα κάνει τον σταυρό του αν τον ρωτήσετε. Ο Ομπράντοβιτς βρήκε πολλούς Διαμαντόπουλους, ο κορυφαίος Ελληνας σούτιγκ γκαρντ δεν έκανε την καριέρα που περίμενε ο Σέρβος προπονητής, αλλάκράτησε, πάντως, την αξιοπρέπειά του.
Μόλις στο πρώτο τρίμηνο στην Ελλάδα ο Ομπράντοβιτς τσακώθηκε δύο φορές με τον Αλβέρτη. Η μία ήταν στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Δάφνη όταν ο αρχηγός τον κατηγόρησε ότι “παίζεις με το μυαλό μου. Σταμάτα”, επειδή δεν έβρισκε χρόνο συμμετοχής ερχόμενος από τραυματισμό. Η δεύτερη στις 31 Ιανουαρίου του 2000 σε αγώνα στον ΟΑΚΑ όταν πάλι οι δύο άνδρες ήρθαν… μύτη με μύτη. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος φρόντισε ώστε να αντιληφθούν αμφότεροι οι εμπλεκόμενοι πως ο Παναθηναϊκός είναι πάνω από όλους και από τότε βάδιζαν χέρι χέρι. Ηταν και η τελευταία στενωπός για τον Ομπράντοβιτς. Από τότε τα προβλήματα ελαχιστοποιήθηκαν και μέσα στα γήπεδα έδειξε ότι είναι μακράν ο καλύτερος.
Είναι ο καλύτερος επειδή κανείς άλλος προπονητής στην “γηραιά” ήπειρο δεν πέτυχε να διαχειριστεί με τέτοια επιτυχία ορισμένους από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία(Σαμπόνις, Αρλάουκας, Μποντίρογκα, Αλβέρτης, Ρέμπρατσα) χωρίς εσωτερικές τριβές. Κανείς δεν του χάρισε τις επιτυχίες ούτε και η τύχη του χαμογέλασε περισσότερο από τους άλλους. Δούλεψε όσο κανείς, φρόντιζε πάντα οι παίκτες να αισθάνονται άνετα μέσα από λεπτές ισορροπίες. Αυτή η αγάπη του για τους αθλητές τον έκανε τόσο επιτυχημένο.
Δεν είναι τυχαίο πως το μοναδικό του μέτριο διάστημα στον Παναθηναϊκό, η τετραετία 2003-2006, ήταν αυτό που άλλαξε τον εαυτό του κι επέλεξε να φτιάξει ομάδα χωρίς σούπερ σταρ αλλά με πολλούς καλούς παίκτες. Δεν του ταίριαζε. Υπήρχε η δικαιολογία του Σπόρτιγκ ή του περιορισμένου προϋπολογισμού για τις μη επιτυχίες στην Ευρώπη (ένα φάιναλ φορ το 2005 μετά τον θρίαμβο της Μπολόνια το 2002) αλλά δεν ταίριαζε σε έναν “κολοσσό” της προπονητικής. Ο ίδιος έμοιαζε να επιμένει σε μία καινούργια προσέγγιση των ίσων αποστάσεων μακριά από σταρ και ηγέτες. Στην Ελλάδα οι τίτλοι έρχονταν μεν, ας μην κοροϊδευόμαστε, χωρίς ικανό αντίπαλο δε.
Η πρόκληση του φάιναλ φορ της Αθήνας του 2007 και η αποτυχία του 2006 (αποκλεισμός από την Ταού εντός έδρας) ξύπνησαν τον εγωϊσμό του πραγματικά κορυφαίου στην Ευρώπη.
Μαζί με τους Γιαννακόπουλους έπιασε το “μυστρί” και άρχισε να κτίζει με τον δικό του μοναδικό στην Ευρώπη τρόπο. Ηρθαν πάλι μεγάλοι παίκτες (Σισκάουσκας, Μπετσίροβιτς, Ντελκ, Γιαβτόκας, Βούγιανιτς), τελείωσαν οι εμμονές (Λάκοβιτς, μέτριοι ψηλοί) και μαζί το ευρωπαϊκό. Φέτος δε, ίσως να είδαμε τον καλύτερο Ομπράντοβιτς όλων των εποχών και σε αυτό έπαιξε ρόλο η βοήθεια από τον Δημήτρη Ιτούδη. Ας μην ξεχνάμε ποτέ, πως ο Ζοτς στα πρώτα του προπονητικά χρόνια άκουγε με ευλάβεια τις συμβουλές του Ιβκοβιτς και γνωρίζει ότι δύο μυαλά είναι πάντα πιο έξυπνα από ένα.
Από όλους τους τίτλους του σε αυτή τη δεκαετία, τους θριάμβους, ακόμα και τις αποτυχίες, ο Ομπράντοβιτς πήρε το πρωτάθλημα στην αξιοπρέπεια, την μεγαλοσύνη. Δίδαξε μπάσκετ και διδάσκει μπάσκετ, κίνητρο για τη νίκη, υπερηφάνεια στην ήττα. Τώρα εμείς χρωστάμε στον Σέρβο. Γαλούχησε μία ολόκληρη γενιά Ελλήνων παικτών η οποία έφερε τις μεγαλύτερες επιτυχίες με την Εθνική ομάδα, στηρίζει τους εγχώριους αθλητές, όσο επιτρέπει ο πρωταθλητισμός. Για τον επίλογο, μέσω του Ζοτς, δύο άνθρωποι είδαν ότι οι κόποι τους δεν θα πηγαίνουν χαμένοι. Ο Παναθηναϊκός θα υπήρχε χωρίς τον Ομπράντοβιτς, ίσως να κατακτούσε και περισσότερα ευρωπαϊκά διότι κανείς δεν πρέπει να λησμονεί ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι,πληρώνουν αδρά για την αγάπη τους, τον Παναθηναϊκό, από το 1988. Ο Σέρβος του προσέδωσε το μεγαλείο που του άξιζε και την αναγνώριση από όλη την Ευρώπη.
Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για μία μοναδική σχέση. Δεν θα επαναληφθεί, και μεταξύ μας, οφείλει να περάσει στην ιστορία. Ο Ομπράντοβιτς να μελιτζανίζει, να βρίζει τους αναπληρωματικούς για να τον ακούν οι βασικοί, να τα βάζει με τους χουλιγκάνους της ομάδας του στην εξέδρα, να βάζει τον εαυτό του μπροστά για να προστατευθούν οι αθλητές του, να απαντάει με το περίφημο “what kind of question is this;” όταν δεν του αρέσει η ερώτηση, και στο τέλος να σε αγκαλιάζει και να σου λέει “Sorry φίλε bad timing”.
Πώς μπορείς να μην του σφίξεις με σεβασμό το χέρι;
Ξέσπασμα μετά τη… νίκη επί της Πρόκομ
Ομπράντοβιτς εναντίον… μητέρας Ιτούδη
