Η αγωνιστική φιλοσοφία του Λεμονή

Ήταν αναμενόμενο. Δεν χρειάστηκε παρά μόνο ένα 90λεπτο για να αρχίσουν τα «όργανα» στην ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού. Το ισόπαλο 1-1 με την ομάδα της Λάτσιο έφερε ξανά την αμφισβήτηση και την γκρίνια στην ομάδα του μεγάλου λιμανιού και το ζητούμενο τώρα είναι τι ξημερώνει η επόμενη ημέρα.

Ήταν γνωστό σε όλους με ποιο σύστημα θα αντιμετωπίσει ο Ολυμπιακός τη Λάτσιο. Είχε γίνει κατανοητό από τον αγώνα της πρώτης αγωνιστικής απέναντι στον Παναθηναϊκό. Τέσσερεις στην άμυνα, τρία – ας τα πούμε – αμυντικά χαφ, δύο πλάγιοι που να βοηθάνε σε κέντρο και επίθεση και ένας φουνταριστός κυνηγός. Ήταν μάλιστα τέτοια η ανάγκη του Τάκη Λεμονή να τεστάρει το συγκεκριμένο σύστημα πριν τους αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ, που δεν παρέκλινε σε κανένα σημείο του αγώνα με τον Παναθηναϊκό αν και οι απαιτήσεις του συγκεκριμένου αγώνα έδειχναν ότι αν ο Ολυμπιακός ζητούσε το κάτι παραπάνω (ενισχύοντας την επιθετική του γραμμή) ίσως και να το έπαιρνε. Όμως ο προπονητής του αντιλαμβανόμενος ότι τελείωνε ο χρόνος των δοκιμών προτίμησε να κρατήσει το σίγουρο 0-0 και να εμφυσήσει στους παίχτες του πως τη φετινή χρονιά ο Ολυμπιακός θα ακολουθεί το συγκεκριμένο σύστημα στα λεγόμενα «μεγάλα» παιχνίδια. Με την ίδια λοιπόν φιλοσοφία ο Ολυμπιακός παρατάχθηκε απέναντι στην Λάτσιο. Μια Λάτσιο που όπως αποδείχτηκε πρέπει να είναι μακράν η χειρότερη ιταλική ομάδα που έχει αγωνισθεί στο Τσάμπιονς Λιγκ.



Ο πρώτος στόχος με ένα τέτοια αγωνιστικό σύστημα είναι η σφιχτή αμυντική αντιμετώπιση του αγώνα (με τέσσερεις στην άμυνα και άλλους τρεις του κέντρου να μην αφήνουν να περνάνε οι μπαλιές από τους αντίπαλους μέσους) και από εκεί και πέρα επιθετική ανάπτυξη με άξονα τις πλάγιες γραμμές και την ταχύτητα του μοναδικού επιθετικού. Ο Ολυμπιακός κατόρθωσε με αυτό τον τρόπο να προηγηθεί με 1-0 και να φαίνεται κυρίαρχος του αγώνα. Στην άποψη ορισμένων ότι ίσως αν σε εκείνο το σημείο ενισχυόταν με δεύτερο επιθετικό ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να «καθαρίσει» τον αγώνα, η απάντηση είναι πως ουδέποτε είχε αυτή τη φιλοσοφία ο Λεμονής. Αν την είχε δεν θα χρησιμοποιούσε εξ αρχής αυτό το σύστημα. Άρα η μόνη λύση ήταν ένα φρεσκάρισμα των ποδοσφαιριστών που το χρειάζονταν. Εκεί η απάντηση είναι πως σε ένα τέτοιο σύστημα δύσκολα αλλάζεις τους τρεις αμυντικούς μέσους και μόνο οι αλλαγές των δύο πλάγιων μεσοεπιθετικών και του φουνταριστού μπορούν να προσφέρουν νέες ιδέες στην επίθεση της ομάδας. Πιστός στο σύστημα ο Λεμονής δεν πραγματοποίησε καμία αλλαγή παρά μόνο όταν ισοφάρισε η Λάτσιο περνώντας τον Κοβάσεβιτς στη θέση του Πατσατζόγλου.



Λίγα λεπτά αργότερα και μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης έγιναν όλα φανερά. Και η επιμονή του προπονητή στο σύστημα (για αυτό άλλωστε το λόγο εξήγησε πως από το να χάνεις στα τελευταία λεπτά έχοντας ρισκάρει, προτιμά να σιγουρεύει την ισοπαλία) και η γκρίνια που θα παρουσιαζόταν την επόμενη μέρα από ορισμένους (μέσω των δηλώσεων του τεχνικού διευθυντή Ίλια Ίβιτς).



Για τον μεν Ίλια Ίβιτς είμαι σίγουρος ότι ήξερε και ποιος είναι ο Τάκης Λεμονής (όσον αφορά στο αν έκανε καθυστερημένα ή όχι τις αλλαγές) και τι σύστημα θέλει να χρησιμοποιεί στους αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ. Οπότε οι «μπηχτές» του αμέσως μετά το τέλος του αγώνα μου θυμίζουν την κατάσταση που επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ μετά την ανακοίνωση των exit polls. Όσο για τον Τάκη Λεμονή το βέβαιο είναι πως μια και όλοι σε αυτή τη χώρα κρίνονται από το αποτέλεσμα, όλα θα κριθούν στον εκτός έδρας αγώνα με την Βέρντερ. Το σύστημα πάνω στο οποίο επένδυσε ο Ολυμπιακός θα πρέπει να τον βγάλει ασπροπρόσωπο στον εκτός έδρας αγώνα της δεύτερης αγωνιστικής. Απέναντι στους αμυντικά αφελείς Γερμανούς θα πρέπει ο Λεμονής να αποδείξει ότι με αυτό το σύστημα το πρώτο «διπλό» στην ιστορία του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Αλλιώς……