Υπάρχει πατρίδα για τους μελλοθάνατους;… Η μάχη της παραμονής

O ένας ασχολήθηκε με τους διαιτητές. Ο άλλος έβαλε μπροστά την ιστορία και τη πολιτική. Ο τρίτος νόμιζε ότι με έναν μεγάλο παίκτη και δαπάνες θα είχε σωθεί.

Αυτές είναι οι τρεις πτυχές των ισάριθμων ομάδων που παλεύουν για τη σωτηρία τους. Μην περιμένετε ονόματα και διευθύνσεις για το πρόλογο. Αυτοί ξέρουν, που έλεγε και μία διαφήμιση.

Η αλήθεια είναι πως ο ΠΑΟΚ, το Ρέθυμνο και ο Κολοσσός Ρόδου αγκαλιάστηκαν σε έναν χορό καταραμένων όπου ο μοναδικός χαμένος είναι το ελληνικό μπάσκετ. Όποιος και να πέσει μαζί με τη πίκρα του, παίρνει κι ένα μέρος της δύναμης του πρωταθλήματός μας κυρίως αν αυτός είναι ο δικέφαλος. Ας μας συγχωρήσουν οι δύο της επαρχίας, οφείλουμε όμως λόγω προσφοράς, επειδή μεγαλώσαμε με την εικόνα του έτερου μεγάλου συλλόγου της Θεσσαλονίκης, να ξεκινήσουμε πρώτα από εκεί χωρίς να σημαίνει ότι θέλουμε σώνει και καλά να παραμείνει ο ΠΑΟΚ στην Α1.

Διότι τέτοιος ΠΑΟΚ καλό θα ήταν να μην υπάρχει. Να μην προσβάλει αυτή τη συγκλονιστική του ιστορία. Το είχαμε γράψει και παλαιότερα για την ΑΕΚ ή τον Ηρακλή. Το επαναλαμβάνουμε. Αν δεν υπάρχει επόμενη ημέρα, αν και του χρόνου πρόκειται να δούμε το ίδιο δράμα, καλό θα ήταν να αποχωρήσει. Ο μεγαλύτερος χαμένος από αυτό τον ΠΑΟΚ είναι το ίδιο το μπάσκετ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΟ ΠΑΟΚ, αλλά θα πρέπει να μάθει να ζει ίσως χωρίς αυτόν. Αγωνιστικά, ο Μπάλτνγουϊν έθεσε τις βάσεις, ο Φλεβαράκης πέτυχε το πρώτο θαύμα, γιατί έφυγε παραμένει άγνωστο, και ο Κόρφας με τον Σταυρόπουλο καλούνται να ολοκληρώσουν την ανάσταση. Ως υλικό, δεν πείθει για δύο νίκες σε τρεις αγώνες ενώ δεν θα πρέπει να περιμένει δώρα από τον Άρη, και μεταξύ μας, δεν περιμένει.

Το Ρέθυμνο επιβεβαίωσε την εικόνα του Πεδουλάκη μέχρι τώρα. Αφού αποδόμησε την ομάδα, την έφερε στο χείλος του γκρεμού, με την προσωπικότητα του τη σήκωσε και πάλι μόνο που δε γνωρίζει αν είναι αρκετό. Με τον συγκεκριμένο προπονητή υπάρχει «My way». Αδικημένος σίγουρα από τη πιάτσα, φέτος όμως ο ίδιος επέλεξε να έχει τόσα πάνω κάτω το Ρέθυμνο. Θεωρητικά οι Κρητικοί πάνε για νίκη επί του ΠΑΟΚ με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαφορά υπολογίζοντας παράλληλα μήπως πιάσουν στον ύπνο τον Άρη τη Τετάρτη. Σε αυτό ήταν άτυχοι κάπως λόγω της διακοπής αφού οι κιτρινόμαυροι ανασυντάχθηκαν ενώ με νίκη στη Κρήτη εξασφαλίζουν τη τρίτη θέση. Πάλι στη θεωρία, το Ρέθυμνο παλεύει να ρίξει τον…ΠΑΟΚ, αφού δε γίνεται να πάει για το τρία στα τρία. Στα συν τους, ο εκπληκτικός χαρακτήρας, η πίστη ότι νικούν όλο τον κόσμο.

Για το Κολοσσό η κατάσταση είναι απλή. Επένδυσε σε έναν μεγάλο παίκτη όπως ο Γιώργος Διαμαντόπουλος, δικαιώθηκε διότι ο 28χρονος γκαρντ έδειξε ότι παραμένει ο καλύτερος στη θέση του όμως η ομάδα παρουσίασε εικόνα διάλυσης μετά τη νίκη επί του Ρεθύμνου. Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής έκανε σπουδαία δουλειά όλη τη χρονιά, πλην του κενού διαστήματος όπου ίσως και ο ίδιος να υπολόγισε μόνο με γνώμονα τη λογική. Κακώς κάκιστα. Για τιμωρία καλείται χωρίς τον ηγέτη του να βγάλει τα δύο παιχνίδια με το Αιγάλεω και την Ολυμπιάδα περιμένοντας το Διαμαντόπουλο για τη Μεγάλη Τετάρτη κόντρα στην ΑΕΚ.

Αν πάμε με τα… νερά του κόουτς, δηλαδή τη λογική, ο Κολοσσός μπορεί να εξασφαλίσει τη παραμονή του μία αγωνιστική πριν το τέλος εκμεταλλευόμενος, αυτό που σωστά τόνισε ο Πεδουλάκης, την αποδυνάμωση της Ολυμπιάδας. Από την άλλη πλευρά οι Ρόδιοι φρόντισαν να νικήσουν και τους Πατρινούς όταν ήταν πλήρεις. Σε περίπτωση που χρειαστούν άσο στο φινάλε με την ΑΕΚ εκεί τα πράγματα μπλέκουν διότι η ομάδα του Αγγέλου ίσως να παλεύει για την έκτη θέση.