Να χτιστεί, χωρίς να γκρεμιστεί
Ο Κώστας Κεφαλογιάννης σχολιάζει τον ΠΑΟΚ της Βέροιας και γράφει για τον ΠΑΟΚ που πρέπει να χτιστεί.
Ο ΠΑΟΚ του πρώτου ημιχρόνου στη Βέροια θύμισε λίγο τον ΠΑΟΚ που βλέπαμε στην αρχή της σεζόν. Η έμπνευση του Αναστασιάδη να βάλει τον Παπαγιαννόπουλο (έχει προσόντα και δείχνει ότι μπορεί να βοηθήσει) μπροστά από τα στόπερ σε ρόλο κυματοθραύστη, μαζί με τα δεδομένα τρεξίματα του Κάτσε και την φυσιολογική άνοδο του Νομπόα (το γκολ που πέτυχε αλλά ακόμη περισσότερο η σκαφτή μπαλιά που πέρασε τον Μακ, ασχέτως αν ο τελευταίος υποδείχθηκε λανθασμένα σε θέση οφσάιντ, ήταν ξεκάθαρα δείγματα της ποιότητας του παίκτη) έδωσαν στον Δικέφαλο ισορροπία και σε θέση επίθεσης και κυρίως σε θέση άμυνας. Πέρα από τη νίκη, το φρένο στον κατήφορο και την –έστω και προσωρινή- επιστροφή της ηρεμίας στους “ασπρόμαυρους”, για εμένα η εμφάνιση του ΠΑΟΚ στην Ημαθία φέρνει και κάτι άλλο: Την ξεκάθαρη ένδειξη ότι υπάρχει η βάση για να χτιστεί κάτι καλό!
Από το μηδέν
Εδώ και τρία χρόνια, οι “ασπρόμαυροι” γκρεμίζουν το καλοκαίρι ό,τι μένει όρθιο από τον –συνήθως – θυελλώδη χειμώνα. Με αποκορύφωμα τη φετινή σεζόν, όπου λόγω χαμηλότερου μπάτζετ αλλά και λόγω της φιλοσοφίας του Αναστασιάδη (και τη ματαιοδοξία του “εγώ θα δείξω στο μεγαλομέτοχο πώς να φτιάξει ομάδα χωρίς να πετάει λεφτά δεξιά κι αριστερά”) “ξηλώθηκαν” σχεδόν τα πάντα. Προσωπικά είχα επισημάνει ότι ο ΠΑΟΚ διέθετε πέρυσι τουλάχιστον δυο παίκτες πάνω στους οποίους μπορούσε να στηρίξει τη δημιουργία ενός καινούργιου, σπουδαίου συνόλου: Νάτχο και Στοχ. Έφυγαν αμφότεροι για λόγους που δεν είναι της παρούσης (και πάντως όχι αμιγώς οικονομικούς), έφυγαν και κάμποσοι ακόμα με αποτέλεσμα ο Αναστασιάδης να ξεκινήσει περίπου από το μηδέν.
Φέτος, ανεξαρτήτως πώς θα τελειώσει η χρονιά κι αν ο ΠΑΟΚ προλάβει να περισώσει κάτι (την πρωτιά στα πλέι – οφ δηλαδή), ανεξαρτήτως αν θα έχουμε και πάλι κυνηγητά και σπασμένα αυτοκίνητα και παρά την ισοπεδωτική κριτική και απαξίωση από τους ίδιους τους ΠΑΟΚτσήδες, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνει το ίδιο. Ένα από τα ζητούμενα στο ξεκίνημα της χρονιάς ήταν η δημιουργία ενός κορμού, πάνω στον οποίο με προσθαφαιρέσεις, θα στηριχτεί η προσπάθεια πρωταθλητισμού (αληθινού, όχι faux όπως τον φετινό) του ΠΑΟΚ τα επόμενα χρόνια. Ο κόσμος θεωρεί προφανώς πώς ο επάρατος Ζήσης Βρύζας απέτυχε και σε αυτό.
Τα αποτελέσματα και η κοινή λογική
Εγώ λέω αντιθέτως ότι έκανε καλή δουλειά. Για παράδειγμα, η τετράδα της άμυνας (Σκόνδρας, Βίτορ, Κόστα και Ρατς) αξίζει να μείνει ίδια και να στηριχτεί. Διαθέτει εμπειρία και ταλέντο, της λείπει η χημεία και η συνέπεια. Αλλά αυτή βρίσκεται μέσα από τον χρόνο και το κατάλληλο αγωνιστικό πλάνο. Στο κέντρο, το πείραμα Παπαγιαννόπουλου έδειξε ότι με τον Τζιόλη υγιή σε ρόλο κολόνας ανάμεσα στην άμυνα και τη μεσαία γραμμή, οι Νομπόα, Κάτσε ενδεχομένως να ανέβουν επίπεδο! Θα το δούμε, λογικά, στη συνέχεια και θα το κρίνουμε.
Και στην επίθεση, οι Κλάους, Μακ, Φακούντο έχουν δείξει τις ικανότητες τους. Προσθέστε και τις ικανοποιητικές εναλλακτικές λύσεις των Γκολάσα, Παπαγιαννόπουλου, Κωνσταντινίδη (τον πιστεύω πολύ), Κίτσιου και να ο κορμός. Χρειάζεται βελτιώσεις; Αναμφίβολα. Και ποιοτικές και ποσοτικές. Έχει, εντούτοις, μέλλον και πιθανότητες επιτυχίας, αν δουλευτεί σωστά (με άλλον προπονητή για να το πω ακόμα πιο καθαρά); Προσωπικά απαντάω ναι. Πλην όμως, όπως συνήθως συμβαίνει στον ΠΑΟΚ, ούτε η δική μου απάντηση μετράει, ούτε η κοινή λογική. Τα αποτελέσματα μετράνε. Και αν η χρονιά συνεχιστεί και τελειώσει -με τα ίδια, ιλιγγιώδη σκαμπανεβάσματα και τι ίδιες αφόρητες εντάσεις – όπως έχει κυλήσει μέχρι στιγμής, τότε, νομίζω,το όποιο χτίσιμο πάλι πάνω σε γκρεμίδια θα ξεκινήσει.
