Γιαννάκης for president
"Η μεγαλύτερήμου επιτυχία είναι ότι παραδίδω την θέση μου σε έναν άνθρωπο τρομερά ικανό ο οποίος θα συνεχίσει την δουλειά και θα κάνει το ΝΒΑ ακόμα καλύτερο". Αυτή η δήλωση ανήκει στον Ντέιβιντ Στερν αναφορικά με την διαδοχή του τον προσεχή Ιανουάριο.
Μία εικόνα η οποία έδειξε πολλά για το πού πηγαίνει το μπάσκετ ήταν η στιγμή που ο Σαμπόνις παρέδωσε την μπάλα της… διοργάνωσης στον Νεστέροβιτς και αυτός στον Βολκόφ. O πρόεδρος της λιθουανικής ομοσπονδίας μπάσκετ δηλαδή πάσαρε στον Σλοβένο πρέσβη του… μπάσκετ και αυτός στον πρόεδρο της ομοσπονδίας μπάσκετ της Ουκρανίας. Τι θα γινόταν αν έπρεπε να υπάρχει και ο Έλληνας εκπρόσωπος; Σε ποια χέρια θα κατέληγε η μπάλα;
Προσωπική αποτυχία
Το τονίσαμε από την πρώτη στιγμή ότι η ευθύνη για την αποτυχία μας στο Ευρωμπάσκετ βαρύνει αποκλειστικά και μόνο έναν άνθρωπο: τον Γιώργο Βασιλακόπουλο. Ό,τι κι αν πει κανείς ότι έχουμε “κόλλημα” ή ότι “δεν τον συμπαθούμε”, η αλήθεια είναι πως αυτός αποφασίζει, αυτός είναι ο κορυφαίος παράγοντας την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, αυτός τώρα κάνει τεράστια λάθη.
Συζητάμε για πιθανό νέο προπονητή. Από τη στιγμή που στο Contra.gr δεν θέσαμε θέμα προπονητή αλλά… προέδρου (θεωρούμε άλλωστε ότι ο δημοσιογράφος μπορεί να σχολιάζει να κρίνει, πάντα όμως δεν θα διαθέτει την τεχνογνωσία και την εμπειρία ενός επαγγελματία προπονητή), εμείς θα προτείνουμε… πρόεδρο.
Εδώ είμαστε. Το οικοδόμημα του μπάσκετ έχει γερές βάσεις χάρις στη δουλειά της ομοσπονδίας στο παρελθόν μόνο που απομακρύνθηκε πολύ από τις βάσεις του, διότι τα τελευταία χρόνια η εθνική ομάδα αντιμετωπίζεται ως ένα καπρίτσιο. Μία ευκαιρία για παιχνίδια εξουσίας αλλά και πεδίο δόξης λαμπρό για ανούσιες δημόσιες σχέσεις.
Από την ημέρα που ο Γιώργος Βασιλακόπουλος έχασε την μάχη για την προεδρία της FIBA, μοιάζει τρομερά επηρεασμένος και πλέον βλάπτει το άθλημα που υπηρέτησε και την υστεροφημία του.
Τι προτείνουμε; Η μπάλα από τον Σαμπόνις να πάει στον Βολκόφ και από εκεί στον Παναγιώτη Γιαννάκη. Από τη στιγμή που ο κορυφαίος των κορυφαίων, Νίκος Γκάλης δεν δείχνει να επιθυμεί ενασχόληση, πηγαίνουμε στον άνθρωπο που υπηρέτησε όσο ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ την εθνική ομάδα. Με θριάμβους, νίκες, ήττες και αποτυχίες, ο Παναγιώτης Γιαννάκης υπήρξε το απόλυτο πρότυπο προσφοράς.
Μπορεί να διαφωνούμε σε… όλες τις διαστάσεις για την προπονητική φιλοσοφία, η προσωπικότητα, το μέγεθος, η ευθυκρισία ακόμα και η αποφασιστηκότητα του θρύλου Γιαννάκη, μοιάζει ως μία άριστη λύση.
Το οικοδόμημα είναι… εκεί
Ναι, δεν είναι παράγοντας, αλλά στην ομοσπονδία υπάρχουν ικανότατοι άνθρωποι, όπως ο Τάκης Τσαγκρώνης, οι οποίοι μπορούν να τρέξουν την καθημερινότητα. Προσέφεραν και προσφέρουν πολλά, όπως και άλλοι περισσότερο αφανείς εργάτες. Το αναπτυξιακό βρίσκεται στα καλύτερα χέρια, αυτά του Κώστα Μίσσα, οπότε μία πιθανή διάδοχη κατάσταση με μία προσωπικότητα του βεληνεκούς ενός Παναγιώτη Γιαννάκη θα αποτελούσε την ανάσα που έχει ανάγκη το ελληνικό μπάσκετ.
Καταστροφή… αν
Το να αποχωρήσει ο Γιώργος Βασιλακόπουλος χωρίς την κατάλληλη προεργασία θα φέρει καταστροφή και γι’ αυτό αποτελεί την τελευταία και μεγαλύτερη ευθύνη να βρει γρήγορα τον κατάλληλο άνθρωπο, ο οποίος θα σηκώσει το βάρος του μπάσκετ μέσα στην κρίση. Αυτή την ώρα που το άθλημα μεγαλώνει σε δημοφιλία με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο ανταγωνισμός δεν πρέπει να μείνουμε στάσιμοι.
Ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι μόνο ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Το σπορ είναι γεμάτο από προσωπικότητες οι οποίες είναι ενεργές, όπως ο Φασούλας, ο Παταβούκας, ο Σιγάλας, ο Αλβέρτης και αρκετοί άλλοι, οι οποίοι θα μπορούσαν με άνεση να πάρουν την… πάσα από τον Σάσα Βολκόφ.
