Το καμπανάκι έγινε καμπαναριό
Την δεκαετία του 90 ο Νίκος Παύλου, από τους καλούς Έλληνες προπονητές, όσες φορές νικούσε χρησιμοποιώντας πολύ κοντά σχήματα μιλούσε για "ινδιάνικο μπάσκετ". Αντισυμβατικό, περίεργο, ανορθόδοξο, αλλά αποτελεσματικό για κάποια παιχνίδια. Ο Τάσος Μαγουλάς σχολιάζει...
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έβγαλε από τα πρώτα του μπασκετικά διδάγματα μια πληθώρα από κοντά σχήματα για να νικήσει την Σιένα. Στην αρχή ήταν σαφές πως οι πολλές αλλαγές εξέθεσαν τον Ολυμπιακό μόλις προσπάθησε να παίξει με κοντό σχήμα. Στα τελευταία οκτώ λεπτά, ο προπονητής των ερυθρολεύκων δικαιώθηκε απόλυτα αφού κατάφερε να αντισταθμίσει την σημαντική, κυρίως για τον συγκεκριμένο αγώνα λόγω των πολλών «4» της Σιένα, απουσίας του Πρίντεζη με ομαδικό παιχνίδι.
Με πέντε παίκτες από δύο μέτρα και κάτω, οι πρωταθλητές επέλεξαν να κτυπήσουν την Σιένα στο παιχνίδι της, να μην αλλάξουν τους κανόνες όπως έκαναν στο εξαιρετικό τους ξεκίνημα. Νίκησαν και ήταν σπουδαία η επιτυχία υπολογίζοντας ότι από το 32’ ο Σπανούλης προσπαθούσε να αποφύγει το πέμπτο φάουλ.
Η νίκη με τον αστερίσκο…
Μόνο που όπως συμβαίνει όλη την χρονιά, κάθε μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού έχει αστερίσκο: για πολλοστή φορά, οι ερυθρόλευκοι έπαιξαν με καρδιά, πάθος, ενέργεια, αυταπάρνηση αλλά το μπάσκετ δεν είναι για «γερά με τσαμπουκά». Όταν πας ως το τέλος με …τσαρούχι, θα γλιστρήσεις. Δεν γίνεται να χάνεται πάλι η πολύτιμη διαφορά. Λογικά δεν έχει εννέα ζωές και ήδη ο φετινός Ολυμπιακός έχει κάψει πέντε από αυτές(Σιένα δύο φορές, Κάχα δύο φορές, Μακάμπι). Δικά του παιχνίδια για να κατακτήσει αυτό που θέλει, είτε μιλάμε για νίκη, είτε για διαφορά και όμως η διαχείρισή του ήταν και είναι το λιγότερο αφελής. Απρόσεκτη.
Τα λάθη δεν διορθώνονται…
Για παράδειγμα δεν πήρε τάιμ άουτ για την τελευταία επίθεση ο προπονητής (λογικά θα έπρεπε να έχει), οι άμυνες ουσιαστικά καταρρέουν και ο Ολυμπιακός πετάει ένα μεγάλο μέρος του γάλακτος που συγκέντρωσε με τόσο κόπο.
Αν το ΤΟΠ-16 και οι πολλοί του αγώνες υπήρξαν εξαιρετικός σύμμαχος έως τώρα για τον ασταθή πρωταθλητή Ευρώπης, το καμπανάκι έχει γίνει…καμπαναριό ενόψει των πλέι οφ διότι εκεί δεν διορθώνεται κανένα λάθος.
Όπως κοιτάμε με ηρεμία τον αγώνα με την Σιένα, περισσότερο καταλήγουμε ότι αποτελεί το τελευταίο ξυπνητήρι και ίσως την τελευταία ευκαιρία για λάθη. Ούτε με την Μακάμπι, ούτε στην Πόλη με την Φενέρ ούτε εντός με την Χίμκι, οι ερυθρόλευκοι έχουν την ευχέρεια για σφάλματα. Μακάρι να τα έκαναν όλα μαζεμένα έως τώρα, και ήταν πολλά για το δικό τους επίπεδο.
Η προπονητική υπερβολή…
Τι γίνεται από εδώ και πέρα; Ίσως λιγότερες αλλαγές και σίγουρα όχι από το πρώτο πεντάλεπτο, περισσότερος χρόνος σε παίκτες όπως ο Παπανικολάου, ο Λο ακόμα και ο Πάουελ ο οποίος αφού έμεινε πρέπει να βοηθήσει και ρόλος για τον Πέρκινς. Ο νεοφερμένος Αμερικανός μοιάζει να αποτελεί ένα ακόμα σχήμα…προπονητικής υπερβολής αφού δεν μπορεί να παίξει δίπλα στον Σπανούλη και τον Λο εξαιτίας της αδυναμίας του στο σουτ, οπότε για να προσφέρει, διότι δεν ειναι κακός παίκτης, χρειάζεται συγκεκριμένη αποστολή. Όλα αυτά στα επόμενα 120 λεπτά του τοπ-16 τα οποία θα κρίνουν όλο το ευρωπαϊκό μέλλον και την διατήρηση των κεκτημένων.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Βλέποντας τον Παπανικολάου να διασύρεται από τον 35χρονο κι ερχόμενο από ένα χρόνο εκτός μπάσκετ Μάικλ και να διαλύει όλους τους φόργουορντ της Σιένα, θα επαναλάβουμε όσο τονίζαμε κατά καιρούς: αυτό το παιδί δεν πρέπει να χαραμίσει τα αθλητικά προσόντα, τα αποθέματα δύναμης, το πνεύμα νικητή, με την αδιαφορία για την ατομική βελτίωση. Ειναι αδιανόητο σε κάθε προσπάθεια για ριβέρς τρίπλα να καταλήγει στο παρκέ με τον…πισινό. Οφείλει να μπορεί να τριπλάρει περισσότερο από μία φορά χωρίς να κυνηγάει την μπάλα μετά.
Βεβαίως αυτό αποτελεί προσωπική ευθύνη του παίκτη διότι σύντομα θα βρεθεί κάποιος πιο αλτικός, πιο γρήγορος αν δεν διευρύνει το παιχνίδι του. Ας χάσει, ένα, δύο καλοκαίρια από την εθνική, αν είναι η …εθνική να έχει έναν από τους καλύτερους φόργουορντ της επόμενης δεκαετίας.
Όσο για τον Σλούκα; Κλείνει στόματα διότι δεν μπορούμε να κρίνουμε έναν νεαρό παίκτη όταν δεν αγωνίζεται. Η δε άμυνα είναι το πιο εύκολο πράγμα στο μπάσκετ. Δεν χρειάζεται καμία, σχεδόν, διδαχή, μόνο προσπάθεια. Η επίθεση απαιτεί τόνους δουλειάς και καθαρού μυαλού. Ίσως τελικά το παιχνίδι του να αποδείξει πόσο περιττός ειναι ο Πέρκινς.
Διαβάστε ακόμη:
