Ημέρα 3η: το άγχος των Ελλήνων, το στιλ των Αμερικανών, η έπαρση των Τούρκων

Το ερώτημα είναι ρητορικό. Ο προβληματισμός μετά την πρώτη εμφάνιση επίσης. Τα 3/13 τρίποντα του Διαμαντίδη -λες και διάβαζε τον Μαγουλά που τουέλεγε να μη σταματήσει εμπιστευόμενος την ικανότητα που ξέρουμε ότι διαθέτει- δεν πρόκειται να επαναληφθούν.

Ο προβληματισμός, όμως, ζωγραφισμένος σε πρόσωπα και αποτυπωμένος σε λέξεις, αποδεικνύει πως στην ομάδα έχει αφήσει σημάδια αυτή η περιπέτεια με τις τιμωρίες. Πώς θα γιάνουν οι πληγές; Μια νίκη κόντρα στο Πουέρτο Ρίκο και αυτόν τον απίθανο… κωλοτούμπα, τονΜπαρέα, που βγάζει παντεσπάνι στο ΝΒΑ, θα είναι το καλύτερο. Αυτό έλεγαν οι διεθνείς μετά την πρεμιέρα, πως δεν έχει σημασία η εμφάνιση αλλά το αποτέλεσμα, τουλάχιστον σ’ αυτό το σημείο του τουρνουά. Δεν διαφωνούμε, αλλά αυτό σημαίνει πως από την τρίτη αγωνιστική ημέρα, τα πράγματα θα αλλάξουν άρδην. Εύκολο να το λες, εύκολο και να το κάνεις; Υπόμνηση: ο τρίτος αγώνας είναι με τους διοργανωτές Τούρκους που λογικά αβαντάρονται από κάθε πλευρά…

Η Εθνική βρίσκεται πλέον σε ρυθμούς τουρνουά κι αυτό που μετρά είναι να βλέπει αγώνατον αγώνα. Ο Σπανούλης το έλεγε έξω από τα αποδυτήρια και τώρα, πως αυτή είναι η μοναδική λογική που μπορούμε να υιοθετήσουμε.

Την ίδια ώρα, οι Αμερικανοί ξεκινούσαν την προσπάθεια για να τρομοκρατήσουν τους αντιπάλους τους. Στο Αμπντί Ιπεκτσί «ζύγισαν» τους Κροάτες για ένα δεκάλεπτο και μετά πάτησαν γκάζι σαν μια Buick του ‘ 60 για να χαθούν κάπου στην άγρια Δύση, η οποία οριοθετείται από τους 30+ πόντους διαφορά. Είχαν στιλ, χάρη καιομορφιά. Το παιχνίδι κόντεψε να γίνει ανιαρό από τη διαφορά ποιότητας, μέχρι που μια “όλα” (πού την θυμήθηκαν;) και ο Ράσελ Ουέστμπρουκ με τα μαγικά του ξύπνησαν τους πάντες. Σε φόρμα οι Αμερικάνοι, ντεφορμέ οι Τούρκοι.

Βρε, τι τράβηξαν άμοιροι δημοσιογράφοι από διάφορες χώρες της υφηλίου… Οι γραμμές τους έβγαζαν απίστευτα προβλήματα, με συνέπεια μεταδόσεις να ματαιωθούν καιάλλες ναγίνουν με προβλήματα, με χάλια ήχο και εικόνα. Ωραία πράγματα για αυτή τη μοναδική και τόσο ξεχωριστή διοργάνωση, όπως είπε ο Εμίν Μπάλτσι. Ο πρόεδρος της τουρκικής ομοσπονδίας είναι μια φιλική φιγούρα, αλλά διακατεχόταν από μια τοσοδούλα έπαρση. Λες και οι γείτονες είναι οι μόνοι που διοργανώνουν ένα μεγάλο τουρνουά ή που κάνουν προσπάθειεςώστε να λειτουργήσουν τα πάντα τέλεια δίχως να συμβαίνει ποτέ αυτό, όχι μόνο στην Τουρκία αλλά και οπουδήποτε αλλού…

Την ίδια ώρα, Ιρανός δημοσιογράφος μάς εκμυστηρευόταν πως δεν επιτρέπεται να μιλήσει με τους παίκτες ή την τεχνική ηγεσία της ομάδας του. Ο λόγος; Επειδή παλιότερα ήταν βοηθός προπονητή στην εθνική ομάδα και εκείνη η κατάσταση άλλαξε, θεωρείται κάτι σαν κατάσκοπος και εχθρός της ομάδας! Πήγε στην FIBA, ρώτησε ποια είναι τα δικαιώματά του και του είπαν πως, τουλάχιστον, μπορεί να παρευρίσκεται στις συνεντεύξεις Τύπου. Έτσι, καταλάβαμε κι εμείς πως αυτό του πρωτάθλημα είναι παγκόσμιο. Με τα θετικά και τα αρνητικά του κόσμου ολόκληρου…