Πού είδε την απαξίωση ο Πρίντεζης;
Ο Κώστας Κεφαλογιάννης γράφει για την πλειοψηφία των κριτικών που υπήρξε εξαιρετικά ευγενική με τους διεθνείς και σχολιάζει το μήνυμα του Γιώργου Πρίντεζη προς όσους χάρηκαν με την αποτυχία της "επίσημης αγαπημένης" στο Μουντομπάσκετ.
Τείνει να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο κλισέ όλων των εποχών, μετά από ήττα ή συνολική αποτυχία κυρίως των Εθνικών ομάδων: “Δε με πειράζει η κριτική, με πειράζει η απαξίωση”. Το λένε οι παίκτες, το λένε οι προπονητές, το λένε πολύ συχνά και οι δημοσιογράφοι – υπερασπιστές της εκάστοτε Εθνικής. Και, φυσικά, είναι απολύτως σωστό. Άλλο να επισημάνεις τα λάθη, τις παραλείψεις, όσα δεν πήγαν καλά σε έναν αγώνα ή σε ένα τουρνουά και άλλο να βγάλεις τους πάντες άχρηστους.
Μόνο που τείνω να πιστέψω ότι οι περισσότεροι Έλληνες διεθνείς, δεν αντέχουν ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Ο Γιώργος Πρίντεζης έστειλε για… αναπαραγωγή όσους χάρηκαν για τον αποκλεισμό της Ελλάδας από το Μουντομπάσκετ. Δεν ξέρω τι διάβασε και τον εκνεύρισε. Ξέρω όμως ότι σπανίως στο παρελθόν μια αποτυχία αντιμετωπίστηκε με τέτοια επιείκεια από ΜΜΕ και κοινό. Κατ΄αρχήν δεν χρησιμοποιήθηκε καν η λέξη “αποτυχία”. Σαν να φοβόμαστε ότι θα μας πουν κακεντρεχείς έτσι και επισημάνουμε το προφανές: Η ομάδα ήθελε να φτάσει τουλάχιστον στους οκτώ, αποκλείστηκε στους δεκάξι με κακή εμφάνιση και βαριά ήττα. Πώς το αποκαλείς όλο ετούτο στον σκληρό κόσμο του πρωταθλητισμού; Αποτυχία! Απλά και ξάστερα.
Ούτε μια άσχημη κουβέντα
Κι ωστόσο, ορθώς αν θέλετε τη γνώμη μου, η πλειονότητα των κριτικών υπήρξε εξαιρετικά ευγενική με τον Φώτη Κατσικάρη και τους παίκτες του. Όλοι ή σχεδόν όλοι μίλησαν για το καλό μπάσκετ της πρώτης φάσης, όλοι ή σχεδόν όλοι στάθηκαν στο ομαδικό πνεύμα και τα νέα στοιχεία που βάλαμε στο παιχνίδι μας, όλοι ή σχεδόν όλοι εξέφρασαν την αισιοδοξία τους για το μέλλον. Ούτε ατομικά, ούτε ομαδικά απαξιώθηκε κάποιος.
Έβλεπα βίντεο του ΑΝΤ1 με παρουσίαση των στατιστικών όλων των παικτών της δωδεκάδας και ο δημοσιογράφος προσπαθούσε να βρει κάτι θετικό να πει για τον καθένα. Μισή άσχημη κουβέντα δεν ακούστηκε. Ακόμα και στον χειρότερο όλων, τον Κώστα Παπανικολάου (με βάση το ταλέντο, τις ικανότητες αλλά πλέον και την εμπειρία του, έκανε κακό τουρνουά), το σπικάζ απέδωσε πληθωρική παρουσία.
Τους χαλάνε και τα δύο
Προφανώς υπήρξαν και οι συνήθεις χαιρέκακοι που έσπευσαν στα social media να βγάλουν τη χολή τους. Ακόμα κι αν επρόκειτο για χιλιάδες, η αντίδραση του Πρίντεζη δεν δικαιολογείται. Πόσο μάλλον τώρα που μιλάμε για πραγματικά λίγους. Όταν επιλέγεις να σταθείς στην κακιασμένη μειονότητα και όχι στους πολλούς που σου χτυπάνε φιλικά την πλάτη, τότε το πρόβλημα το έχεις εσύ.
Δεν χαλιέμαι επειδή οι αθλητές οφείλουν να είναι πρότυπα, να μην απαντούν στους επικριτές τους, να συγκρατούνται, να είναι άψογοι επαγγελματίες και άλλα τέτοια πολιτικώς ορθά. Χαλιέμαι για την υποκρισία του πράγματος. Στη συντριπτική πλειονότητα τους, οι διεθνείς (ειδικά οι ποδοσφαιριστές) που εκστομίζουν την ατάκα περί κριτικής και απαξίωσης λένε ψέμματα. Τους χαλάνε και τα δυο. Το μόνο που δέχονται κι αυτό υπό προϋποθέσεις είναι το “Ναι μεν αλλά”: “Σερνόμασταν κόντρα στη Ρουμανία αλλά μην ξεχνάμε τι μας έχει προσφέρει αυτή η ομάδα”. Ή “Μας έκαναν πλάκα οι Σέρβοι, αλλά βγάλαμε υγεία”! Κάπως έτσι. Αν βάλεις τελεία στο “μας έκαναν πλάκα οι Σέρβοι” τότε είσαι ξεκάθαρα εμπαθής. Και ο Πρίντεζης έχει να σου δώσει μια ευχή…
