Φούντωσε ο Μπέος
Η Λάρισα ήταν, είναι, θα είναι μια ιδιαίτερα ευαίσθητη συναισθηματική αναφορά για τον Πανιώνιο. Από τον Ιούνιο του '92, εκείνο το απόγευμα του (πρώτου) υποβιβασμού του Ιστορικού, τελευταία αγωνιστική των δακρύων στο Αλκαζάρ.
Η ΑΕΛ τον πελέκησε 4-0, ανελέητα, κι ο Πανιώνιος «εάλω» ως ο χειρότερος σε ισοβαθμία τεσσάρων ομάδων (με Δόξα, Ξάνθη, Παναχαϊκή). Η ειρωνεία ήταν ότι τέσσερα χρόνια μετά, στον δεύτερο και τελευταίο υποβιβασμό, ο Πανιώνιος βυθίστηκε στη Β’ Εθνική «αγκαλιασμένος» με την επίσης βυθισθείσα, τότε, ΑΕΛ. Η συναισθηματική ευαισθησία (περισσότερο κι απ’ τον όποιον ενθουσιασμό της ανατροπής-νίκης, την προηγούμενη Κυριακή, στο Περιστέρι με τον Ατρόμητο) έφερε, αυτήν την Κυριακή, στο γήπεδο κόσμο που γενικώς «το έχει κόψει». Η Νέα Σμύρνη μου φάνηκε πιο γεμάτη από ποτέ, εφέτος. Αλλ’ ως εκεί. Εκτός από γεμάτη, αν θέλουν να το πιστέψουν οι φίλοι μας στη Θεσσαλία, ήταν πιο «μια χαρά» για τον φιλοξενούμενο από κάθε άλλη φορά εφέτος. Παρά τη φόρτιση των παλαιοτέρων, απ’ την ανάμνηση του ’92. Κανείς δεν πείραξε, ούτε στο μικρό δαχτυλάκι του, κανένα.
Είναι ο λόγος που κάνει, να μη βρίσκει ο αγαπημένος Νίκος Νταμπίζας για τη συμπεριφορά του, και μαζί του όλη η ΑΕΛ που «καλώς πράττει» (ο αρχηγός της, στο κάτω-κάτω, είναι) και την/τον υποστηρίζει, δίκιο πουθενά. Ένα τυπικό «ματς δύο ημιχρόνων», με εξαφανισμένο ανά ημίχρονο τον ένα απ’ τους δύο. Στο α’ δεν υπάρχει ΑΕΛ, είναι Πανιώνιος-μόνον, αλλά για τον Πανιώνιο ήταν…πρωτοφανής εμπειρία να φτάνει σε ανάπαυλα με προβάδισμα 2-0. Δεν ήξεραν «τι κάνουμε» σε τούτο το σενάριο. Ουδείς θυμόταν από πότε είχε να συμβεί κάτι τέτοιο! Εδειξε το πράγμα στο β’, όπου οι όροι αντιστρέφονται, ο Πανιώνιος δεν βγαίνει απ’ τ’ αποδυτήρια, μένει εκεί μέσα, στη μακαριότητά του, η ΑΕΛ παίζει μονάχη, χτίζει momentum ολικής ανατροπής, κι αν κάτι το αναχαιτίζει, αυτό είναι η φυσιολογική αποβολή του κάπτεν της. Δεν αποδεικνύεται, είναι κλασικό what-if, αλλά στην εξέδρα ένιωσα πως έντεκα-έντεκα το τέταρτο γκολ δεν θα το ‘βαζε ο παραδομένος στον λήθαργό του Πανιώνιος. Αμα κάποιος το ‘βαζε, ή έστω έφτανε κοντά στο να το βάλει, ξεκάθαρα θα ‘ταν η ultra μαχητική ΑΕΛ. Με τη φόρα της απελπισίας της!
Δεν παριστάνω πως δεν καταλαβαίνω. Η ΑΕΛ πύρωσε επειδή ήταν στο γήπεδο ο Μπέος. Που, σαν Μπέος, σηκωνόταν (είναι και ογκώδης για να περνά απαρατήρητος), φώναζε (έχει και αγριοφωνάρα για να μη ακούγεται), έβριζε (δεν έκανε και κάποια ξεχωριστή προσπάθεια για να ‘ναι διακριτικός), ζούσε για την «ικανοποίηση» να δει την ΑΕΛ να πέφτει. Αλλ’ ο Μπέος δεν ήταν «παρανόμως» στο γήπεδο, ούτε στέκει να του γίνεται κουμάντο για τις επιθυμίες του. Ποιος να σωθεί, ποιος να υποβιβαστεί. Επίσης, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Μπέος (αφού δεν συνέπιπταν οι αγώνες του Πανιωνίου και του Ολυμπιακού Βόλου) ήλθε, εφέτος, στο γήπεδο. Στο τέλος της ημέρας δε, για να ‘μαστε σοβαροί, δεν είν’ η ΑΕΛ που θα κάνει το face-control στην «πόρτα», ποιος θα μπαίνει ή ποιος θα μένει απέξω. Ο Μπέος, για την ΑΕΛ, είναι κάλος που της τον πατάς και πετάγεται ίσαμ’ εκεί πάνω. Κατανοητό, αλλ’ όχι και λόγος για να «κόψει» κανείς στον Μπέο (το να βλέπει) τον Πανιώνιο. Ο Νταμπίζας είπε μετά, μάλλον εννόησε εμμέσως πλην σαφώς, ότι σ’ εκείνον (και μόνον) «έστελνε φιλάκια» πανηγυρίζοντας την ισοφάριση. Ένα ψέμα, έστω ένα κατά συνθήκην ψέμα, αν αντιπαραβάλλει κανείς τη δήλωση με την αμάχητη τηλεοπτική εικόνα. Ο αριθμός που χρησιμοποιείται, για να βγάλει ο Νίκος από μέσα του ό,τι βγάζει, δεν είναι ο ενικός. Εναντίον Μπέου. Είναι, πολύ φοβάμαι, ο πληθυντικός.
Η φούντωση για τον Μπέο θα μπορούσε να έχει ένα «δικαιολογητικό» πόντο εάν συνέπιπτε ν’ αδικηθεί η ΑΕΛ απ’ τη διαιτησία, οπότε αυτομάτως θα λειτουργούσαν οι συνειρμοί. Η διαιτησία είναι ένας άλλος κάλος της ΑΕΛ που της τον πατάς και πετάγεται ίσαμ’ εκεί πάνω. Κι ο Πηλαδάκης, στις «καθυστερήσεις» της σεζόν, ίσως νιώθει πως ανακάλυψε τη χρησιμότητα των ανακοινώσεων-ξεφωνητών. Μόνο που, σε τούτο το ματς, δεν «δένει» η υπόθεση. Λίγο δύσκολο να δέσει, υπέρ της ομάδας που έβαλε ένα γκολ με το χέρι. Κι άλλο ένα, με πέναλτι που δεν έγινε ποτέ. Όπως και να ‘χει, ο Πανιώνιος κατά πάσα πιθανότητα «έριξε» την ΑΕΛ. Εκτός αν η ΑΕΛ βρει νίκες στην Τούμπα και στο Καραϊσκάκη, πριν και μετά το εντός έδρας ματς με την ΑΕΚ το οποίο, εννοείται, επίσης οφείλει να κερδίσει. Με όλο το «βάρος» του παρελθόντος, όμως, δεν είδα…χαρά γι’ αυτό, τον υποβιβασμό της ΑΕΛ, στη Νέα Σμύρνη. Ο Πανιώνιος μένει να σώσει τον εαυτό του.
Είναι ο λόγος που κάνει, να μη βρίσκει ο αγαπημένος Νίκος Νταμπίζας για τη συμπεριφορά του, και μαζί του όλη η ΑΕΛ που «καλώς πράττει» (ο αρχηγός της, στο κάτω-κάτω, είναι) και την/τον υποστηρίζει, δίκιο πουθενά. Ένα τυπικό «ματς δύο ημιχρόνων», με εξαφανισμένο ανά ημίχρονο τον ένα απ’ τους δύο. Στο α’ δεν υπάρχει ΑΕΛ, είναι Πανιώνιος-μόνον, αλλά για τον Πανιώνιο ήταν…πρωτοφανής εμπειρία να φτάνει σε ανάπαυλα με προβάδισμα 2-0. Δεν ήξεραν «τι κάνουμε» σε τούτο το σενάριο. Ουδείς θυμόταν από πότε είχε να συμβεί κάτι τέτοιο! Εδειξε το πράγμα στο β’, όπου οι όροι αντιστρέφονται, ο Πανιώνιος δεν βγαίνει απ’ τ’ αποδυτήρια, μένει εκεί μέσα, στη μακαριότητά του, η ΑΕΛ παίζει μονάχη, χτίζει momentum ολικής ανατροπής, κι αν κάτι το αναχαιτίζει, αυτό είναι η φυσιολογική αποβολή του κάπτεν της. Δεν αποδεικνύεται, είναι κλασικό what-if, αλλά στην εξέδρα ένιωσα πως έντεκα-έντεκα το τέταρτο γκολ δεν θα το ‘βαζε ο παραδομένος στον λήθαργό του Πανιώνιος. Αμα κάποιος το ‘βαζε, ή έστω έφτανε κοντά στο να το βάλει, ξεκάθαρα θα ‘ταν η ultra μαχητική ΑΕΛ. Με τη φόρα της απελπισίας της!
Δεν παριστάνω πως δεν καταλαβαίνω. Η ΑΕΛ πύρωσε επειδή ήταν στο γήπεδο ο Μπέος. Που, σαν Μπέος, σηκωνόταν (είναι και ογκώδης για να περνά απαρατήρητος), φώναζε (έχει και αγριοφωνάρα για να μη ακούγεται), έβριζε (δεν έκανε και κάποια ξεχωριστή προσπάθεια για να ‘ναι διακριτικός), ζούσε για την «ικανοποίηση» να δει την ΑΕΛ να πέφτει. Αλλ’ ο Μπέος δεν ήταν «παρανόμως» στο γήπεδο, ούτε στέκει να του γίνεται κουμάντο για τις επιθυμίες του. Ποιος να σωθεί, ποιος να υποβιβαστεί. Επίσης, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Μπέος (αφού δεν συνέπιπταν οι αγώνες του Πανιωνίου και του Ολυμπιακού Βόλου) ήλθε, εφέτος, στο γήπεδο. Στο τέλος της ημέρας δε, για να ‘μαστε σοβαροί, δεν είν’ η ΑΕΛ που θα κάνει το face-control στην «πόρτα», ποιος θα μπαίνει ή ποιος θα μένει απέξω. Ο Μπέος, για την ΑΕΛ, είναι κάλος που της τον πατάς και πετάγεται ίσαμ’ εκεί πάνω. Κατανοητό, αλλ’ όχι και λόγος για να «κόψει» κανείς στον Μπέο (το να βλέπει) τον Πανιώνιο. Ο Νταμπίζας είπε μετά, μάλλον εννόησε εμμέσως πλην σαφώς, ότι σ’ εκείνον (και μόνον) «έστελνε φιλάκια» πανηγυρίζοντας την ισοφάριση. Ένα ψέμα, έστω ένα κατά συνθήκην ψέμα, αν αντιπαραβάλλει κανείς τη δήλωση με την αμάχητη τηλεοπτική εικόνα. Ο αριθμός που χρησιμοποιείται, για να βγάλει ο Νίκος από μέσα του ό,τι βγάζει, δεν είναι ο ενικός. Εναντίον Μπέου. Είναι, πολύ φοβάμαι, ο πληθυντικός.
Η φούντωση για τον Μπέο θα μπορούσε να έχει ένα «δικαιολογητικό» πόντο εάν συνέπιπτε ν’ αδικηθεί η ΑΕΛ απ’ τη διαιτησία, οπότε αυτομάτως θα λειτουργούσαν οι συνειρμοί. Η διαιτησία είναι ένας άλλος κάλος της ΑΕΛ που της τον πατάς και πετάγεται ίσαμ’ εκεί πάνω. Κι ο Πηλαδάκης, στις «καθυστερήσεις» της σεζόν, ίσως νιώθει πως ανακάλυψε τη χρησιμότητα των ανακοινώσεων-ξεφωνητών. Μόνο που, σε τούτο το ματς, δεν «δένει» η υπόθεση. Λίγο δύσκολο να δέσει, υπέρ της ομάδας που έβαλε ένα γκολ με το χέρι. Κι άλλο ένα, με πέναλτι που δεν έγινε ποτέ. Όπως και να ‘χει, ο Πανιώνιος κατά πάσα πιθανότητα «έριξε» την ΑΕΛ. Εκτός αν η ΑΕΛ βρει νίκες στην Τούμπα και στο Καραϊσκάκη, πριν και μετά το εντός έδρας ματς με την ΑΕΚ το οποίο, εννοείται, επίσης οφείλει να κερδίσει. Με όλο το «βάρος» του παρελθόντος, όμως, δεν είδα…χαρά γι’ αυτό, τον υποβιβασμό της ΑΕΛ, στη Νέα Σμύρνη. Ο Πανιώνιος μένει να σώσει τον εαυτό του.
