Νικοπολίδης: “Αγάπησα πιο πολύ τον Ολυμπιακό από τον Παναθηναϊκό”

Ο βετεράνος γκολκίπερ αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στα παιδικά του χρόνια, την σύζυγό του και τη μετακίνησή του από τον Παναθηναϊκό στον Ολυμπιακό.

Αρχικά, ο 38χρονος γκολκίπερ εξήγησε πώς αποφάσισε να ακολουθήσει την καριέρα του ποδοσφαιριστή και δη του τερματοφύλακα.

“Όταν έπαιζα με τα άλλα παιδιά, έπαιζα μέσα, επιθετικός. Μόνο όταν κερδίζαμε γύριζα και έπαιζα τερματοφύλακας για να κρατήσουμε το σκορ. Το “είχα” από μικρός. Αλλά, όπως όλα τα παιδάκια, τη στιγμή που ξεκίνησα ήθελα να παίζω μέσα. Κυνηγός. Όμως όλα μου έδειχναν ότι ήμουν γεννημένος για τερματοφύλακας”, τόνισε για να συνεχίσει λέγοντας πως ένα τυχαίο γεγονός τον οδήγησε στην απόφαση να γίνει τερματοφύλακας: “Ήμουν 14 χρόνων και ένας ξάδερφός μου που ήταν τερματοφύλακας παντρευόταν. Και επειδή δεν μπορούσε να είναι στο παιχνίδι την Κυριακή, μπήκα εγώ. Δεν είχα καν δελτίο. Μπήκα σαν πλαστογραφία. Ήμαστε άλλωστε και οι δύο… Νικοπολίδηδες. Χάσαμε, αλλά φάνηκε από εκεί το κατάλαβα κι εγώ, ότι η θέση του τερματοφύλακα μου ταιριάζει. Ότι εκεί μπορώ να πετύχω”.

Στη συνέχεια, ο πρώην διεθνής γκολκίπερ αναφέρθηκε στο σημαντικό ρόλο που έπαιξε στην εξέλιξη της καριέρας του η γυναίκα του, Βάσω Στασινού.

“Στα 28 μου γνώρισα τη γυναίκα μου. Ήταν τελείως διαφορετική από εμένα. Με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και μεγαλύτερη δύναμη. Εμένα μου έλειπε η αυτοπεποίθηση γιατί όλα αυτά τα χρόνια δεν αγωνιζόμουν. Ήμουν στον πάγκο. Και όταν δεν αγωνίζεται κάποιος χάνει την αυτοπεποίθησή του. Έπαιζε ο Γιόζεφ Βάντσικ, ο Πολωνός. Αλλά όταν γνώρισα τη γυναίκα μου όλα αυτά ανατράπηκαν. Και καθιερώθηκα στον Παναθηναϊκό και καθιερώθηκα στην εθνική ομάδα και έκανα όλη αυτή τη διαδρομή”.

Ερωτηθείς για το αν αγάπησε τον Ολυμπιακό όσο τον Παναθηναϊκό απάντησε:

“Και περισσότερο. Δεν το λέω για να γλείψω ή για νομίζουν ότι επιζητώ κάποια θέση. Ο Ολυμπιακός ήταν ο μεγαλύτερος σταθμός στην καριέρα μου. Σίγουρα ο Παναθηναϊκός ήταν ένα πολύ μεγάλο σχολείο. Εκεί έμαθα τη σημαίνει επαγγελματισμός. Αλλά στον Ολυμπιακό έκανα την καριέρα αυτή που ακριβώς ήθελα και εισέπραξα την αγάπη του κόσμου και της διοίκησης που επιζητούσα πάντα σαν ποδοσφαιριστής”, τόνισε και στη συνέχεια εξήγησε γιατί πήγε στον “αιώνιο” αντίπαλο: “Για μένα ήταν μια ευκαιρία να απαντήσω σε όλους που με αμφισβητούσαν στον Παναθηναϊκό. Να αποδείξω ότι ούτε τελειωμένος ήμουν στα 33 μου, ούτε πήγαινα να πάρω τα συνταξιοδοτικά μου. Δεν ήταν για τα λεφτά. Πραγματικά δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί η δική μου μεταγραφή πείραξε τόσο πολύ. Ίσως γιατί δέθηκα με τον Ολυμπιακό. Ο κόσμος του Ολυμπιακού με αγάπησε. Αλλά δεν μπορώ να δώσω εξήγηση γιατί ακόμα και τώρα, επτά χρόνια μετά, με σταματούν στο δρόμο και με ρωτούν γιατί έφυγα”.

Ο Αντώνης Νικοπολίδης είπε μεταξύ άλλων:

* “Αν και επιδίωξα να αγωνιστώ στο εξωτερικό, δεν με στεναχωρεί που δεν το κατάφερα. Αλλά να σας πω μια αλήθεια; Στον Ολυμπιακό έχουμε 20 ξένους ποδοσφαιριστές. Είναι σαν να αγωνίζομαι σε ξένη ομάδα!”

* “Ο πατέρας μου ήταν το πρότυπο της ζωής μου. Ένας απλός άνθρωπος που δούλευε 20 ώρες για να προσφέρει στην οικογένειά του. Όταν πέθανε, κατέρρευσαν όλα μέσα μου”.

* “Ο τερματοφύλακας πρέπει να φοβίζει τον αντίπαλο”

* “Υπάρχουν νόμοι για τη βία και η πολιτεία δεν τους εφαρμόζει. Κι εγώ, αν ήμουν κράτος, θα προτιμούσα να υπάρχει βία στο γήπεδο παρά στους δρόμους”.

* “Έφτασα σε ένα σημείο που ένιωσα ότι από το να φάω ξύλο είναι καλύτερα να δώσω. (σ.σ. όταν στον αγώνα ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ στις 8/3/2009 δέχθηκε επίθεση από οπαδό και ανταπέδωσε)”.

* “Κάνω πλάκα με το θέμα του κηπουρού. Για παράδειγμα στην προπόνηση, αν χαλάσει κάτι στο γήπεδο, τους λέω: “Παιδιά, μη φοβάστε! Θα το φτιάξω εγώ!”

* “Είμαστε η χώρα της υπερβολής. Μετά την κατάκτηση του Euro το 2004, γνωρίσαμε κάτι το ανεπανάληπτο. Το είπε και ο κ. Στεφανόπουλος. Ήταν μεγαλύτερη υποδοχή ακόμη και από αυτήν από την πτώση της χούντας”.