Το θαύμα του Τζόρτζεβιτς ή του… Μίνιτς
Ο Νίκος Γιαννόπουλος σχολιάζει την εκπληκτική μέχρι τώρα πορεία των Σέρβων στο Μουντομπάσκετ. Η μετά Ντούσαν Ίβκοβιτς εποχή και η νέα γενιά που έρχεται "μπαρουτοκαπνισμένη".
Η μετά Ντούσαν Ιβκοβιτς στην εθνική Σερβίας φαινόταν ως βουνό στους Σέρβους. Λογικό, αφού ο Ντούντα, η αύρα και οι γνώσεις του, δεν είναι κάτι που αναπληρώνεται εύκολα. Σκέφτηκαν πάντως ώριμα, έδωσαν τα κλειδιά στον Τζόρτζεβιτς και τον… εξόπλισαν με επιτελείο που θα ζήλευε κάθε Ευρωπαίος προπονητής. Νίκολιτς, Μίνιτς και σία.
Δεν είμαστε σίγουροι ότι το θαύμα που είδαμε δις τις τελευταίες τρεις ημέρες στο παρκέ του Παλάθιο Ντε Λος Ντεπόρτες της Μαδρίτης αποτελεί προϊόν της μπασκετικής ευφυίας του Τζόρτζεβιτς αν και η παραφιλολογία που συνήθως συνοδεύει τέτοιου είδους περιπτώσεις έχει αρχίσει ήδη να αναπτύσσεται (ποιος Τζόρτζεβιτς, όλη τη δουλειά την κάνει ο Μίνιτς κτλ, κτλ.
Ακόμα και έτσι αν είναι όμως, η Σερβία κατέθεσε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες μπασκετικές προτάσεις με παίκτες που φυσικά δεν διαθέτουν το ταλέντο των μπασκετικών προγόνων τους αλλά τα δίνουν όλα μόλις γίνεται το τζάμπολ και βγάζουν ενέργεια που θα την ήθελε και η πιο μεγάλη εταιρία φυσικού αερίου.
Η Σερβία είναι πάντα… Σερβία
Δεν κομίζουν κάτι καινούργιοι οι Σέρβοι στην κονίστρα του ευρωπαϊκού μπάσκετ αλλά αυτά που κάνουν, τα κάνουν καλά. Πρώτα απ’ όλα παίζουν άμυνα του θανάτου. Άμυνα καθαρή, προσαρμοσμένη στα ατού του αντιπάλου, με χέρια συνεχώς πάνω στην μπάλα.
Εν συνεχεία δεν επιτρέπουν την παραμικρή παρέκκλιση από το ρυθμό που έχουν ήδη καθορίσει. Θέλουν το σετ παιχνίδι και όταν διαπιστώσουν ότι ο αντίπαλος επιθυμεί να τρέξει, απλώνουν τα χέρια τους και κάνουν φάουλ χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να φοβούνται τη φθορά.
Στην επίθεση, ο Τζόρτζεβιτς και το τιμ του σκέφθηκαν επίσης έξυπνα. Σου λέει ο άνθρωπος γιατί να έχω οργανωτή τον Τεόντοσιτς και να με πιάνει η καρδιά μου κάθε φορά που θέλει να δημιουργήσει; Τον μετακινώ σε θέση σούτινγκ γκαρντ και του επιτρέπω να κάνει τα δικά του (ελεγχόμενα πάντως) χωρίς να αλλοιώνει όμως το παιχνίδι μου. Αποτέλεσμα; Η Σερβία στο 30′ του προημιτελικού είχε κάνει μόλις 3 λάθη, όσο απίστευτο και αν ακούγεται κάτι τέτοιο για παιχνίδι τέτοιας σημασίας (και για ομάδα στην οποία παίζει ο Μίλος).
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τη σωστή αξιοποίηση των ψηλών, το ομαδικό πνεύμα και φυσικά λίγη από την παραδοσιακή σέρβικη ικανότητα στο εξωτερικό σουτ, συνέθεσαν αυτό το όμορφο μπασκετικό μείγμα που -σημειωτέον- παράγεται από νέα ως επί των πλείστων υλικά, από παίκτες δηλαδή που έχουν διάθεση και όρεξη, να παίξουν άμυνα, να ιδρώσουν, να βουτήξουν στο παρκέ.
“Δεν έχει ταβάνι”
Το που μπορεί να φτάσει αυτή η Σερβία σ’ αυτό το τουρνουά δύσκολα μπορεί να το προσδιορίσει κανείς. Και με την πρόκριση στην τετράδα πάντως οι ιθύνοντες της ομοσπονδίας της είναι σούπερ ευχαριστημένοι αφού ο πρωταρχικός στόχος ήταν τα προημιτελικά.
Ο ημιτελικός αποτελεί μία τελείως διαφορετική ιστορία αλλά μ’ ένα κοινό παρονομαστή σε σχέση με τα υπόλοιπα νοκ άουτ παιχνίδια των Σέρβων. Η ομάδα τους θα είναι το αουτσάιντερ. Οι Γάλλοι είναι εκείνοι που απέκλεισαν τους διοργανωτές Ισπανούς, ενώ οι Σέρβοι θα έχουν στην καρδιά τους τον ενθουσιασμό της ομάδας που στέλνει τους παίκτες του στοιχήματος στον κουβά ξανά και ξανά.
ΥΓ: Νομίζω ότι όλοι διαπιστώσαμε ότι η Εθνική αντιμετώπισε στο νοκ άουτ ίσως το χειρότερο δυνατό αντίπαλο. Και επίσης, καταλάβαμε ότι παίκτες όπως ο Ραντούλιτσα, ο Κάλινιτς και ο Μάρκοβιτς, που δεν γεμίζουν και πολύ το μάτι, κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους.
ΥΓ1: Οι Σέρβοι υποστηρίζουν ότι από πίσω έρχεται μία ακόμη δυνατή μπασκετική γενιά. Που την βρίσκουν τη φλέβα οι μπαγάσες και παράγουν τόσο ταλέντο στην τόσο μικρή χώρα τους;DNA….
