Πονάει και από τις ατέλειες, θα πονέσει πιο πολύ απ’ την καταστροφολογία

Να ξεκινήσουμε από τα καλά νέα: η ΑΕΚ δεν προτίθεται να καταθέσει ένσταση και μια ανόητη ιστορία που ξεκίνησε από χτες τα μεσάνυχτα ευτυχώς δεν έχει συνέχεια. Δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο, όλοι λίγο πολύ καταλαβαίνουν ότι δεν είναι δυνατόν να κάνεις αυτά που κοροϊδεύεις, αυτά που απεχθάνεσαι.

Δεν είναι δυνατόν να έχεις κάνει σημαία το “χάρτινο πρωτάθλημα” του Ολυμπιακού το 2008 και δυόμισι χρόνια αργότερα να θέλεις να πάρεις στα χαρτιά ένα ματς μόνο και μόνο επειδή αποβλήθηκε σε φιλικό της πλάκας στο Αγρίνιο ο ποδοσφαιριστής Βενέτης.

Ναι, σαφέστατα θα πρέπει σ’ αυτό το μπάχαλο να τηρούνται, να εφαρμόζονται οι κανονισμοί. Μερικές φορές όμως πάνω από το ψυχρό γράμμα του νομοθέτη υπάρχουν και ζητήματα ηθικής τάξεως. Αξιοπρέπειας. Λεβεντιάς. Παραδοχής της ήττας. Και αυτό έκανε η ΑΕΚ και είναι προς τιμήν της.

Επειδή στο μέλλον θα μας τύχουν και άλλες περιπτώσεις “Βάλνερ” ή “Βενέτη” καλό θα ήταν να απαλλάξει η ΕΠΟ απ’ αυτόν το βραχνά τις ομάδες. Αν πρέπει να τηρείται το γράμμα του νόμου, ας επεμβαίνει αυτεπάγγελτα η ομοσπονδία, χωρίς να ερωτώνται οι ομάδες. Καμία ανάμειξη της ΑΕΚ, καμία της Κέρκυρας. Ένα φύλλο αγώνα είναι, μια απλή ανάγνωση του για την επιβεβαίωση αν γράφτηκε ή δεν γράφτηκε η αποβολή Βενέτη. Και αναλόγως αποφασίζει. Όλα τα άλλα είναι για να ‘χουμε να λέμε. Και άκρη να μην βρίσκουμε.

Πάμε στα κακά νέα. Το αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας. Καταρχάς δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία της καταστροφολογίας με το “καλημέρα” του πρωταθλήματος. Αν από μια ήττα στην Πάτρα ήρθε η συντέλεια του κόσμου, τότε δεν έχει πραγματικά τύχη η ομάδα, διότι θα πορευτεί μέσα σε κλίμα μιζέριας, αμφισβήτησης και γκρίνιας. Σε κλίμα “αντί…”

Εκείνο που οφείλουμε όλοι να κάνουμε και πρώτοι απ’ όλους το δικό μας το σινάφι είναι να κατεβάσουμε κάπως τον πήχη. Και εγώ παρασύρθηκα, από την εικόνα της ομάδας στην τουρνέ της Αυστραλίας και από τη σοβαρότητα που έδειξε (χωρίς να εντυπωσιάσει) στη Σκωτία και κατέθεσα την ταπεινή μου άποψη για “μια άλλη ΑΕΚ” που ‘ρχεται. Είναι σαφές ότι βιαστήκαμε να βγάλουμε συμπεράσματα και καλό είναι να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα.

Να τα βάλουμε στη σωστή τους διάσταση κι ας μπήκαν στη ζυγαριά (από τον προπονητή) η σημερινή ομάδα με την ομάδα – μοντέλο των 90s. Μεγάλο λάθος του Μπάγεβιτς που θα ‘πρεπε να αφήσει να μιλήσει η εικόνα της ομάδας στα πρώτα επίσημα ματς και όχι να αυτοανακηρύσσεται (περίπου) πρωταθλήτρια η ΑΕΚ από μήνα Αύγουστο επειδή έπαιξε, η αλήθεια πολύ καλό ποδόσφαιρο, με τη Ρέιντζερς και την Μπλάκμπερν.

Επειδή λείπουν τα φράγκα από το ταμείο, λείπουν και πάλι βασικά πράγματα από την ΑΕΚ. Οι ατέλειες είναι χτυπητές και όχι, εδώ ούτε παρασυρόμαστε, ούτε βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Με δυο λόγια:

* Είναι σαφές ότι η ΑΕΚ ξεκινά τη σεζόν χωρίς αξιοπρεπή λύση στο δεξί άκρο της άμυνας. Από τη στιγμή που έσκασε το θέμα Αραούχο (σχεδόν δυο μήνες) υπήρχε χρόνος να βρουν κάτι καλό. Καταπώς δείχνουν τα πράγματα θα ψάξουν στο “και πέντε” με ο,τι αυτό συνεπάγεται για την επιλογή που θα κάνουν. Αυτός ο Γκουστάβο για παράδειγμα που έμεινε ελεύθερος το καλοκαίρι από την Κέρκυρα, πήγε στη Ραπίντ Βουκουρεστίου, έπαιξε σε δυο ματς, το μετάνιωσε και ξαναγύρισε στην Κέρκυρα, είναι εξαιρετικό δεξί μπακ, καλύτερος και από τον Αραούχο.

Ο Γιάχιτς φαίνεται ότι “δεν το ‘χει”. Αμυντικά θα πάρει τη συνήθη κάρτα, θα χάσει τον αντίπαλο (Έπσταϊν 2-0), επιθετικά η σέντρα του είναι σκέτη απελπισία. Να τα διαχωρίσουμε, άλλο δεξί στόπερ (σε αμυντική τριάδα) στην Εθνική Βοσνίας και άλλο δεξί μπακ. Εκεί πρέπει να φυσάς και να πετάς. Ταχύτητα, τεχνική, σωστές εναλλαγές. Ο Γεωργέας μια είναι, πέντε δεν είναι. Ο Αργυρίου καταπώς φαίνεται είναι ακόμα ανέτοιμος και ανώριμος. Όχι για την 11άδα. Για την 18άδα.

* Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ΑΕΚ δεν έχει γενικώς άκρα, αλλά ας μην είμαστε υπερβολικοί. Περιμένουμε την καλή συνέχεια από το Λαγό στα αριστερά. Έχουμε περιέργεια να δούμε και τον Νταντόμο κάποια στιγμή, αλλιώς δεν μπορούμε να κρίνουμε τον Ουρουγουανό. Ο Καράμπελας μονάχα με φιλότιμο και διάθεση δεν μπορεί να καπαρώσει τη θέση. Στο δια ταύτα: η αριστερή πτέρυγα δείχνει να είναι υποφερτή, αλλά του χρόνου φοβάμαι πως θα λέμε ξανά το ίδιο πράγμα. Πότε θα βρει η ομάδα έναν νέο Κασάπη.

* Η πονεμένη ιστορία Σκόκο. Είχε διάθεση, αλλά ήταν απίστευτα επιπόλαιος. Ατομιστής μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Αντί να δημιουργεί, κατέστρεφε το παιχνίδι πουλώντας την μπάλα. Έτσι όπως είναι δομημένο το παιχνίδι της ομάδας αν ο Σκόκο είναι αλλού γι’ αλλού, η ΑΕΚ πέφτει πολύ. Από τα πόδια του περνούν σχεδόν όλες οι επιθέσεις. Στην καλή του ημέρα η ΑΕΚ θα είναι χορταστική. Στην κακή του, το πράγμα ζορίζει.

Πολλά θα εξαρτηθούν (έτσι ή αλλιώς) από την τροπή που θα πάρει το θέμα με το συμβόλαιο του. Αν “ψηθεί” και ανανεώσει, αυτό θα ηρεμήσει τον ίδιο, θα κάνει καλό και στο παιχνίδι της ομάδας. Αν απορρίψει και την 1η Γενάρη έχει τη δυνατότητα να βάλει αλλού την υπογραφή του, καλά να είμαστε μέχρι το χειμώνα, θα το συζητήσουμε. (Την Κυριακή πάντως ο Μπάγεβιτς άργησε πολύ, πάρα πολύ να τον αντικαταστήσει. Κι ας μην είχε καλύτερη λύση από τον πάγκο…)

* Πάμε τώρα στο ζήτημα της έλλειψης λύσεων. Αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, μόλις στραβώνει κάτι για την ΑΕΚ θα καλούνται να βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά ο Μπλάνκο με τη ψυχολογία και τη ρέντα στο ναδίρ. Ο Έντερ που, συγχωρέστε με, αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει τι δυνατότητες έχει και ποιο είναι το ταβάνι του. Και ο Μπερνς, που φοβάμαι πως δεν είναι (ακόμα) έτοιμος για επίπεδο ΑΕΚ.

Ή για να το πω διαφορετικά, δεν είναι καλύτερος του Παυλή που έφυγε δανεικός. Άλλος δεν υπάρχει και ταπεινή μου άποψη είναι ότι η ΑΕΚ όφειλε να διαθέτει έναν ακόμη μεσοεπιθετικό κλάσης. Δεν έχει σημασία που ο Ολυμπιακός έχασε στο Καυτατζόγλειο. Εγώ και όλοι μας είδαμε ότι στον πάγκο υπήρχε ολόκληρος Ιμπαγάσα και Πάντελιτς.

* Η αμυντική λειτουργία δεν αρμόζει σε ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό και τρώει τόσο φτηνό γκολ όπως το δεύτερο στην Πάτρα. Ή όπως η ισοφάριση της Νταντί την Πέμπτη. Ο Σάχα καλό θα ήταν να συνεχίσει από ‘κει που σταμάτησε τον Μάιο και να μην επιστρέψει στο περσινό εφιαλτικό πρώτο τετράμηνο του “ο,τι πάει μέσα γράφει”.

Να μπει και ο Νασούτι στο κέντρο της άμυνας, για να παίρνει τις ανάσες που πρέπει ο Δέλλας, για να δουλέψει κι άλλο ο Μανωλάς. Ο Νασούτι έκανε καλά ματς πέρσι με τον Άρη, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι ούτε κριτήριο ούτε επιχείρημα (και ο Γιάχιτς μια χαρά έπαιζε εκεί). Να μπει με το καλό ο Αργεντινός στην ομάδα, να προσαρμοστεί, να “δέσει” με τον παρτενέρ (μεγάλο πράγμα η “χημεία”) και μετά τον κρίνουμε. Το σίγουρο είναι ότι η ΑΕΚ πήρε κανονικό σέντερ μπακ και όχι στόπερ τύπου Άρτσε. Αν είχε τα φράγκα θα έπρεπε φυσιολογικά να πάρει τον Μόρα, αλλά αν είχε τα φράγκα κι άλλα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Οι ατέλειες είναι δεδομένες και δεν κρύβονται, αλλά πιο πολύ θα πονέσει η ΑΕΚ αν συντηρηθεί κλίμα καταστροφολογίας και διχόνοιας. Όπως είναι δεδομένο ότι η ΑΕΚ μπορεί να παίξει πολύ καλύτερα από πέρσι. Θα ωφελήσει η διακοπή πρωταθλήματος ιδίως στον Ντιόπ. Από την εικόνα της ομάδας αποδείχτηκε πως ήταν ατυχής η επιλογή Μπάγεβιτς να τον βάλει να παίξει τρεις μέρες μετά την εξαιρετική εμφάνιση με την Νταντί. Κάνει “μπαμ” ότι θέλει δουλειά στη φυσική κατάσταση. Και αν το αμυντικό χαφ δεν έχει φυσική κατάσταση, δεν πας πουθενά.

Με τον Ντιόπ στα επιθυμητά στάνταρ, μένει να δούμε τη λειτουργία, τις ιδέες, την κίνηση, τους αυτοματισμούς και τη “χημεία” της τριάδας Σκόκο – Λυμπερόπουλου – Τζιμπούρ, Και από δίπλα τα άλλα κομμάτια, Λεονάρντο (ή Έντερ), Καφές, Λαγός. Με μια ανεπαρκή εμφάνιση δεν θα σβήσει ό,τι καλό πάει να δημιουργηθεί. Θα έρθουν και άλλα άσχημα παιχνίδια και αποτελέσματα. Όπως θα έρθουν και πάρα πολλά καλά ματς. Μέτρο χρειάζεται. Να μην σε παίρνει από κάτω με καταστροφολογία. Να μην παρασύρεσαι από ενθουσιασμό και υπεραισιοδοξία. Όλοι θα κριθούν, αργά ή γρήγορα…