Μελωδικό τανγκό

Ο
Παναθηναϊκός μπήκε στο Παγκρήτιο Στάδιο με την κεκτημένη ταχύτητα της επικράτησης στην Μπρατισλάβα και κάθισε, χωρίς να το διαπραγματευτεί, στη θέση του οδηγού της αναμέτρησης.

Οι «πράσινοι» με πίεση ψηλά και υπομονετικό «passing game» έλεγξαν απόλυτα τον ρυθμό και επέβαλλαν στα καρέ του Πόζα καθεστώς πολιορκίας. Ήταν μετρημένες στα δάχτυλα οι φάσεις του πρώτου σαρανταπεντάλεπτου που βρήκαν την ομάδα του Τριφυλλιού αμυνόμενη και ήταν 1-2 όλες κι όλες αυτές που χρειάστηκε ο Μάλαρτζ να έρθει σε οποιαδήποτε επαφή με τη μπάλα.

Αντίθετα πήρε το προβάδισμα από το 19ο λεπτό, έχασε 3-4 πολύ καλές ευκαιρίες για να διευρύνει περαιτέρω το προβάδισμα και κέρδισε αριθμητικό πλεονέκτημα λίγο μετά την συμπλήρωση μισής ώρας παιχνιδιού, για αντικανονικό σταμάτημα του Σαλπιγγίδη σε προφανή θέση για γκολ.

Πριν περάσουν δέκα λεπτά στο δεύτερο μέρος, ο Ρομέρο διπλασίασε τα προσωπικά και συλλογικά τέρματα, με τον Σαλπιγγίδη να τοποθετεί απλά το κερασάκι στην τούρτα.

Οι «πράσινοι» έκαναν όλα εκείνα που έπρεπε να κάνουν για να μην επιτρέψουν αμφισβήτηση της ανωτερότητάς τους, ούτε στιγμή. Και κρατήθηκαν στον ίδιο υψηλό ρυθμό τουλάχιστον εβδομήντα λεπτά, αν και ο Ζοσέ Πεσέιρο γκρίνιαζε για τα εναπομείναντα!

Από την εποχή του αείμνηστου Γιάννη Κυράστα είχαμε να δούμε ανικανοποίητο προπονητή στον πάγκο του. Ο Πορτογάλος και σαν αποτελεσματικός επαγγελματίας και σαν ιδιοσυγκρασία έχει τις προδιαγραφές να κερδίσει τον κόσμο του Παναθηναϊκού και να τον έχει στο πλευρό του για τη συνέχεια.

Ήταν ένα παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός επιβλήθηκε με το… καλημέρα και η εξέλιξή του ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της αγωνιστικής του φιλοσοφίας. Μπορεί να μην είδαμε ακόμη τον πολυδιαφημισμένο ρόμβο στη μεσαία γραμμή, αλλά θα κρίνουμε την επιθετικότητα του Πεσέιρο, όταν πλέον έχει όλα τα εργαλεία στη διάθεσή του.

Υ.Γ.: Δύο λόγια για τον Ρομέρο. Αφού έκανε διακοπές μετά από δύο χρόνια, αποφορτίστηκε και ηρέμησε από την αμφισβήτηση που δέχθηκε, έδειξε ένα μέρος των δυνατοτήτων του. Μόλις αποκτήσει την εμπιστοσύνη του προπονητή του θα σταθεροποιηθεί σε υψηλά επίπεδα.

Το… παλτό, έγινε κοντομάνικο και εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα φορεθεί φέτος αρκετά. Τα βιαστικά συμπεράσματα ακυρώθηκαν στην πράξη. Θα μπορούσε να είχε γίνει και νωρίτερα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ…

Υ.Γ.1: Μπορεί ο Εργοτέλης να έχει στο μυαλό αρκετών θέση κακού δαίμονα για τον Παναθηναϊκό, ιδιαίτερα μετά τον αποκλεισμό των «πρασίνων» στο κύπελλο επί θητείας Μαλεζάνι (και ως ομάδα Β’ εθνικής), αλλά και την περσινή ήττα στο Ολυμπιακό Στάδιο στο ανεπιτυχές φινάλε για τον Βίκτορ Μουνιόθ, ωστόσο ο Παναθηναϊκός έχει μόνο νίκες στο Παγκρήτιο, σε αγώνες πρωταθλήματος, επί του Εργοτέλη.

Το Τριφύλλι επικράτησε με σκορ 3-1 την περίοδο 2004-2005 (16 Απριλίου 2005), με γκολ των Φάνη Γκέκα, Μιχάλη Κωνσταντίνου και Εζεκιέλ Γκονζάλες, ενώ έφυγε νικητής και πέρσι μ’ εκείνη την βολίδα του Μπόβιο, σχεδόν από το κέντρο του γηπέδου (12 Νοεμβρίου 2006).

Υ.Γ.2: Ο Παναθηναϊκός πέτυχε το βράδυ της Κυριακής την πρώτη του νίκη στο πρωτάθλημα, μετά από το περσινό 0-1 στο Στάδιο Καραϊσκάκη επί του Ολυμπιακού! Απίστευτο κι όμως παναθηναϊκό…