Derek Fisher: Εραστής της δουλειάς, του μπάσκετ και των δαχτυλιδιών (vids)

Λένε ότι στο μπάσκετ και γενικότερα στον αθλητισμό δεν αρκεί
το ατόφιο ταλέντο για να προοδεύσεις και να φτάσεις ψηλά. Εκτός από θείο χάρισμα, οφείλεις να δουλεύεις, να διορθώνεις τις αδυναμίες σου και να κρατάς το κεφάλι σου χαμηλά ακόμα και όταν έρθουν οι επιτυχίες. Αν υπάρχει ένας παίκτης στο ΝΒΑ που να υπηρετεί αυτό το πρότυπο με συνέπεια και διάρκεια, αυτός δεν είναι άλλος από τον
Derek Fisher, τον άνθρωπο του οποίου η απόδοση
έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην έκβαση των φετινών τελικών.

Γεννημένος πριν από 35 χρόνια στο Little Rock του Arkansas, ο “Fish” ήξερε καλά ότι τίποτα δεν πρόκειται να του χαριστεί. Εστω και αν ήταν αδελφός του πρώην παίκτη του ΝΒΑ, Duane Washington, από πολύ μικρός έγινε εραστής της δουλειάς και της σκληρής προπόνησης έτσι ώστε να καταφέρει να ξεχωρίσει. Η κλίση του στο μπάσκετ έγινε εμφανής στα γυμνασιακά του χρόνια και όταν πια ήρθε η ώρα για το κολλέγιο, ο 18χρονος τότε Fisher δεν το σκέφτηκε.

Εγινε μέλος της ομάδας μπάσκετ του University of Arkansas και…έγραψε ιστορία. Υπερβολές; Οχι δα…Στα τέσσερα χρόνια της πληθωρικής παρουσίας του στο ΝCAA, o φερέλπις γκαρντ “έγραψε” 1.393 πόντους, 472 ασίστ και 189 κλεψίματα και έβαλε το ονομά του στη δεύτερη θέση στις σχετικές λίστες της ιστορίας του Πανεπιστημίου του. Ο Fisher δεν ξέχασε ποτέ τη βοήθεια που του πρόσφερε το κολλέγιό του και αργότερα, όταν ο τραπεζικός του λογαριασμός του το επέτρεψε, φρόντισε με μία δωρεά να επιστρέψει πίσω μερικά από αυτά που το κολλεγιακό μπάσκετ του πρόσφερε απλόχερα.

Στο κατώφλι των Lakers

Το σχετικά άσημο κολλέγιό του δεν εγγυόταν στον Fisher ένα πολύ καλό πλασάρισμα στο draft του 1996. Παρόλα αυτά, επιλέχθη από τους Lakers στο Νο 24 (σχετικά ψηλά, τηρούμενων των αναλογιών) αλλά η επιλογή του πέρασε σε δεύτερη μοίρα καθώς οι “Λιμνάνθρωποι” ασχολήθηκαν περισσότερο με έναν αμούστακο νεαρό τον οποίο έφεραν στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ κατευθείαν από το Γυμνάσιο. Το όνομα αυτού, Kobe Bryant. Θα έλεγε κανείς ότι ο Kobe και ο “Fish” είναι…σειρούλες στη διάσημη ομάδα του LA.

Στους παρακμάζοντες Lakers της εποχής (μεσουρανούσαν οι Bulls του απόλυτου σταρ Μichael Jordan), o Fisher βρήκε και χρόνο και ρόλο. Στη rookie σεζόν του αγωνίστηκε σε 80 παιχνίδια της ομάδας και κέρδισε άνετα μία θέση στο All-star game των rookie για το 1997. Tην αμέσως επόμενη σεζόν, η χρονική συμμετοχή του διπλασιάστηκε και σιγά-σιγά το όνομά του αποκτούσε αξιοπιστία και χρηματική αξία στην πιο δύσκολη λίγκα του κόσμου. Αυτό που του έλειπε, ήταν οι μεγάλες αγωνιστικές συγκινήσεις και οι τίτλοι. O Shaquille Ο’ Νeal φρόντισε και γι’ αυτό.

Η προσθήκη του θηριώδους σέντερ στο ρόστερ έδωσε στους Lakers την ώθηση που χρειάζονταν για να φτάσουν στην κορυφή του ΝΒΑ για πρώτη φορά μετά την εποχή του show-time. Οπως ήταν λογικό, τα φώτα της δημοσιότητας έπεφταν περισσότερο πάνω στους Bryant και O’Neal, ο Fisher ομως, ως βασικός πλέι μέικερ της ομάδας, είχε πολύ μεγάλο μερίδιο στην κατάκτηση των τριών συνεχόμενων πρωταθλήματων (2000, 2001,2002). Για να είμαστε ακριβείς, έχει μεγάλο μερίδιο στο πρώτο και το τρίτο καθώς τη σεζόν του δεύτερου ουσιαστικά την έχασε λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού, του μοναδικού της μεγάλης καριέρας του.

Οι αλλαγές

Ουσιαστικά στα έξι πρώτα χρόνια καριέρα του στους Lakers, o Fisher είχε ότι ονειρεύεται ένας παίκτης μπάσκετ στην Αμερική. Χρήμα, τίτλους, δόξα, αναγνώριση. Ομως, ακόμα και μετά το μεγάλο κατόρθωμα του three-peat, ο πλέι μέικερ της καλύτερης ομάδας του κόσμου εκείνη την εποχή δεν έπαψε να έχει κίνητρο. Η σεβάσμια φιγούρα του στα αποδυτήρια μπορούσε να εμπνεύσει τους συμπαίκτες του ενώ και ο ίδιος στα 28 του διψούσε για νέες διακρίσεις. Ομως, η επιλογή των Lakers να εντάξουν στο δυναμικό τους τον βετεράνο Gary Payton, μείωσε αισθητά το ρόλο του Fisher στην ομάδα και περιόρισε σχεδόν στο μισό το χρόνο συμμετοχής του. Είχε έρθει η στιγμή για αλλαγή περιβάλλοντος.

Στο τέλος της σεζόν 2003-04, ο Fisher ήταν ελεύθερος να επιλέξει τον επόμενο σταθμό της καριέρας του. Για τους Lakers σήμανε τέλος εποχής τόσο με την ανταλλαγή του O’ Neal στους Heat όσο και με την (προσωρινή όπως αποδείχθηκε) απόσυρση του Phil Jackson από την ενεργό δράση. Η ομάδα του LA κατέθεσε στον παίκτη πρόταση (15 εκατομμύρια δολάρια για τριετές συμβόλαιο) όμως ο “Fish” γνώριζε ότι στους Lakers θα είχε συμπληρωματικό ρόλο. Oταν έμαθε για την εξαιρετική προσφορά των Warriors, (εξαετές συμβόλαιο και 37 εκατομμύρια δολάρια) δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Εβαλε την υπογραφή του και μετακόμισε στο Okland για να γίνει ο βασικός πλέι μέικερ μίας ομάδας που φιλοδοξούσε να αφήσει το στίγμα της τα επόμενα χρόνια.

Αλλο το θέλω όμως και άλλο το μπορώ. Οι Warriors αποδείχθηκαν κατώτεροι των προσδοκιών αν και ο Fisher μπήκε μπροστάρης στην προσπάθειά τους. Σκόραρε, μοίραζε ασίστ, προσπαθούσε να καθοδηγήσει τους νεότερους συμπαίκτες του….εις μάτην όμως. Οι αριθμοί (των στατιστικών του) ευημερούσαν, η καριέρα του όμως όχι. Οταν δε, έγινε μέλος της ομάδας και ο Baron Davis, ο..ήρωας μας βολεύτηκε και πάλι με δεύτερο ρόλο. Ως συνήθως, δεν μίλησε και δεν γκρίνιαξε. Απλώς στενοχώρηθηκε χωρίς να εξωτερικεύσει ποτέ τα συναισθήματά του.

To καλοκαίρι του 2006 δέχθηκε με ανακούφιση την επιλογή των Warriors να τον ανταλλάξουν με τους Jazz καθώς του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει μέλος μίας νεανικής ομάδας και να παίξει το ρόλο του πάτερ-φαμίλια. Ενα ρόλο που τον ήξερε πολύ καλά. Η θητεία του στη Utah, αποδοτική και μεστή, μάλλον ως δυσάρεστη ανάμνηση έχει φωλιάσει στο μυαλό του παίκτη. Οχιγια αγωνιστικούς λόγους, κάθε άλλο. Κατά τη διάρκεια της όμως, ο Fisher αντιμετώπισε ένα απρόοπτο και πολύ σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα που τον συγκλόνισε.

Στη μία από τις δύο πολυαγαπημένες του δίδυμες κόρες, ηλικίας 10 μηνών εκείνη την εποχή, διαγνώστηκε μία σπάνια (1/15000 οι πιθανότητες να εμφανιστεί)μορφή καρκίνου του αμφιβλητροειδούς χιτώνα του ματιού που απαιτούσε άμεση χειρουργική επέμβαση. Επρόκειτο για ζήτημα ζωής και θανάτου, κυριολεκτικά. Τα πλέι οφ πέρασαν, όπως ήταν φυσιολογικό, σε δεύτερη και τρίτη μοίρα για τον Fisher. Αμέσως ζήτησε άδεια από τον Jerry Sloan και επιβάστηκε στο αεροπλάνο για τη Νέα Υόρκη έτσι ωστε να βρεθεί στο πλευρό της κόρης του και της συζύγου του. Ως εξαίρετος επαγγελματίας όμως, είχε παράλληλα ζητήσει από τον προπονητή του να τον υπολογίζει για το δεύτερο ματς με τους Warriors.

Οταν βεβαιώθηκε ότι λεπτή χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε η κόρη του κύλησε χωρίς προβλήματα, πήρε το πρώτο αεροπλάνο και πέταξε για την Utah. Το παιχνίδι είχε ήδη ξεκινήσει και στο ραδιόφωνο στη διαδρομή από το αεροδρόμιο στο γήπεδο ενημερώθηκε ότι οι Jazz αντιμετώπιζαν πρόβλημα με τα φάουλ. Η στιγμή της εισόδου στο γήπεδο θα μείνει σίγουρα χαραγμένη για πάντα στη μνήμη του. Τον κοινό, ξέροντας ότι ο “Fish” περνούσε μία πολύ δύσκολη δοκιμασία, τον αποθέωσε και ο παίκτης το αντάμειψε με μία εξαιρετική εμφάνιση και ένα κρίσιμο τρίποντο που έπαιξε το δικό του σπουδαίο ρόλο στην κατάκτηση της νίκης εκείνο το βράδυ. Που να είχε κάνει και ζέσταμα δηλαδή…

Η μεγάλη επιστροφή

Η περιπέτεια της κόρης του τον στιγμάτισε. Τόσο που μετά από μόλις μία σεζόν στους Jazz ζήτησε να μείνει ελεύθερος έτσι ώστε να μετακομίσει σε μία πόληη οποίαθα διέθετε ειδικές, για τη νόσο του παιδιού του, κλινικές και εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό. Oι “Μορμόνοι” δεν είδαν με πολύ καλό μάτι την κίνησή του αυτή αλλά πολύ γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι δεν είχαν πολλά περιθώρια. Ομάδα να τον δεχθεί στις τάξεις της βρέθηκε εύκολα και αυτή δεν ήταν άλλη από την παλιά, πρώτη του αγάπη. H δεύτερη θητεία του στους Los Angeles Lakers άρχισε ακριβώς τότε, το καλοκαίρι του 2007.

Η προσθήκη του έκανε και πάλι τους “Λιμνανθρώπους” άκρως ανταγωνιστικούς. Πέρυσι ο τίτλος χάθηκε στους τελικούς από τους πιο διψασμένους Celtics, φέτος όμως οι Magic υποκλίθηκαν. Και υποκλίθηκαν (και) γιατί ο Fisher έδειξε ότι δεν ήταν διατεθειμένος να του ξεφύγει το τέταρτο δαχτυλίδι από τα χέρια. Εδειξε, άλλωστε, πόσο πολύ το ήθελε στο τέταρτο τελικό όταν έστειλε το παιχνίδι στην παράταση και εν συνεχεία υπέγραψε τη νίκη. Και να φανταστεί κανείς ότι μάλλον δεν θα επέστρεφε ποτέ στο LA αν δεν προέκυπτε το σοβαρό πρόβλημα υγείας της κόρης του. Η ζωή όμως κάνει τα δικά της σχέδια χωρίς να ρωτά τους ανθρώπους.

Η επιστροφή του στο γήπεδο μετά την εγχείριση της κόρης του

Tέσσερα δέκατα του δευτερολέπτου του είναι αρκετά να “σκοτώσει” τους Spurs

O Fisher ορίζει τη μοίρα του 4ου τελικού με τους Magic

Μιλώντας στο ραδιόφωνο για τον Kobe Bryant

Kαι μία πολύ κακή στιγμή (το αντιαθλητικό φάουλ στον Scola)