Χαμένη θα είναι η Τσέλσι

Νομίζω πως ο τίτλος τα λέει όλα. Η απόφαση του Ρομάν Αμπραμόβιτς να λύσει τη συνεργασία του (είτε αυτό λέγεται απόλυση, είτε παραίτηση είτε σωστότερα από όλα κοινή συναινέσει) με τον Ζοσέ Μουρίνιο ήταν λάθος. Στο αγγλικό πρωτάθλημα δεν αρκεί μόνο να έχεις τους καλύτερους παίχτες ή την καλύτερη ομάδα για να κατακτήσεις το πρωτάθλημα. Αυτά πιθανώς να τα είχε η Τσέλσι και πριν την έλευση του Μουρίνιο, όταν με προπονητές όπως τους Γκούλιτ, Βιάλι και Ρανιέρι και πάρα πολύ καλό έμψυχο δυναμικό κατόρθωνε να ανακυρρήσεται πρωταθλήτρια μόνο στις εκτιμήσεις των ειδικών πριν την έναρξη της Πρέμιερσιπ.

Κατά τη διάρκεια της χρονιάς γινόταν πάντοτε φανερό πως κάτι της έλειπε. Αυτό το κάτι που ψάχνει χρόνια να ανακαλύψει και ο Μπενίτες στη Λίβερπουλ που αν και έχει καταφέρει να κατακτήσει μια φορά το Τσάμπιονς Λιγκ και μια φορά να φτάσει στον τελικό, δεν έχει καταφέρει ακόμα να «χτυπήσει» μέχρι τέλους την αγγλική Πρέμιερσιπ. Αυτό το κάτι που μέχρι την έλευση του Μουρίνιο μόνο οι Φέργκιουσον και Βενγκέρ κατείχαν. Αυτό το κάτι που έφερε μαζί του στην Τσέλσι ο Μουρίνιο και που όπως όλοι προβλέπουν πήρε μαζί του την ημέρα που έφυγε από το Στάμφορντ Μπριτζ.

Η σχέση του Μουρίνιο με τον Αμπραμόβιτς ήταν καλή μόνο την πρώτη σαιζόν. Τότε που ο Μουρίνιο κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα με την πρώτη του χρονιά στην Αγγλία. Τότε άρχισαν και τα πρώτα προβλήματα. Κάτι λίγο οι μετεγγραφές των Μπάλακ και Σεφτσένκο, κάτι λίγο η νέα αποτυχία της Τσέλσι να παίξει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, κάτι λίγο η γκρίνια του Μουρίνιο ότι ο Αμπραμόβιτς δεν του αγοράζει τους καλύτερους παίχτες που θέλει έφεραν την σχέση των δύο σε οριακό σημείο. Μέχρι που ο Αμπραμόβιτς άρχισε να διαμαρτύρεται για τον μη επιθετικογενή τρόπο που αγωνίζεται η Τσέλσι και να αμφισβητεί ανοιχτά τον Πορτογάλο τεχνικό. Η ήττα από την Άστον Βίλα και οι δύο συνεχόμενες εντός έδρας ισοπαλίες με Μπλάκμπερν και Ρόζενμποργκ οδήγησαν τον Αμπραμόβιτς στην απόφαση να στείλει σπίτι του τον Μουρίνιο έστω και αν χρειάστηκε να τον αποζημιώσει με 37,5 εκατομμύρια ευρώ.

Η επόμενη ημέρα βρίσκει τον Μουρίνιο στην πρώτη θέση της λίστας των περιζήτητων προπονητών με πολλές ομάδες να τον γλυκοκοιτάνε και πολλούς προπονητές που έως τώρα αισθάνονταν ασφαλείς να κοιτάνε πίσω από την πλάτη τους. Δεν είναι άλλωστε μικρό πράγμα να είναι ελεύθερος ο πλέον επιτυχημένος προπονητής της γενιάς του. Η δε Τσέλσι βρίσκεται μόλις στην αρχή μιας μεγάλης κρίσης. Ο Γκραντ δεν νοείται ως αντικαταστάτης του Μουρίνιο και η απόφαση του Ρώσου μεγιστάνα το μόνο που πετυχαίνει είναι να οδηγήσει την ομάδα του σε απώλεια βαθμών και να κορυφωθεί η γκρίνια των οπαδών.

Πρέπει να βρεθεί άμεσα προπονητής που να μπορεί να συγκριθεί με τον Μουρίνιο έστω και αν στο τέλος δεν τα καταφέρει. Το όνομα του Γκους Χίντινγκ είναι το μόνο σοβαρό που έχει ακουστεί, αλλά και πάλι δεν πιστεύω πως ο αυταρχικός Ολλανδός θα καταφέρει ποτέ να δημιουργήσει στα αποδυτήρια της ομάδας αυτό που δημιούργησε ο Μουρίνιο, δηλαδή παίχτες που να παίζουν και για τον προπονητή. Παράλληλα τα λεγόμενα μεγάλα ονόματα της ομάδας θα αρχίσουν να κοιτάνε και προς άλλους ποδοσφαιρικούς προορισμούς. Άλλοι από αυτούς νιώθουν πως εξαπατήθηκαν (όπως ο Μαλουντά που ήρθε στην Τσέλσι για τον Μουρίνιο), άλλοι νιώθουν ότι έφυγε ο κύριος λόγος που έμεναν στην Αγγλία (όπως ο Ντρογκμπά) και άλλοι θα θελήσουν να κάνουν το επόμενο βήμα τώρα που δεν βλέπουν προοπτική (όπως οι Λάμπαρντ και Τέρι).

Όσο δε για τα όσα ακούγονται για έλευση του Ροναλντίνιο δεν αποτελούν λύση μια και όπως έγραψα και στην αρχή είναι άλλο πράγμα η ομάδα με τους καλύτερους παίχτες και άλλο η ομάδα που κατακτά τίτλους. Ο Μουρίνιο είναι γνωστό σε όλους πως ήταν αγαπητός μόνο στους φιλάθλους της Τσέλσι. Στα μάτια όλων των υπολοίπων αποτελεί την προσωποποίηση του εγωιστή και υπερόπτη ανθρώπου. Βέβαια όλοι θα τον ήθελαν στον πάγκο της ομάδας τους μια και είναι σίγουρο ότι όπου και να πάει θα κατακτήσει τίτλους. Στα θετικά του λογίζεται η πολύ καλή σχέση που αναπτύσσει με τους ποδοσφαιριστές και η πίστη που προκαλεί πως μπορούν να επιτύχουν το ακατόρθωτο (εδώ πήρε Τσάμπιονς Λιγκ με την Πόρτο).

Η αντιπαθητική εικόνα που βγάζει προς τα έξω βοηθάει τους ποδοσφαιριστές του να παραμένουν με τη σειρά τους συγκεντρωμένοι στα έργο τους (μια και όλοι ασχολούνται με τον προπονητή τους). Από την άλλη όμως πλευρά είναι γεγονός ότι και οι δηλώσεις του και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να προκαλέσει (σε «ποδοσφαιρικό» επίπεδο) τους αντιπάλους του είναι προκλητικές. Το βέβαιο είναι ότι ο Μουρίνιο θα λείψει από την Πρέμιερσιπ και ειδικά από την Τσέλσι περισσότερο από ότι η Αγγλία σε εκείνον. Η Αγγλία έχασε ένα από τα λεγόμενα ποδοσφαιρικά σημεία αναφοράς της. Οι αγώνες ενάντια στην Τσέλσι δεν θα έχουν το ενδιαφέρον που είχαν πριν. Πολύ περισσότερο δε τα ντέρμπι. Δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις τόσο του Φέργκιουσον όσο και του Βενγκέρ ότι θα τους λείψουν οι μονομαχίες με τον Πορτογάλο και το κάτι το καινούριο που έφερε στο αγγλικό ποδόσφαιρο.

Για το τέλος αφήνω μια φράση που είπε ο ίδιος ο Πορτογάλος στην πρώτη συνέντευξη τύπου που έδωσε σαν προπονητής της Τσέλσι και η οποία περιγράφει τον εαυτό του καλύτερα από τον καθένα: «Σας παρακαλώ μην με αποκαλείτε αλαζόνα, αλλά είμαι πρωταθλητής Ευρώπης και νομίζω πως είμαι ο special one». Ζοσέ Μουρίνιο κυρίες και κύριοι.