O θρίαμβος του χουλιγκανισμού

Απλά επιλέγουν τυχαία στην πραγματικότητα και φοράνε την φανέλα μιας ομάδας, για να κρύβονται μέσα στην ανωνυμία του πλήθους και να μπορούν έτσι να εκτονώνουν τα πιο ζωώδη ένστικτά τους. Ο ΠΑΟΚ έχει πληρώσει ιστορικά βαρύ τίμημα για το αυγό του φιδιού (χούλιγκαν, δυστυχώς, κάθε ηλικίας) που εκτρέφεται επί πάρα πολλά χρόνια, με το έτσι θέλω, στον κόρφο του.



Δεν είναι, όμως, μόνο δικό του «καρκίνωμα». Χούλιγκαν υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις ομάδες, μεγάλες και μικρές, χωρίς διαχωρισμούς και χρώματα. Το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός είναι ο καθρέφτης κάθε κοινωνίας. Και ο άθλιος και απεχθής καθρέφτης των ελληνικών γηπέδων είναι ο δικός μας καθρέφτης. Οι πολιτισμένες από τις απολίτιστες κοινωνίες ξεχωρίζουν γιατί στις πρώτες επικρατεί ο νόμος, ενώ στις δεύτερες επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας.



Οι μεγάλες ομάδες φαίνονταν όταν ξέρουν να χάνουν ακόμα και στον πιο κρίσιμο αγώνα. Ούτε καν τα αυτονόητα δεν έχουν γίνει βίωμα εν έτη 2011 στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Θόδωρος Ζαγοράκης παρέλαβε μια «άρρωστη» κατάσταση με εκτεταμένης μορφής χουλιγκανισμό στη Τούμπα, αλλά δεν κατάφερε να καθαρίσει τον κόπρο του Αυγεία και κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε, ξαναγυρνώντας στο μαύρο παρελθόν. Δεν πήρε δραστικές λύσεις, είχε την ελπίδα ότι, μέσω του διαλόγου, θα άλλαζε την κατάσταση, αλλά αυτό έμοιαζε και ήταν τελικά ουτοπία.



Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον Σάχα. Αποδείχτηκε υπόδειγμα αθλητή και παλικάρι. Ο πυρσός, που με εγκληματικό τρόπο πετάχτηκε πάνω του από κάποιον ανόητο οπαδό του ΠΑΟΚ, του έκαψε τη φανέλα και θα μπορούσε κάλλιστα να πέσει κάτω και να κάνει τον ψόφιο κοριό για να διακοπεί το ματς εις βάρος του ΠΑΟΚ.



Είχε συμφέρον να το κάνει και για να ευνοήσει την ομάδα του, αλλά και για να προστατέψει την σωματική του ακεραιότητα. Οι πιο πολλοί στη θέση του δεν θα συνέχιζαν το παιχνίδι, φοβούμενοι μήπως ο επόμενος πυρσός τους βρει στο πρόσωπο. Σηκώθηκε, όμως, και έπαιξε κανονικά. Μπράβο του. Η περίπτωση Σάχα δείχνει παραστατικά γιατί η ΟΥΕΦΑ απαγορεύει αυστηρά πυρσούς, καπνογόνα και οτιδήποτε άλλο συναφή στους ευρωπαϊκούς αγώνες. Διότι είναι σαφώς επικίνδυνα αντικείμενα που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή σωματική βλάβη σε οποιονδήποτε.



Επίσης, περισσότερο από τους χούλιγκαν οπαδούς του στις εξέδρες νοιάστηκαν για τον ΠΑΟΚ και ο Αθηναίος διαιτητής Σταύρος Μάνταλος με τους παίκτες της ΑΕΚ. Το απέδειξαν τα γεγονότα. Παρά την απειλητική «εισβολή» στο 89΄ χούλιγκαν στον αγωνιστικό χώρο και την απρόκλητη σωματική επίθεση που δέχτηκαν πριν μπουν στη φυσούνα παίκτες της ΑΕΚ, οι φιλοξενούμενοι βγήκαν μετά από μισή από τα αποδυτήρια και συνέχισαν για να λήξει τυπικά το ματς και να γλιτώσει ο ΠΑΟΚ την εξοντωτική τιμωρία. Και τον Μάνταλο, εννοείται, πως εάν δεν έβγαινε από τα αποδυτήρια απλά για να σφυρίξει την λήξη του ματς, κανείς δεν θα τον κατηγορούσε.



Εν τέλει, οι χούλιγκαν με τις κουκούλες και τα κρυμμένα πρόσωπα κατάφεραν και έγιναν οι πρωταγωνιστές στη Τούμπα. Δεν έδωσαν στην ομάδα τους, με την ρίψη του πυρσού στον Σάχα και την πρώτη πεντάλεπτη διακοπή του αγώνα που ακολούθησε, ούτε καν την δυνατότητα να αντιδράσει μετά το γκολ της ΑΕΚ, παρότι το παιχνίδι είχε πολύ χρόνο ακόμα και όλα γίνονταν. Παρεμπιπτόντως, όταν βλέπεις καμιά φορά αγώνες Τσάμπιονς Λιγκ, ή προηγμένων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, πραγματικά αναρωτιέσαι εάν πρόκειται για την ίδια αθλητική εκδήλωση και το ίδιο άθλημα, που παίζεται εδώ στην Ελλάδα.



Το μεγάλο κακό για τον ΠΑΟΚ δεν ήταν ο αποκλεισμός από τον τελικό του κυπέλλου, αλλά οι μνήμες αλά Παρί Σεν Ζερμέν σε μικρογραφία, που αναβίωσαν χθες το βράδυ στη Τούμπα. Οι νίκες και οι ήττες, οι χαρές και οι μεγάλες απογοητεύσεις, είναι μέρος του ποδοσφαίρου. Η αλητεία, όμως, δεν είναι μέρος του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού, που αντιπροσωπεύουν το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτήν. Η μειοψηφία της συνομοταξίας των χούλιγκαν στη Τούμπα, αν και θλιβερή, υπερίσχυσε για άλλη μια φορά της μεγάλης πλειοψηφίας των φιλάθλων της ομάδας, που παρακολουθούσαν αηδιασμένοι τα έκτροπα.



Στο αγωνιστικό κομμάτι, η ΑΕΚ ολοφάνερα ήταν καλύτερη ομάδα και στα δυο παιχνίδια και πήρε δικαιότατα την πρόκριση. Και στη Τούμπα ήρθε καλά «διαβασμένη» και έπαιξε με δύναμη και αποφασιστικότητα. Οι παίκτες του ΠΑΟΚ είχαν πολύ μεγάλη διάθεση στον επαναληπτικό, αλλά αποδείχθηκαν εξαιρετικά αναποτελεσματικοί για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Όλοι, πλην του αγέρωχου Γκαρσία, ήταν εμφανώς κατώτεροι των περιστάσεων. Ακόμα και ο Βιερίνια ήταν σκιά του εαυτού του.



Η ρεβάνς ήταν αναμενόμενα ένα πολύ κλειστό παιχνίδι και φαινόταν καθαρά πως όποιος έβαζε το γκολ θα έπαιρνε και την πρόκριση. Το έβαλε ο Δέλλας, αφού «κοιμήθηκε» πρώτα το κέντρο της άμυνας του ΠΑΟΚ και ο Μουσλίμοβιτς που έπρεπε να τον μαρκάρει και προκρίθηκε η ΑΕΚ. Απλά πράγματα. Μετά ανέλαβαν δράση οι χούλιγκαν και το ποδόσφαιρο μας τελείωσε…



Οι συνέπειες των επεισοδίων θα είναι βαρύτατες για τον ΠΑΟΚ. Θα έχουν επιπτώσεις ακόμα και στον μοναδικό εναπομείναντα στόχο της ομάδας που είναι τα πλέι οφ. Ο δικέφαλος του βορρά γλίτωσε την εξοντωτική τιμωρία της οριστικής διακοπής του αγώνα, αλλά λογικά δεν θα αποφύγει την παραδειγματική τιμωρία του για τις αθλιότητες που έγιναν από οπαδούς του στη Τούμπα.



Έχει δυο αγώνες ακόμα εντός έδρας μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου, κόντρα σε αντιπάλους που καίγονται για τους βαθμούς της σωτηρίας (Λάρισα και Κέρκυρα) και κινδυνεύει να τους παίξει σε άδεια Τούμπα. Έτσι γίνονται ακόμα πιο δυσοίωνες οι προβλέψεις για την βαθμολογική εκκίνηση του ΠΑΟΚ στην διαδικασία των πλέι οφ και την επίτευξη του ούτως ή άλλως υπεραισιόδοξου στόχου της κατάκτησης της πρώτης θέσης που οδηγεί στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ της ερχόμενης περιόδου. Πλέον, το χαμήλωμα του πήχη με την ταπεινή έξοδο στο Γιουρόπα Λιγκ φαίνεται η πιο ρεαλιστική διέξοδος για να σωθεί η χρονιά.



Συμπερασματικά και ως ένα γενικότερο σχόλιο, μετά τις κασέτες το παζλ της δυσωδίας και της απαξίωσης του ελληνικού ποδοσφαίρου συμπληρώνει η οφθαλμοφανής έξαρση της βίας που παρατηρείται φέτος στα ελληνικά γήπεδα. Αυτό μας αξίζει, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Αυτοί είμαστε…