Ο Ελ Ζαρ δεν είναι… Σαλπιγγίδης
Το σημαντικό στην ιστορία είναι το εξής: εκτός από τους 25 που θα δηλώσεις, μπορείς να χρησιμοποιείς και απεριόριστο αριθμό παικτών που είναι κάτω από τα 21. Οπότε, φτιάχνεις το ρόστερ με τους 25, φροντίζεις οι οκτώ να πληρούν τις προϋποθέσεις του γηγενούς κι αφήνεις απ’ έξω όσους είναι κάτω από τα 21, που δεν χρειάζεται να δηλωθούν.
Ο Πλεσί είναι 22, ο Ελ Ζαρ είναι 24. Μετρημένα τα κουκιά. Θέση στην 25άδα δεν έχουν, αν έμεναν στη Λίβερπουλ δεν θα μπορούσαν να παίξουν, παρά μόνο στους αγώνες που δίνουν οι ρεζέρβες. (link:286654)Ξεφόρτωμα(/link), λοιπόν, κάτι που έκαναν την τελευταία μέρα των μεταγραφών, σχεδόν όλες οι αγγλικές ομάδες. Πάμε στον Ελ Ζαρ. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ θα διάβασαν σε εφημερίδες και σάιτ πως πρόπερσι έπαιξε σε 18 ματς με τη Λίβερπουλ και πέρσι σε επτά. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Τη σεζόν 2008-09, από τις 18 συμμετοχές του, οι 16 ήταν ως αλλαγή. Από αυτές τις 16, οι 11 ήταν μετά το 75′. Αυτό που οι εφημερίδες την επομένη μέρα σχολιάζουν με το “έπαιξε λίγο και δεν μπορεί να κριθεί στο διάστημα που αγωνίστηκε”. Τα ματς που πήρε φανέλα βασικού ήταν δύο, ένα στο Λιγκ Καπ, όπου συμπλήρωσε και το μοναδικό 90λεπτο της καριέρας στο Άνφιλντ, κι ένα στο πρωτάθλημα.
Πέρσι, οι έξι από τις επτά συμμετοχές του είναι ως αλλαγή. Ο Ελ Ζαρ μπήκε στο γήπεδο πριν το 81′ μόνο μία από αυτές τις έξι φορές. Η μοναδική του συμμετοχή ως βασικός ήταν σε εκτός έδρας αγώνα με τη Χαλ τον Μάιο, σε ένα απογοητευτικό για τη Λίβερπουλ 0-0. Αυτά ως επεξήγηση των αριθμών του. Τη λογική μου, όμως, υποθέτω πως την ξέρετε. Είτε έπαιξε 5 ματς, είτε 15, είτε 25, ο ίδιος ποδοσφαιριστής είναι.
Ο Ελ Ζαρ, λοιπόν, είναι δεξί εξτρέμ, αλλά έχει παίξει και στα αριστερά. Χειρίζεται πολύ καλά και τα δυο πόδια, δεν έχει κανένα πρόβλημα να συγκλίνει προς τον άξονα με την μπάλα στο αριστερό, αλλά το καλό του είναι το δεξί. Όπως λογικά φαντάζεται κανείς, το βασικό του προσόν είναι η ταχύτητα. Κι όταν λέμε ταχύτητα, δεν εννοούμε την “ελληνική βερσιόν” του γρήγορου εξτρέμ. Δεν εννοούμε Σαλπιγγίδης, “πετάω την μπάλα μπροστά και τρέχω να περάσω τον μπακ στο σπριντ”. Ο Ελ Ζαρ είναι γρήγορος με την μπάλα στα πόδια, σε πλήρη έλεγχο, έχει ντρίμπλα, είτε κλειστή, είτε ανοιχτή. Παρ’ όλη την έφεση να πάει στο ένας μ’ έναν, δεν μου έχει δείξει στοιχεία ατομιστή, ξέρει πότε πρέπει να πασάρει.
Είναι κοντός, γύρω στο 1.71, αλλά δεν έχει σωματοδομή Χάρη Παππά, δεν τον φυσάς και πέφτει κάτω. Είναι πολύ γυμνασμένος και δυνατός, ενώ έχει πόδια για να απειλήσει από μακριά, δεν είναι το εξτρεμάκι που σουτάρει κι η μπάλα δεν φτάνει στο τέρμα.
Το πρόβλημα είναι πως με αυτό το ύψος, με μικρό δρασκελισμό, δύσκολα στέκεσαι στην Πρέμιερ Λιγκ. Πρέπει να είσαι παιχταράς, με πολλά προσόντα, που να υπερκαλύπτουν το μειονέκτημά σου. Ο Ελ Ζαρ πέρασε δυο χρόνια ως αναπληρωματικός, έμπαινε συνήθως όταν η ομάδα δεν κέρδιζε κι ο Μπενίτεθ ήθελε κάποιον να προκαλέσει ρήγματα στο πλάι, μπας κι έρθει το πολυπόθητο γκολ.
Σ’ ένα τέτοιο ματς είχε έρθει κι η μοναδική του στιγμή που θυμάμαι καλά ως υποστηρικτής της Λίβερπουλ. Πριν δυο χρόνια, στο Άνφιλντ, χάναμε στο ημίχρονο 1-2 από τη Γουϊγκαν, με δυο εκπληκτικά γκολ του Ζακί. Για να γυρίσουμε το ματς, ο Ράφα έβγαλε και τους δύο ακραίους μπακ κι έβαλε αριστερά τον Ελ Ζαρ και δεξιά τον Πέναντ. Παίζοντας με δυο εξτρέμ σε κάθε πλευρά, η Λίβερπουλ γύρισε τον αγώνα και νίκησε 3-2.
Ο Ελ Ζαρ μπήκε στο 77′ και δυο λεπτά αργότερα έκανε μια καλή προσπάθεια από αριστερά, μπήκε στην περιοχή, πάσαρε προς τα έξω κι ο Ριέρα ισοφάρισε, πετυχαίνοντας το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Λίβερπουλ. Πώς τα φέρνει η ζωή κι η μπάλα, για να δει κανείς την προσπάθεια του Ελ Ζαρ του ΠΑΟΚ, πρέπει να ψάξει στο YouTube για το γκολ του Ριέρα του Ολυμπιακού.
Τέλος, έχω παρακολουθήσει και το μοναδικό του 90λεπτό, στην εκτός έδρας ήττα από την Τότεναμ με 4-2, πριν από δυο χρόνια για το Λιγκ Καπ. Σε ένα άθλιο ματς για τη Λίβερπουλ, η αλήθεια είναι πως είχε προσπαθήσει πολύ, είχε 2-3 καλές ενέργειες, αλλά έμεινε στα ρηχά, όπως όλη η ομάδα.
Όταν έρθει σε καλή αγωνιστική κατάσταση, ο Ελ Ζαρ είναι σοβαρή υποψηφιότητα για βασικός στον ΠΑΟΚ. Όμως, στο πλάι υπάρχουν ο Βιεϊρίνια κι ο Σαλπιγγίδης, ενώ δεν νομίζω πως έχει τα προσόντα για να παίξει πίσω από τον φορ στο 4-2-3-1. Άλλο πράγμα το “κινούμαι καλά όταν φτάσω στο ημικύκλιο της περιοχής” κι άλλο “είμαι επιτελικός μέσος”. Υποθέτω πως ο Δερμιτζάκης σε κάποια ματς στην Τούμπα θα πάει σε 4-4-2, είτε από την αρχή είτε κατά την διάρκεια του αγώνα. Θα στείλει τον Σάλπιγγίδη δίπλα στον φορ και Βιεϊρίνια, Ελ Ζαρ θα πάνε στα άκρα.
Τα προσόντα του Μαροκινού δεν έφταναν για την Πρέμιερ Λιγκ, αλλά από τις εικόνες που έχω απ’ αυτόν εικάζω πως απέναντι στα μπακ των ελληνικών ομάδων δεν θα έχει πρόβλημα. Θα ψάχνει διαρκώς το ρήγμα, θα δημιουργεί για τους άλλους και θα πατάει στην περιοχή, να τελειώνει προσωπικές του ενέργειες. Εικόνα για τα τελειώματά του δεν έχω, στην Αγγλία το να περάσεις τα μπακ και να φτάσεις απέναντι στον τερματοφύλακα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.
ΥΓ. Με το καλό τις επόμενες μέρες να πούμε και μερικά πράγματα για τον Πλεσί, αν κι οι εικόνες κι απ’ αυτόν δεν είναι πολλές.
