Όταν κατεβαίνει επικίνδυνα ο πήχης…

Εντάξει,
να δεχτώ ότι η εικόνα της ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο ήταν βελτιωμένη. (Σε σχέση με το ανιαρό, προβλέψιμο και ακίνδυνο για τον αντίπαλο παίξιμο του πρώτου ημιχρόνου).
Να δεχτώ ότι σ’ αυτό το τελευταίο ημίωρο ανέβηκε θεαματικά ο Σκόκο, από τον οποίο η ΑΕΚ περιμένει ακόμα περισσότερα πράγματα στην δημιουργία, διότι ο Αργεντινός “το κατέχει”.
Να δεχτώ ότι ο Καφές των τελευταίων αγώνων είναι ο πολυτιμότερος παίκτης, ο μοναδικός χαφ με καθαρό μυαλό που προσπαθεί γρήγορα να περάσει μπροστά την μπάλα (εξ ου και η μπαλιά στον Σκόκο, από τον οποίο προήλθε η φάση της ισοφάρισης).
Να δεχτώ ότι ο Μπλάνκο είναι πάντα εκεί που πρέπει, είναι ο “κίλερ που χρειάζεται η ομάδα, αρκεί να του δημιουργούν τις προϋποθέσεις να “χτυπά”.

Τα δέχομαι όλα αυτά, συν το πάθος των παικτών, για το οποίο έκανε λόγο ο Νίκος Κούλης, ως το τελευταίο σφύριγμα. Η ομάδα προσπάθησε να επιτεθεί, δοκίμασε και από τον άξονα, αλλά στο δεύτερο και από τις πτέρυγες, προσπάθησε να γυρίσει την κατάσταση, έφτασε κοντά στην ολική ανατροπή, δεν κινδύνεψε να δεχτεί άλλο γκολ, είχε τέλος πάντων έναν προσανατολισμό στο παιχνίδι της, πάντα στο τελευταίο ημίωρο.

Τα δέχομαι όλα αυτά, αλλά τα θεωρώ λίγα. Ελάχιστα από μια ομάδα που πριν το ξεκίνημα της σεζόν διαφημίστηκε από τον (τέως) πρόεδρο της, ως η καλύτερη ΑΕΚ των τελευταίων χρόνων. Από την ΑΕΚ “με το καλύτερο ρόστερ των τελευταίων χρόνων”, έχω άλλες απαιτήσεις. Η ΑΕΚ δεν έπαιξε χειρότερα απ ‘ότι ο Ολυμπιακός που κέρδισε στην Ξάνθη. Δεν με ενδιαφέρει και είναι στάχτη στα μάτια όλων μας, αν κάνουμε τέτοιες συγκρίσεις. Η ΑΕΚ έχει πάρει και θα πάρει στη συνέχεια ματς, χωρίς να παίξει καλό ποδόσφαιρο. Αυτή είναι η εξαίρεση. Ο κανόνας είναι να παίζεις καλά, ενίοτε θεαματικά, να έχεις διάρκεια – σταθερότητα και να κερδίζεις (έτσι) τα παιχνίδια.

Και δεν σας κρύβω, με στεναχωρεί που του Δώνη του άρεσε τόσο πολύ η ΑΕΚ του δευτέρου ημιχρόνου. Είναι μια διαπίστωση, με την οποία δυο πράγματα πετυχαίνει ο προπονητής της ΑΕΚ. Από την μια ωραιοποιεί καταστάσεις. Και από την άλλη κατεβάζει επικίνδυνα τον πήχη (των απαιτήσεων και προσδοκιών). Διότι την “καλή ΑΕΚ” αλλιώς την γνωρίσαμε, αλλιώς την έχουμε φανταστεί.

Να το πούμε έτσι απλοϊκά και με αριθμούς. Το ποδόσφαιρο, σε παραγωγή φάσεων δεν είναι μπάσκετ α λα Νίκος Γκάλης με 15 στα 15 δίποντα. Στο ποδόσφαιρο, για να βάλεις δυο γκολ, θα χρειαστεί να φτιάξεις και να σπαταλήσεις (ενδεχομένως) και πέντε με έξι κλασσικές φάσεις. Η ΑΕΚ προσπάθησε να πάρει τη νίκη στο β’ ημίχρονο, με ένα γκολ και… μιάμιση ευκαιρία. Του Τζιμπούρ το αδύναμο σουτ βολέ και η τεράστια φάση για γκολ που δεν έβαλε (στο τέλος) ο Εντίνιο (πιθανόν διότι λειτούργησε με την ψυχολογία του “παγκίτη”…).

Η ΑΕΚ που αγαπήσαμε, που λατρέψαμε, γιατί μια ζωή (και με ελάχιστες εξαιρέσεις) ήταν φύσει επιθετική – θεαματική ομάδα, όταν έβαζε την μπάλα κάτω, τον έπνιγε τον αντίπαλο. Όταν πήγαινε μετά το ματς στην αίθουσα Τύπου ο προπονητής και μιλούσε για την καλή ΑΕΚ του δευτέρου ημιχρόνου, ο απολογισμός θα ήταν τουλάχιστον ένα – δυο γκολ και 5-6 μεγάλες ευκαιρίες σε σαράντα πέντε λεπτά.

Από την ΑΕΚ, όποιοι παίκτες και αν την στελεχώνουν, πάντα πρέπει να ζητάμε πράγματα. Από μια μεγάλη ομάδα, μόνο απαιτήσεις μπορείς να έχεις. Για το καλύτερο. Κι ας βλέπεις ότι έτσι όπως σχεδιάστηκε η ομάδα, δεν δείχνει να έχει τα φόντα για να πετύχει μεγάλα πράγματα, για να κάνει την υπέρβαση. Οι αδυναμίες είναι αδυναμίες και δεν καλύπτονται εύκολα από κανένα πάθος ποδοσφαιριστών.

Θα ήθελα μια ΑΕΚ με ποιότητα στα άκρα της άμυνας κι ας είδαμε στο δεύτερο ημίχρονο, πιθανόν τον καλύτερο εφετινό Χουανφράν. Θα ήθελα μια ΑΕΚ με πιο δημιουργικά χαφ, για να βγουν οι ευκαιρίες, για να μπουν τα γκολ. Πολλά θα ήθελα από την ΑΕΚ, λίγα βλέπω. Συνεχίζω, ωστόσο, να λέω ότι θα πρέπει να δώσουμε κι άλλη πίστωση χρόνου στον προπονητή και την ομάδα. Διότι στο αεροδρόμιο της Χρυσούπολης, Σαββατόβραδο λίγο πριν επιβιβαστεί στο τσάρτερ η ομάδα, ο Κανελλόπουλος είπε την πιο σωστή κουβέντα που έχει ακουστεί εσχάτως από παράγοντα και άνθρωπο της ΑΕΚ: “Σ’ όλη την Ευρώπη οι ομάδες κάθε χρόνο κάνουν δυο με τρεις μετεγγραφές. Εμείς κάναμε δέκα. Έτσι δεν είναι εύκολο να φτιάξεις αμέσως ομάδα…”

ΥΓ: Για τον Πελετιέρι της Ξάνθης και για τον Πελετιέρι των τελευταίων αγώνων, δεν αξίζει να δώσει ούτε φράγκο η ΑΕΚ το ερχόμενο καλοκαίρι. Με τα λεφτά που απαιτούνται – και δεν είναι και λίγα τα 2,5 εκατομμύρια ευρώ – πιθανώς να κυκλοφορούν στην αγορά χαφ που θα σου βγάλουν και μια κάθετη πάσα…

ΥΓ 2: Κόσμος της ΑΕΚ δεν είναι μόνο εκείνος που αποδοκίμασε μια Κυριακή νωρίτερα, ακόμα και τα δυο γκολ κατά του Αστέρα. Κόσμος της ΑΕΚ είναι και οι 856 οπαδοί που έσκασαν (στον Πανόπουλο) 40 ευρώ και στήριξαν, ενθάρρυναν, χειροκρότησαν την ΑΕΚ. Κόσμος της ΑΕΚ από την Ορεστιάδα, το Διδυμότειχο, την Σαμοθράκη, την Αλεξανδρούπολη, την Κομοτηνή, την Ξάνθη, την Καβάλα, την Χρυσούπολη, την Προσοτσάνη, την Θεσσαλονίκη, την Έδεσσα, τα Γιαννιτσά, την Κάτω Τιθορέα…