Ελλάς – Λιθουανία συμμαχία
Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει το βασικό πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ, το οποίο εξέθεσαν περίτρανα τόσο η Λιθουανία, όσο και η Γαλλία και δεν είναι άλλο από την απουσία σχεδίου ανάπτυξης.
Το βασικό πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ, μας το εξέθεσε περίτρανα πρωτίστως η Λιθουανία αλλά και η Γαλλία: απουσιάζει το σχέδιο ανάπτυξης. Πολλοί κατηγορούν τον γράφοντα για τις αναφορές του προς τον πρόεδρο της ΕΟΚ ως μία κόντρα εμμονική, προσωπική, “οπαδική”. Πιθανώς κάποια κομμάτια να είναι αλήθεια αλλά η πραγματικότητα είναι πως η αδυναμία του συγκεκριμένου παράγοντα, που οδηγεί στην κόντρα, αφορά στο πλάνο για το ελληνικό μπάσκετ.
Δυστυχώς όπως δημιουργήθηκαν οι δομές του αθλήματος στην Ελλάδα, η εκπληκτική άνοδός του και διεισδυτικότητα στην κοινωνία, φάνηκε πως δεν είχαν υπολογίσει την ανάγκη για ένα πιο συγκροτημένο σχέδιο ανάπτυξης. Πολλά πράγματα ήρθαν έτοιμα, άλλα μεγάλωσαν γρήγορα στην πορεία, αλλά τώρα που βλέπουμε πως μπορούμε να κάνουμε το κάτι παραπάνω είναι σαφές πως απουσιάζει μία κεντρική στρατηγική. Όπως δε λειτουργούμε, αυτή μπορεί να την αποφασίσει μόνο ένας.
Όχι για να επιλέξουμε μόνο καλούς προπονητές ή να γίνει η σωστή προετοιμασία ή να παίζουν οι καλύτεροι. Το πρόβλημά μας δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα αφορά στο μπάσκετ που επιλέγουμε να παίζουμε. Πρόβλημα που γίνεται εντονότερο διότι το 2008 η ίδια η διοίκηση της ΕΟΚ σε μία έκλαμψη, αντιλήφθηκε πως το στυλ που μας έφερε τις επιτυχίες του 2005 και του 2006 δεν μπορεί να πάει μακρύτερα.
Το μοντέλο Καζλάουσκας
Ο Καζλάουσκας προσπάθησε να φέρει μία διαφορετική προσέγγιση κι εκπλήξαμε τους πάντες όταν με πολλές απουσίες τερματίσαμε τρίτοι το 2009. Ο Ζούρος συνέχισε το 2011 πατώντας σε αυτό το σκεπτικό αλλά στις…ζυγές χρονιές είχαμε πρόβλημα.
Η εθνική μπορεί να κάνει ένα καλό τουρνουά, μπορεί να κάνει ένα κακό τουρνουά. Το θέμα είναι αν η εθνική θα αντικατοπτρίζει το μπάσκετ που παίζουμε. Στο τέλος της ημέρας ποιο είναι το μπάσκετ που θα παίξουμε;
Διδάγματα από τους Σέρβους
Η σερβική σχολή των 90ς, μας έφερε τις επιτυχίεςδείχνοντάς μας το άριστο διάβασμα του αντιπάλου, την αξιοποίηση των αδυναμιών του, την προσοχή στην λεπτομέρεια.
Στον Έλληνα ταιριάζει το μπάσκετ γι αυτό μπορεί εύκολα να αφομειώσει πολλά στοιχεία. Το μπάσκετ όμως αυτό είχε τα όριά του.
Το 1999 η Ζαλγκίρις του Καζλάουσκας έδωσε μία απίστευτη κλωτσιά στον πισινό του ευρωπαϊκού μπάσκετ και το 2003 το ίδιο έκανε η εθνική Λιθουανίας.
Στην Ελλάδα ένα τέτοιο στυλ, ενός ομαδικού μπάσκετ, γρήγορου, με πιεστικές άμυνες, παίκτες με αθλητικά προσόντα οι οποίοι τρέχουν συνέχεια άρχισε να εμφανίζεται από τα μέσα των 00ς.
Η εθνική μας όμως δεν πέτυχε με αυτό το μπάσκετ το 2005 και το 2006. Πέτυχε μόνο το 2009 και κατά διαστήματα.
Όλοι οι επιτυχημένοι
Οι Σέρβοι έχουν κάνουν εκπληκτικά πράγματα στα νοκ άουτ παιχνίδια παίζοντας, όπως είπαν και οι ίδιοι αυτό που πήγαμε να κάναμε εμείς. Τεράστια η επιτυχία τους, εξίσου μεγάλη των Γάλλων οι οποίοι πήγαν με σύνθεση ανάγκης(έχοντας απόντες όλους τους βασικούς ψηλούς και τον μεγάλο τους ηγέτη) για να πάρουν μετάλλιο.
Πιο μεγάλη είναι αυτή των Λιθουανών. Δεν πήραν μετάλλιο, αλλά για τρίτο σερί τουρνουά βρίσκονται στην τετράδα. Μία ομάδα η οποία δεν έχει καν πλέι μέικερ, ο καλύτερός της γκαρντ δεν έκανε για το…Μαρούσι(έτσι λέγαμε για τον Σεϊμπούτις), οι πιο ποιοτικοί παίκτες ήταν ο Μασιούλις, ο Μοντεγιούνας και ο Βαλαντσιούνας. Αυτοί. Τίποτε άλλο.
Έχουν όμως αυτό το μπάσκετ ο οποίο κερδίζει. Το μπάσκετ που μπορεί να κρύψει τις σημαντικές αδυναμίες σε πρόσωπα, σε ατομικό ταλέντο και να αναδείξει τις βασικές αρχές. Οι Λιθουανοί έχουν μία πραγματική σχολή η οποία υπηρετεί συγκεκριμένο μπάσκετ. Δεν θα αλλάξουν είτε η φουρνιά έχει Σαμπόνις και Γιασικεβίτσιους είτε έχει Σεϊμπούτις και Γιανκούνας. Το υπηρετούν σε κάθε διοργάνωση διότι αυτό διδάσκουν και διδάσκονται.
Ποιο μπάσκετ μπορούμε να παίξουμε;
Είναι ένα ωραίο θέμα συζήτησης αν αυτό το μοντέλο θα ταίριαζε στην Ελλάδα. Τα ύψη των Λιθουανών δεν είναι πολύ διαφορετικά, στα αθλητικά προσόντα δεν υπερτερούν σημαντικά. Είναι μία ιδέα, όπως άλλη ιδέα είναι να σταθεροποιήσουμε την λογική των 00ς και να προσπαθούμε να καταστρέφουμε το παιχνίδι του αντιπάλου παίζοντας πρώτα άμυνα.
Η λογική λέει πως οι ρυθμοί του σύγχρονου μπάσκετ δεν επιτρέπουν συνέχεια αργές επιθέσεις. Θα βοηθήσουν σε έναν ή δύο αγώνες, αλλά στο βάθος δεν μπορεί να πετύχει. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε +80 πόντους σταθερά στα κρίσιμα παιχνίδια του Μουντομπάσκετ που δίνουν προκρίσεις.
Ότι κι αν συμβαίνει ο μικρός τελικός μας στέλνει ένα τρομερά χρήσιμο μάθημα. Οι Λιθουανοί έχουν αναπτύξει το δικό τους μπάσκετ στο οποίο αρχίζουν και πηγαίνουν οι περισσότεροι. Οι Γάλλοι με το τεράστιο απόθεμα σε καλούς αθλητές, μέσα της μπασκετικής τους ακαδημίας, μπορούν να εκμεταλλεύονται κάθε ικμάδα ταλέντου και προσόντων.
Εμείς; Αυτή την συζήτηση πότε θα την κάνουμε; Πότε θα πάρουμε μία απόφαση να αναπτύξουμε ένα μπάσκετ που πιστεύουμε πως μας ταιριάζει; Όχι μόνο για το ένα μετάλλιο, αλλά για να το χαίρεται ο κόσμος είτε παίζει στα παρκέ είτε το παρακολουθεί. Όποιος κι αν κάνει κουμάντο, πριν προσλάβει ή απολύσει προπονητές, πριν ασχοληθεί με το ποιος θα σφυρίξει στα πρωταθλήματα, έχει την υποχρέωση να οικοδομήσει ένα μοντέλο ανάπτυξης στην ουσία του: στο μπάσκετ που θα διδάσκεται από τα μίνι κιόλας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εξηγούμεθα διά να μην παρεξηγούμεθα. Στον κάθε έναν από εμάς αρέσει διαφορετικό στυλ. Δεν θα αποφασίσει ένας δημοσιογράφος ή ένας φίλαθλος. Το ελληνικό μπάσκετ έχει τόσα λαμπρά μυαλά που θα μπορούσε να το ξανακτίσουν με ακόμα πιο στέρεες βάσεις.
