Ημέρα 8η: Χτυποκάρδια και μαγειρέματα
Τουρκία, ημέρα όγδοη και τα χτυποκάρδια είχαν την τιμητική τους. Μην νομίζετε πως αναφερόμαστε αποκλειστικά στην Εθνική μας. Μέσα σε όσα συμβαίνουν εδώ, είχαμε το προνόμιο να γίνουμε και αυτόπτες μάρτυρες του τρόπου με τον οποίο βίωσαν οι φίλοι άλλων ομάδων τους αγώνες.
Οι άνθρωποι μου θύμισαν Έλληνες, τους εαυτούς μας. Βλέπετε, αυτός που θα κέρδιζε θα απέφευγε τις ΗΠΑ, ενώ αυτός που θα έχανε θα τις βρει μπροστά του στα προημιτελικά. Άρα, θα παλέψει για μια θέση από την πέμπτη μέχρι την όγδοη, αυτό λέει η λογική για την Αργεντινή. Εκτός και αν θυμηθούν τα παιδιά του Σέρχιο Ερνάντες παλιά κατορθώματα και πετάξουν έξω τους Αμερικανούς. Χλωμό…
Αυτό το παιχνίδι έγινε σε διάφορες τουρκικές πόλεις. Μπορούμε να το πούμε, “πώς θα αποφύγεις τις ΗΠΑ;” και για άλλους η απάντηση ήταν να χάσουν, για άλλους να κερδίσουν. Εμείς πέσαμε στην πρώτη περίπτωση κι όλοι είδαμε τι συνέβη. Η περηφάνια μας βγήκε λαβωμένη, αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε όμως, είναι πως σε αυτό του τουρνουά γίνονται πάρα πολλά πράγματα που δεν τα δείχνει η τηλεόραση.
Από πού να ξεκινήσουμε; Από τους διεθνείς μας που μπήκαν επηρεασμένοι από το κλίμα και συνέχισαν έτσι μέχρι το τέλος; Από τη FIBA που κάνει τεράστιες πλάτες στην Τουρκία για να προχωρήσει και να μπει στα μετάλλια; Από τους Αμερικανούς που απαίτησαν και πέτυχαν να μην κουνηθούν από την Κωνσταντινούπολη και που έχουν τέσσερα ολόκληρα 24ωρα για να ξεκινήσουν τους νοκ άουτ αγώνες τους; Από το ΝΒΑ που απέσυρε τους πρωτοκλασάτους αστέρες για να δημιουργήσει νέα φουρνιά πολυδιαφημισμένων παικτών, ή που απαγόρευσε στον Άντερσον Βαρεζάο να αγωνιστεί εναντίον των ΗΠΑ, καθώς ο Ντέιβιντ Στερν φοβόταν (ορθώς τελικά) το παιχνίδι με τη Βραζιλία;
Τόσα και άλλα τόσα παίζονται εδώ. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, αφήστε τον Μπλατ να λέει ότι ντράπηκε για μας, λες και ο ίδιος προήλθε από παρθενογένεση. Όσοι είναι μέρος του συστήματος, πρέπει να μετρούν τα λόγια τους. Κι εμείς αυτό κάνουμε, γι’ αυτό σας καλούμε χωρίς καμία επιφύλαξη να κάνετε το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη. Η Εθνική χρειάζεται κάθε δυνατή βοήθεια και όχι μόνον την αξίζει, αλλά έχει κερδίσει αυτό το δικαίωμα. Μαζί της μέχρι το τέλος.
Η τουρκική μητρόπολη είναι ωραία, έχει έναν απίστευτο Βόσπορο, ο Μαρμαράς με τη θάλασσά του που φιλοξενεί και δελφίνια, μου θυμίζει την αγαπημένη μου Χαλκιδική και η Αγιά Σοφιά μία ολόκληρη γενιά, ένα έθνος που ξεριζώθηκε. Εδώ, όμως, είμαστε για μπάσκετ και για να δούμε τι κάνουν οι Τούρκοι. Οι άνθρωποι προσπαθούν πραγματικά, γι’ αυτό και είναι ευγενικοί, προσέχουν την Πόλη, παλεύουν να εξευρωπαϊστούν. Αν ψήνεστε, νομίζω θα τα καταφέρετε να βρείτε και εισιτήριο.
Από την άλλη, από αύριο που έρχεται η Εθνική στην Κωνσταντινούπολη, περιμένω τον Οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο να φωνάξει τους διεθνείς και να τους δώσει την ευχή του. Ο θρησκευτικός ηγέτης εκπέμπει λάμψη και πηγαία δύναμη και όσες φορές δέχεται στο Φανάρι μια ομάδα, αυτή τα καταφέρνει. Έχω υπάρξει μάρτυρας τέτοιας περίπτωσης, μακάρι να επαναληφθεί και τώρα.
Σ’ ότι αφορά την ομάδα, το τελευταίο δείπνο στην Άγκυρα είναι συσπείρωσης και αναδιάρθρωσης. Α! Έχει και μια δόση χαλάρωσης, ένα ουφ φεύγει από τα στόματα των παικτών. Ό,τι ήταν να γίνει, έγινε και πλέον το μυαλό πρώτα και το σώμα στη συνέχεια θα βρεθεί στην Πόλη. “Σινάν Ερντέμ” λέγεται το γήπεδο, εκεί θα γράψουμε και πάλι ιστορία.
