Mάο-Μάο και MVP

MVP; Ο Σάτο. Όλη την χρονιά

Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους είναι ο κορυφαίος πλέι μέικερ της εποχής μας. Στο λυκόφως της διαδρομής του μπορεί να πετύχει ότι και στο ξεκίνημά του, δηλαδή να πάρει έναν τελικό μόνος του. Μετά ακολουθούν οι άλλοι.

Ωστόσο υπήρξε μία σημαντική παράβλεψη στην βράβευση του MVP στον τελικό του κυπέλλου ίσως και σε όλη την χρονιά. Ο κορυφαίος του Παναθηναϊκού είναι ο Ρομέν Σάτο μία προσωπική δικαίωση της επιμονής του Ομπράντοβιτς κι ένα ακόμα δώρο της διοίκησης στον προπονητή διότι το συμβόλαιό του(παρά την μείωση) υπήρξε μία τεράστια υπέρβαση στον προϋπολογισμό. Όπως και όλη η χρονιά αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

Ο Σάτο έμεινε διότι είχε μία αποστολή: να τρέχει όπου υπάρχει μπάλα, να κυνηγάει τον πλέι μέικερ σε όλο το γήπεδο, μετά να σπεύδει στο τριάρι και αν καθυστερήσει η επίθεση των αντιπάλων δίνει βοήθειες παντού. ΠΑΝΤΟΥ. «Τρέχει ο…μαύρος» που έλεγαν και οι γιαγιάδες χωρίς καμία ρατσιστική διάθεση. Οι αστείρευτες δυνάμεις του Σάτο έδωσαν το δικαίωμα στον Παναθηναϊκό να πάει τον αγώνα στο τέλος κι εκεί να περιμένει πως η εμπειρία του και η απειρία του αντιπάλου θα του δώσουν ένα τρόπαιο.

Ο Παναθηναϊκός έχει ένα τεράστιο συν αυτή την στιγμή το οποίο όμως ανά πάσα στιγμή γίνεται πλην. Οι πρωταθλητές και …κυπελλούχοι, παίζουν πολύ άσχημα τον τελευταίο καιρό, δείχνουν κουρασμένοι (αλλά δεν είναι, περισσότερο δεν τους βγαίνει το παιχνίδι) ΑΛΛΑ κατέκτησαν το πρώτο τρόπαιο της σεζόν, πήραν πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας και για έναν…πόντο θα ξεκινήσουν με μειονέκτημα τους τελικούς της Α1. Πού δηλαδή και να έπαιζαν καλά.

Δεν γίνεται, ωστόσο, δεν ταιριάζει στην κορυφαία ομάδα να περιμένει ο αντίπαλος να μην βάλει ένα σουτ ή να …τρομάξει από την επιθετική άμυνα.

Το σχέδιο και το πλάνο υπάρχουν, μένει η καλύτερη υλοποίηση.

Νέο δώρο από τον Παναθηναϊκό

Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, ο Παναθηναϊκός στο σύνολό του, προσέφερε ένα ακόμα δώρο στον Ολυμπιακό. Του πήρε ένα κύπελλο αλλά του έδωσε κάτι πολύ σημαντικότερο: πραγματική προοπτική. «Είμαι 35 χρόνια στον Παναθηναϊκό και ο αδερφός μου ο Παύλος 45» δήλωσε ο πολύπειρος παράγοντας. Για σκεφτείτε το λίγο, ιδιαίτερα στον Πειραιά. Στην πιο επιτυχημένη ομάδα τα αφεντικά της, χαίρονται τα τελευταία 12-14 χρόνια. Οι νεώτεροι ούτε που θυμούνται τον Παπαγιάννη, τον Παβλίσεβιτς, τον Γκάλη, τον Γιαννάκη. Δεν θυμούνται τα 14 χρόνια αναμονής για ένα πρωτάθλημα και τα δισεκατομμύρια δραχμές που ξοδεύτηκαν. Την υπομονή, τα λάθη και τώρα 12 χρόνια την δικαίωση.

Ο Ολυμπιακός κατάφερε και στον τελικό να είναι καλύτερος από μία ομάδα πληρέστερη, εμπειρότερη, πολύ πιο ακριβή. Κατάφερε να δείξει πιο…ομάδα από την απόλυτη «ομάδα» και αυτό είναι επιτυχία. Αρκεί να πιστέψει και η διοίκηση του στην επιτυχία και να μην αλλάξει διαδρομή.

Αγωνιστικά, οι ερυθρόλευκοι κατάφεραν για έκτη φορά φέτος να χάσουν αγώνα στον πόντο και πάλι με τον ίδιο τρόπο: Απώλεια διαφοράς και κανείς δεν τόλμησε να πάρει την τελευταία επίθεση. Ο μέτριος το Σάββατο Σπανούλης με τρεις παίκτες γύρω του, υποχρεωτικά πάσαρε. Από εκεί και πέρα ουδείς αισθάνθηκε έτοιμος να γίνει ήρωας.

Όντως αυτή η ομάδα σε κάθε παιχνίδι εμφανίζεται και καλύτερη, έχει εκπλήξει με το πόσο ψηλά σηκώνει το ταβάνι της. Μαθαίνει από τα λάθη της, βελτιώνεται αλλά….Αλλά ακριβώς επειδή παίζει τόσο καλά είναι υποχρεωμένη φέτος να πετύχει κάτι. Θα είναι η συμμετοχή στο φάιναλ φορ; Θα είναι το πρωτάθλημα;

Οι μπέμπηδες του Ίβκοβιτς απώλεσαν την τεράστια ευκαιρία να πάνε χωρίς άγχος στην συνέχεια έχοντας κατακτήσει το πιο δύσκολο τρόπαιο της ιστορίας τους. Πλέον είναι υποχρεωμένοι να διεκδικήσουν πρόκριση από την Σιένα και δεν υπάρχει τίποτε άλλο από το να πάρουν το πρωτάθλημα.

Ο Παναθηναϊκός τους έκανε και άλλο δώρο: τους ωθεί με το…ζόρι προς την κορυφή. Τους βάζει στα σχοινιά και για να φύγουν από αυτή την κατάσταση θα πρέπει να τον ρίξουν νοκ άουτ. Τίποτε λιγότερο. Έτσι κτίζονται οι πρωταθλητές και οι …κυπελλούχοι. Με μαθήματα μεν αλλά μετά πρέπει να γράψουν άριστα στις εξετάσεις.

Διαιτησία: Μοίρασε τα δεκάλεπτα

Για την διαιτησία. Έχουμε συμφωνήσει ότι οι Έλληνες διαιτητές δεν αντέχουν τα ντέρμπι. Ιδιαίτερα οι διεθνείς μοιάζουν ελάχιστοι για τέτοια διαχείριση. Το τρίο του τελικού προσπάθησε να κάνει κάτι πονηρό: Μοίρασε το δεκάλεπτα. Πρώτο και τέταρτο στον Παναθηναϊκό, δεύτερο και τρίτο στον Ολυμπιακό. Τρομερά πράγματα.

Στην μία περίοδο σφύριζαν και τον αέρα που έμπαινε από τα παράθυρα, στην άλλη ήταν έτοιμοι να σκουπίσουν το αίμα από το παρκέ και να δείξουν «παίζετε».

Όπως ο Ολυμπιακός γκρινιάζει για τα φάουλ του Ντόρσεϊ ή τις βολές του Διαμαντίδη σε απλές επαφές, το ίδιο και ο Παναθηναϊκός θα γκρίνιαζε που έχασε σε ελάχιστα λεπτά Τσαρτσαρή και Καϊμακόγλου αδειάζοντας έτσι την ρακέτα του.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε τους καλούς Έλληνες διαιτητές να σφυρίζουν μεγάλα παιχνίδια, ίσως αυτούς που δεν επελέγησαν για διεθνείς, και τελικά έγιναν πολύ καλοί διαιτητές.

Οι δηλώσεις του Ντόρσεϊ σοκάρουν ιδιαίτερα αν σκεφτούμε ότι πρόκειται για έναν παίκτη που έχει μάθει να παίζει με την δύναμη , να δίνει και να τρώει ξύλο. Βεβαίως όσοι παρακολουθούμε την καριέρα του από το κολλεγιακό πρωτάθλημα, γνωρίζουμε ότι ο «Γολιάθ», όπως ο ίδιος έδωσε παρατσούκλι στον εαυτό του όταν έπαιζε κόντρα στον Γκρεγκ Όντεν, είναι συχνά υπερβολικός. Αφορά, πάντως, στην ομάδα του να ελέγξει και να δημοσιοποιήσει αν όντως υπήρξαν τέτοια κτυπήματα, διαφορετικά….σιωπή. Δημόσια σιωπή και συγνώμη.

Πού είναι ο Άη Γιώργης;

Υπάρχει μεγαλύτερη ξευτίλα στον τελικό, μετά τους μάο μάο που φρόντισαν να μαζέψουν και οι δύο διοικήσεις (ωραία ανακοίνωση κύριοι. Ανοίγει νέους δρόμους. Μαζεύετε πρώτα τους χωρίς …ήχος και φως και μετά τους ζητάτε να γίνουν εξαπτέρυγα. Αν θέλουν. Ε, δεν ήθελαν).

Για μία ακόμα φορά ο Γιώργος Βασιλακόπουλος «διασκέδασε» με τους Γιαννακόπουλους και τους Αγγελόπουλους. Κορυφαίος. Τους μάντρωσε στην στρούγκα και αυτός πολλά χιλιόμετρα μακριά(μάλλον) έπαιζε τάβλι και γέλαγε μαζί τους. Μαζί σου πρόεδρε. Την υγεία σου να έχεις, πάντα να τους κάνεις τέτοιες πλάκες. Το τραβάει ο μπασκετικός οργανισμός τους.