Γραφικότητα

Το ότι είμαστε η χώρα της γραφικότητας είναι γνωστό. Το κακό είναι ότι φροντίζουμε με κάθε μας κίνηση, με κάθε μας πράξη να το επιβεβαιώνουμε.

Γραφικός είναι ο τρόπος που παρουσιάζονται οι ειδήσεις από τα ιδιωτικά κανάλια. Γραφικός είναι ο τρόπος που παρουσιάστηκε το ατύχημα του Γιώργου Παπανδρέου με το ποδήλατό του. Γραφικός είναι ο τρόπος που παρουσιάστηκε το ατύχημα του Κώστα Μακεδόνα με το ελικόπτερο. Γραφικός είναι ο τρόπος που ζούμε, που δουλεύουμε, που περνάμε την ελεύθερη ώρα μας, που διαμαρτυρόμαστε για τα κακώς κείμενα της καθημερινότητάς μας. Γραφικός είναι ο τρόπος που οδηγούμε, που βρίζουμε, που μιλάμε στο τηλέφωνο, που διασκεδάζουμε. Είμαστε πιο γραφικοί και από την Αράχωβα. Μερικές φορές αυτό μου αρέσει, άλλες όχι.

Γραφικός είναι ο τρόπος που διαμαρτύρεται ο Ριβάλντο για την εξέλιξη του φετινού πρωταθλήματος. Γραφικό ήταν το μπλουζάκι που φορούσε και ευχαριστούσε τον Ιησού για το 4-0 επί του Ολυμπιακού. Γραφικός ήταν ο Σωκράτης Κόκκαλης όταν μιλούσε για κότες και πελάτες. Γραφικός είναι ο Ντέμης Νικολαΐδης όταν διαμαρτύρεται για το γεγονός πως ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύτηκε ένα νόμο και πήρε το πρωτάθλημα, την ίδια ώρα που ο ίδιος εκμεταλλεύτηκε ένα νόμο για να σωθεί η ΑΕΚ από τα χρέη. Γραφικός είναι ο τρόπος που κρίθηκε το φετινό πρωτάθλημα στις αίθουσες δικαστηρίων. Γραφικός είναι ο τρόπος πανηγυρισμού μιας ομάδας που κατέκτησε τον τίτλο έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.

Γραφικός είναι ο αθλητικός Τύπος και δη οι οπαδικές εφημερίδες. Γραφικοί είναι οι οπαδοί, γραφικοί είναι οι διαιτητές, γραφικοί είναι οι δημοσιογράφοι που μπροστά από τις κάμερες δηλώνουν φίλαθλοι της Εθνικής και πίσω από αυτές συμπεριφέρονται χειρότερα και από φυλακισμένο και καταζητούμενο οπαδό. Γραφικές είναι οι αθλητικές εκπομπές, γραφικές είναι οι αναλύσεις επί αναλύσεων, γραφικός είναι ο τρόπος που συμπεριφέρεσαι σε έναν πρόεδρο ΠΑΕ, κλείνοντάς του το τηλέφωνο. Πάνω απ’όλα γραφικός είμαι εγώ που ασχολούμαι ακόμα με το ελληνικό ποδόσφαιρο.

ΥΓ: Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί επέλεξα το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Το επάγγελμα, όχι το λειτούργημα. Γιατί λειτούργημα έπαψε να είναι εδώ και πολλά χρόνια και πραγματικά δεν ξέρω αν ήταν κάποτε λειτούργημα. Πολύ ρομαντικό για να είναι αληθινό. Και πραγματικά αναρωτιέμαι όταν βλέπω τον αθλητικό Τύπο και τους δημοσιογράφους ειδικότερα. Πιο ειδικά αυτόν τον δημοσιογράφο(;) που βγήκε σε τηλεοπτικό σταθμό (το γεγονός ότι ο σταθμός είναι ολυμπιακών φρονημάτων ουδόλως τον δικαιολογεί) με ροζ μπλούζα και ανάποδο τριφύλλι στο στήθος.
1ον: Είναι διαφορετική η καζούρα από την καφρίλα και την απαράδεκτη προσβολή ενός συμβόλου.
2ον: Ερωτώ (και απάντηση δεν παίρνω) την ΕΣΗΕΑ: Ο κύριος αυτός είναι μέλος;
3ον: Το γεγονός ότι ο κύριος αυτός ενισχύει την οπαδική βία απασχολεί κάποιον;
4ον: Ο κύριος αυτός αύριο-μεθαύριο θα βγει και θα καταδικάσει τα βίαια επεισόδια οπαδών στην τάδε Λεωφόρο και θα τα χαρακτηρίσει άνανδρα και ηλίθια που δεν έχουν καμία σχέση στον χώρο του αθλητισμού. Θυμηθείτε με.

Καλό Πάσχα!