Ούτε ανήθικοι ούτε μάγκες

Ίδια πάνω-κάτω είναι κι η παράνοια που επικρατεί τώρα. Ακραίες απόψεις κι αντιδράσεις για την επιλογή της ήττας από την εθνική ομάδα μπάσκετ απέναντι στη Ρωσία. Κι επειδή συνήθως οι ακραίες απόψεις στηρίζονται με κραυγές κι υπερβολές, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ακούσεις και κάτι με το οποίο να συμφωνείς, να σου ακούγεται σωστό.

Δεν μπορώ με τίποτα να συμφωνήσω με τις κραυγές για την ανηθικότητα, τα λάθος πρότυπα προς τα παιδιά και την κοινωνία, το ξεπούλημα κι άλλα τέτοια. Δέχομαι, όμως, τη στάση κάποιου που τον ενόχλησε το θέαμα του αγώνα με τους Ρώσους. Δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω εναντίον του, έχει δίκιο. Ήταν όντως ένα αποκρουστικό θέαμα, απόλυτα λογικό να χάλασε πολλούς που το παρακολούθησαν. Όμως, είναι άλλο το διαφωνώ αισθητικά, χαλιέμαι, κλείνω την τηλεόραση, κι άλλο το μιλάω για προδοσία, ντροπή, ανηθικότητα και διαφθορά.

Επίσης, δεν μπορώ να ακούω επιχείρηματα υπέρ της στάσης της εθνικής που βασίζονται στο “το κάνουν κι οι άλλοι”. Με τρελαίνει αυτή η λογική, με βγάζει έξω από τα ρούχα μου. Κρίνεις κάτι με βάση αυστηρά τα δικά σου, προσωπικά κριτήρια. Όχι με το αν το κάνει κι άλλος ή αν το κάνουν οι περισσότεροι.

Δέχομαι, όμως, την άποψη που λέει πως οι παίκτες μας πήραν μια συνειδητή επιλογή, με απώτερο στόχο την επιτυχία, κι ήταν δικαίωμά τους. Ναι, ήταν. Και συμβαίνει στον αθλητισμό. Ένας τενίστας, που δεν έχει δυνάμεις, μπορεί να αφήσει 2-3 μπάλες να περάσουν, να χάσει το γκέιμ. Επιλέγει μια ήττα, έστω κι σ’ ένα κομμάτι του αγώνα, μόνο και μόνο για να έχει περισσότερες δυνάμεις στο επόμενο γκέιμ, το καθοριστικό. Το οτι χάνει συνειδητά δυο φάσεις σημαίνει πως δεν παίζει για να κερδίσει;

Ο Μπολτ ή ο Φελπς, μπορούν σε μια προκριματική κούρσα να χάσουν, να μην πάνε για την πρωτιά, να αφήσουν κάποιον να τους προσπεράσει. Γιατί πολύ απλά, δεν θέλουν να κουραστούν, θέλουν να έχουν περισσότερες δυνάμεις την ώρα που κρίνονται τα μετάλλια. Το ‘άφημα’ μιας κούρσας συνεπάγεται πως δεν τρέχουν για την νίκη;

Αν, λοιπόν, κάποιος μεγαλώσει την προοπτική του και δίνει το Μουντομπάσκετ σαν έναν μεγάλο αγώνα, μια συνολική προσπάθεια, ναι, τότε θα δει πως μπορείς να σεβαστείς την απόφαση της εθνικής μας. Θα την καταλάβεις, αν την εντάξεις σ’ένα γενικότερο σύνολο. Οι παίκτες μας δεν έπαιξαν για να χάσουν. Έπαιξαν για να κερδίσουν. Όμως, όχι αυτόν τον αγώνα, αλλά τους επόμενους. Πως σας φαίνεται έτσι γραμμένο; Αυτή τη λογική του “υπέρ” τη δέχομαι. Όχι, όμως, και την υπερβολή του “μπράβο, είναι μάγκες, όλοι έτσι κάνουν, σιγά μην πάμε με το σταυρό στο χέρι”. Τους παίκτες τους καταλαβαίνω. Βλέπω τη μεγάλη προοπτική, βλέπω οτι έχουν δικαίωμα να διαλέξουν και σέβομαι την απόφασή τους. Αλλά, δεν την χειροκροτώ. Δεν θα τους πω “μάγκες”.

Εν ολίγοις, δέχομαι την άποψη κάποιου που τον ενόχλησε αισθητικά το θέαμα και τον χάλασε. Δεν δέχομαι τις κραυγές για προδοσία κι ανηθικότητα. Στην άλλη πλευρά, είμαι σύμφωνος με όποιον κατανοεί την απόφαση, βλέποντάς την ψύχραιμα και στο πλαίσιο μιας συνολικής προσπάθειας. Όμως, δεν είμαι μαζί στο χειροκρότημα της απόφασης, στην αποθέωση της “μαγκιάς”, δεν μπορώ το “όλα για τη νίκη”.

Τέλος, αυτό που δεν αντέχω είναι η σύνδεση της άποψης του καθενός με το αποτέλεσμα. Πρέπει να σταματήσουμε να κολλάμε παντού, σε όλες τις περιπτώσεις, αυτό το “όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος”. Όχι, τώρα δεν κρίνουμε το αποτέλεσμα, κρίνουμε την απόφαση. Και την κρίνουμε με βάση το ποιοι είμαστε, τι κουβαλάμε στο μυαλό μας, όχι με βάση την πρόκριση ή τον αποκλεισμό.

Όποιος είναι φανατικά υπέρ της απόφασης των διεθνών, ας κρατήσει τη στάση του, είτε έρθει ένα μετάλλιο είτε όχι. Αν όντως συμφώνησε με την επιλογή ήττας με τη Ρωσία, ας μην αλλάξει άποψη αν έρθει ένας αποκλεισμός. Ομοίως, όποιος χαλάστηκε, ας πάει μια βόλτα το Σάββατο το βράδυ, ας δει σινεμά, ας πάει για φαγητό. Αν όντως δεν γούσταρε τη στάση που επέλεξαν οι διεθνείς, τότε δεν έχει λόγο να παρακολουθήσει τη συνέχεια. Το που θα οδηγήσει η επιλογή της ομάδας δεν θα πρέπει να τον ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο.

Ας πορευτεί ο καθένας με βάση αυτό που του λέει η καρδιά και το μυαλό του, όχι από το αποτέλεσμα. Αν περιμένουμε την έκβαση για να αποφασίσουμε τι πιστεύουμε, τότε αυτομάτως δέχομαστε πως δεν έχουμε δικιά μας καρδιά, δικό μας μυαλό.