H ανάλυση του Μπαρτσελόνα-Παναθηναϊκός

Tα ατού: Τα πέντε αστέρια στη φανέλα του (που αντιστοιχούν στις κατακτήσεις των πέντε ευρωπαϊκών τροπαίων του) οι μπαρουτοκαπνισμένοι σε καταστάσεις do or die παίκτες του, ο προπονητής (Zέλικο Ομπράντοβιτς) που έχει γίνει ήδη θρύλος πολλά χρόνια πριν αποσυρθεί από τους πάγκους. Όλα αυτά συνθέτουν ένα άκρως ενδιαφέρον δείγμα που βοηθάει τον Παναθηναϊκό να κοιτάει στα μάτια ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, θεωρητικά καλύτερες δηλαδή.

Το μειονέκτημα: Εκτός από το προφανές, το μειονέκτημα της έδρας δηλαδή, ο Παναθηναϊκός έχει να αντιμετωπίσει και τον πονοκέφαλο της (μεγάλης) αστάθειας στην απόδοση. Μία του ύψους, μία του βάθους φέτος οι πράσινοι. Διαλύουν την Εφές, χάνουν από τη Βαλένθια. Κάνουν πλάκα με τη Λιέτουβος στο Βίλνιους, ηττώνται από την ίδια ομάδα μέσα στο ΟΑΚΑ. Όλα αυτά είναι προφανώς απόρροια της έλλειψης δεύτερου σταθερού πόλου στην περιφέρεια της ομάδας. Ο Διαμαντίδης έχει πάρει όλες τις ευθύνες πάνω του, οι Τέπιτς και Καλάθης (για λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε) αδυνατούν να ανταποκριθούν ενώ ο Σπανούλης παίζει πλέον για το αντίπαλο δέος. Αποτέλεσμα; Αρρυθμίες και ζαλάδες….

O αντίπαλος: Πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2010. Κυπελλούχος Ισπανίας το 2010. Κυπελλούχος Ισπανίας και το 2011. Με μία λέξη, Μπαρτσελόνα. Μία καλολαδομένη, από τον Τσάβι Πασκουάλ, μπασκετική μηχανή. Ο Ισπανός προπονητής έχει δουλέψει ατελείωτες ώρες με τους παίκτες και έχει βρει άφθονα plays για να εκμεταλλεύεται τους πάντες. Κοντούς και ψηλούς. Φυσικά, υπάρχει και το απρόβλεπτο στοιχείο στο παιχνίδι της το οποίο συνθέτουν οι εμπνεύσεις του Χουάν Κάρλος Ναβάρο. Αδυναμίες έχει η πρωταθλήτρια Ευρώπης; Μα φυσικά, μόνο η dream team 1 ήταν ομάδα χωρίς ψεγάδι. Εκτός του Ναβάρο, δεν υπάρχει άλλη πραγματικά μεγάλη προσωπικότητα στο ρόστερ ενώ ο βασικός πλέι μέικερ Ρίκι Ρούμπιο είναι…τσακωμένος με το σκοράρισμα και το σουτ.

Η σειρά-οδηγός: Επί ημερών Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο Παναθηναϊκός δεν βρέθηκε ποτέ στη θέση να διεκδικεί την πρόκρισή του στο φάιναλ φορ με μειονέκτημα έδρας. Αρα, αναγκαστικά θα σκάψουμε βαθιά στο παρελθόν για να βρούμε ανάλογη εμπειρία. Η αναζήτηση σταματάει στον Μάρτιο του 1996. Με τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς στον πάγκο του, ο Παναθηναϊκός κλήθηκε να αντιμετωπίσει με μειονέκτημα έδρας την Μπένετον Τρεβίζο με έπαθλο την πρόκριση στο φάιναλ φορ του Παρισιού. Οι πράσινοι πήραν το πρώτο παιχνίδι (στο ΟΑΚΑ), έχασαν εύκολα το δεύτερο αλλά στο τρίτο έκαναν το μπρέικ με την ιστορική τάπα του Στόγιαν Βράνκοβιτς πάνω στον Ζέλικο Ρέμπρατσα. Ακολούθως, στο Παρίσι, ο Παναθηναϊκός στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης κόντρα στην Μπαρτσελόνα. Οιωνός;

Το προπονητικό σχόλιο του Κώστα Φλεβαράκη: Η Μπαρτσελόνα είναι η ομάδα με τους περισσότερους και καλύτερους αυτοματισμούς στην Ευρώπη. Ουσιαστικά έχει μείνει ίδια σε σχέση με πέρυσι ενώ φυσικά έχει και τον ίδιο προπονητή. Κόντρα σ’ ένα σύνολο μ’ αυτήν την ποιότητα, ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να ελέγξει το ρυθμό και τα ριμπάουντ. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα εξασφαλίσει περισσότερες επιθέσεις, άρα και περισσότερα σουτ. Στην επίθεση, ο Παναθηναϊκός αναμένεται να «σημαδέψει» αμυντικά ευάλωτους παίκτες όπως ο Ναβάρο ή ο Λάκοβιτς και να δημιουργήσει είτε με πικ εν ρολ, είτε με καταστάσεις στο λόου ποστ ενώ στην άμυνα θα επιχειρήσει να μην δώσει ευκαιρίες αιφνιδιασμού, αλλά ούτε και ντράιβ στους Ναβάρο και Ρούμπιο.