Αέρας ανανέωσης στον Παναθηναϊκό

“Δεν λέω πως ο Αναστασίου πρέπει να σκίσει το πλάνο που δούλεψε και δουλεύει και να βρει καινούργιο: λέω πως λίγο νερό στο κρασί δεν θα βλάψει, ειδικά τώρα που τώρα που είναι ακόμα νωρίς και τα αποτελέσματα (καλώς ή κακώς) είναι αυτά που αγοράζουν τον χρόνο που απαιτείται για να βελτιωθεί η εικόνα μέσω της δουλειάς. Ο μακροπρόθεσμος στόχος για το ποδόσφαιρο που θέλει να δει απ’τον Παναθηναϊκό να παραμείνει ο ίδιος. Απλώς, ας σκληρύνει λίγο την ομάδα και την λογική της στο χορτάρι, ας προστεθεί λίγος αγωνιστικός κυνισμός, μια πιο συντηρητική αγωνιστική προσέγγιση.”

Σφιχτός

Ήρθαν τα παιχνίδια με Πλατανιά και ΟΦΗ για να καθρεφτίσουν τις τότε σκέψεις. Οι ενδεκάδες που κατέβασε ο Παναθηναϊκός στις δύο αναμετρήσεις είναι συντηρητική σύνθεση. Κόντρα στον Πλατανιά η τριάδα των χαφ ήταν Λαγός, Αμπεϊντ, Πράνιτς και Ζεκά – Ντίνας ήταν οι παρτενέρ του Μπεργκ στην επίθεση. Στο ματς με τον ΟΦΗ ο Αντζαγκούν ήταν ο τρίτος χαφ, μαζί με Λαγό – Πράνιτς, για να γίνει πιο επιθετικός ο άξονας, αλλά τα άκρα παρέμεναν “δυσκοίλια”, αφού στο πλάι του Μπεργκ ξεκίνησαν ο Ζεκά με τον Αμπεϊντ.

Μοιραίο ήταν ο Παναθηναϊκός να είναι πιο συμπαγής, αλλά και αναιμικός επιθετικά. Πήρε το Χ με τον Πλατανιά, αλλά οι μοναδικές φορές που είχε προσπάθεια για γκολ μέσα από την αντίπαλη περιοχή ήταν οι δυο που έφεραν το 1-1: η κεφαλιά του Μπεργκ και το ριμπάουντ του Αντζαγκούν. Κόντρα στον ΟΦΗ ο Παναθηναϊκός “κατάφερε” να έχει πάνω από 70% κατοχή και ταυτόχρονα να μην έχει ούτε μια επιθετική ενέργεια μέσα από την περιοχή του αντιπάλου.

Παρόλα αυτά, η προσέγγιση ήταν σωστή. Για να κερδηθεί χρόνος, όπως συζητούσαμε στο τότε κείμενο, για να έρθει μια νίκη έστω και με 1-0, για να ενσωματωθούν καλύτερα κάποιοι ποδοσφαιριστές. Κι όταν ήρθε η ώρα του Αστέρα, το κλίμα ήταν καλύτερο, οι ποδοσφαιριστές είχαν ανέβει ατομικά, ο Αναστασίου μπορούσε να επιστρέψει σε πιο επιθετικά σχήματα.

Ο Ζεκά ήρθε ξανά στο κέντρο και για πρώτη φορά έγινε παρτενέρ του φανερά πολύ ανεβασμένου Πράνιτς. Ο Ντίνας διατηρήθηκε στο πλευρό του Μπεργκ, αλλά για πρώτη φορά είχε στην απέναντι πλευρά τον Κλωναρίδη. Κίνηση χωρίς μπάλα, ικανότητα για ρήγματα, απειλή με σουτ. Ο Παναθηναϊκός είχε για πρώτη φορά ουσιαστική επιθετική απειλή και δημιουργία κι απ’τους δύο παίκτες στα άκρα.

Αέρας

Προφανώς και όλα αυτά δεν είχαν σαν αποτέλεσμα να δούμε έναν Παναθηναϊκό που “πατάει” τον Αστέρα Τρίπολης και βρίσκει φάσεις για πλάκα. Η ομάδα του Τσιώλη άλλωστε δεν προσφερόταν για κάτι τέτοιο. Φαινόταν όμως ακόμα και στο πρώτο ημίχρονο πως ο Παναθηναϊκός έχει αέρα που δεν είχε σε άλλο παιχνίδι του. Πρόσωπο που τα καθρέφτισε όλα ήταν ο Λαγός, που πάνω στον Γκρατσίνι έκανε το καλύτερο φετινό παιχνίδι του.

Όχι τυχαία, ο Παναθηναϊκός βρήκε και τα δύο γκολ από εκτελέσεις κοντά στην εστία, αφού και είχε βρει τρόπο να απειλεί από κοντά από την αρχή του αγώνα. Όχι τυχαία, ο Αναστασίου είχε το θάρρος να βάλει τον Φιγκερόα μαζί με τον Μπεργκ: του το έδινε η εικόνα της ομάδας. Οι δυο τους, είχαν την εμπειρία να διαβάσουν την αδυναμία που συζητήσαμε με τον Σάκη Τσιώλη στο στούντιο της SUPER BALL, μετά τον αγώνα.

Ο Κοντοές έχει την ταχύτητα που χρειάζεται για να καλύψει τους χώρους δίπλα στον βαρύ Γκοϊάν, αλλά, όταν η άμυνα μπει στην περιοχή, δεν έχει τη σωματοδομή και το know-how που χρειάζεται. Ο Μπεργκ τον έβαλε πλάτη για το 1-0, ο Φιγκερόα ξέφυγε απ’τον Ζησόπουλο που είχε κληθεί στα μετόπισθεν για να βοηθήσει.

Γεμίζει

Για τον Παναθηναϊκό οι δύο συνεχόμενες νίκες ήταν μεγάλης σημασίας: βαθμολογική άνοδος, καλό κλίμα, “αγορά χρόνου” για ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση στη συνέχεια. Σημαντικότερη όλων είναι η διαπίστωση πως σιγά-σιγά διαμορφώνεται μια ενδεκάδα πολύ καλύτερη απ’αυτήν που ξεκίνησε το πρωτάθλημα και οι ενδεκαδάτοι της αρχής μετατρέπονται σε εναλλακτικές λύσεις.

Καρέλης, Αμπεϊντ, Μπαϊράμι γίνονται δεύτερες και τρίτες επιλογές. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τον Ντίνα, όταν θα δούμε ξανά τον Αντζαγκούν, ενώ ο Φιγκερόα έχει ήδη ξεκινήσει την (πρόωρη για μένα) συζήτηση για το αν το 4-4-2 είναι ο τρόπος να ξεκινήσει μαζί με τον Μπεργκ. Η βιτρίνα της ενδεκάδας αποκτά περισσότερα “μπορώ”, η ομάδα βρίσκει παίκτες – πρωταγωνιστές που βγαίνουν μπροστά για να τραβήξουν το κάρο, ο πάγκος γεμίζει.

Μπροστά

Χρειάζονται κι άλλα. Να επιστρέψει (καλύτερος) ο Κουτρουμπής στο πλευρό του Σίλντενφελντ, να έχει διάρκεια ο Λαγός που ήταν κακός στα πρώτα ματς, να σταθεροποιηθεί ο Καπίνο, να ανέβουν κι άλλο οι Πράνιτς, Μπεργκ, Φιγκερόα, να δούμε τι μπορεί να δώσει στα άκρα ο Αντζαγκούν μαζί με τον Κλωναρίδη.

Κάποια θα δουλέψουν, κάποια όχι. Μέχρι τότε, ο κόσμος της ομάδας οφείλει να διατηρήσει το βλέμμα σταθερό προς τα μπροστά. Ούτε το κεφάλι κάτω “γιατί δεν πάμε πουθενά ούτε και φέτος”, ούτε η μύτη ψηλά “γιατί τώρα που πήραμε φόρα θα πάμε στην Τούμπα να νικήσουμε και θα χτυπήσουμε το πρωτάθλημα”.

Και νίκες θα έρθουν, και ήττες. Η εξέλιξη έχει σημασία, η βελτίωση.