Μπορεί, αλλά …μπορεί;

Δεν τίθεται θέμα ότι ο Παναθηναϊκός
διατηρεί τις ελπίδες του για πρόκριση. Τρεις νίκες, με διαφορές 13 (Μπαρτσελόνα), έξι (Παρτιζάν), τρεις (Μαρούσι) και οι πρωταθλητές Ευρώπης προκρίνονται λογικά αφού
πλην της Μπάρτσα μοιάζει δύσκολο η Παρτιζάν και το Μαρούσι να πάνε στις τέσσερις νίκες.. Οι Σέρβοι θα πρέπει να νικήσουν τους κιτρινόμαυρους εντός και την Μπάρτσα στην Καταλονία ενώ η παρέα του Μπαρτζώκα στο Βελιγράδι κι εντός την Μπαρτσελόνα.

Είναι όμως άδικο για την μεγαλύτερη ομάδα της Ευρώπης να μιλάμε με αριθμούς και παρελθοντολογίες «α, το έκανε το 2006, θα το ξανακάνει». Μόνο που μέσα την διάθεσή μας για υπερβολή, ξεχνάμε το κακό φινάλε του 2006 όταν ο Παναθηναϊκός αφού έκανε την ανατροπή τελικά αποκλείστηκε με εντός έδρας ήττα από την Ταού.

Υπάρχει μία σταθερά για τον Παναθηναϊκό όπως την είδαμε στην Βαρκελώνη: τον σέβονται και τον φοβούνται. Όταν, με την διαφορά στους 12 πόντους με 1,40’’ από την λήξη, οι φίλοι της Μπαρτσελόνα αποδοκίμασαν την επίθεση των «πρασίνων» αφού σκέφτηκαν πως αν υπάρχει μία ομάδα για μεγάλη ανατροπή αυτή είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Ωστόσο αυτός ο Παναθηναϊκός της Βαρκελώνης δεν εμπνέει σιγουριά μεν, από την άλλη σε 10 ημέρες είναι πιθανό να μην δούμε τον ίδιο Παναθηναϊκό. Τα πάντα κρίνονται, ταπεινή άποψη, από την επιστροφή του Σάρας και το πόσο έτοιμος θα είναι τότε. Αυτό που ψάχνει ο Ομπράντοβιτς είναι ένας παίκτης που να κάνει την διαφορά. Να πετύχει το κάτι παραπάνω, το εκτός συστήματος και πλην του δικαιολογημένα κουρασμένου Σπανούλη, μόνο ο κορυφαίος πλέι μέικερ της 10ετίας μπορεί.

Το θέμα είναι, όπως και ο τίτλος: μπορεί; Που λέμε και στην Κεφαλλονιά μεταξύ απορίας και βεβαιότητας. Η απάντηση είναι θετική. Θετικότατη. Αρκεί να μην υπάρχει κάτι άλλο στην εξίσωση που δεν το γνωρίζουμε. Ο φρέσκος Γιασικεβίτσιους θα ξυπνήσει και τους υπόλοιπους, ιδιαίτερα τον Διαμαντίδη, κυρίως όμως θα δώσει πραγματικές ανάσες στον Σπανούλη αφού οι δυο τους πέρυσι είχαν το απόλυτο κουμάντο. Ο Παναθηναϊκός από τις 20 μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου θα παίξει τους τρεις τίτλους του. Κύπελλο, ευρωλίγκα, πρωτάθλημα, και, συμφωνούμε όλοι πως η έως τώρα εικόνα του δεν δίνει τεράστια αισιοδοξία του. Ο Παναθηναϊκός όμως αξίζει την πίστη για την μεγάλη ανατροπή, την έχει κερδίσει σε τόσα χρόνια επιτυχιών.

Για το Μαρούσι που κάνει ακόμα ζημιές ήταν σαν να παίζει με τον καθρέφτη. Σκληρό μπάσκετ, επιθέσεις …35 δευτερολέπτων και η γνωστή Παρτιζάν του…δέρνω. Όχι ότι οι κιτρινόμαυροι δεν βαράνε. Στα καλύτερά τους. Εκείνο όμως που είχαν για δεύτερο αγώνα(και αν υπάρχει ένας άνθρωπος στο ελληνικό μπάσκετ που αξίζει την καλή τύχη είναι ο Γιώργος Μπαρτζώκας), είναι …τύχη. Η Παρτιζάν πλήρωσε την αδικία σε βάρος της Μπαρτσελόνα και γενικώς φάνηκε πως η Ευρωλίγκα πήρε μία…ρεβάνς για την ήττα των Καταλανών.

Όταν ο Παναθηναϊκός υποδέχθηκε τους Σέρβους, δεν πήρε ούτε ένα σφύριγμα απέναντι στο σκληρό παιχνίδι των παικτών του Βουγιόσεβιτς ενώ το Μαρούσι θύμισε…Μπαρτσελόνα σε σεβασμό. Εννοείται πως δεν αγκάλιασαν ξαφνικά την εκπληκτική προσπάθεια των κιτρινόμαυρων, αλλά η Παρτιζάν «πλήρωσε» την αμφισβητούμενη νίκη της. Με την ανοησία της Ευρωλίγκας, θα υπάρξει ρεβάνς στο Βελιγράδι κλπ, κλπ.

Ο Ολυμπιακός συνεχίζει να εκπλήσσει. Αρνητικά και θετικά. Εντυπωσιακός για έναν μήνα, σε δύο αγώνες έβγαλε πάλι τις αδυναμίες του. Λείπει ο Μπουρούσης πάρα πολύ , αλλά αυτές οι ομάδες δεν μπορούν να μιλούν για απόντες όσο σημαντικές και αν είναι. Τί συμβαίνει; Το έχουμε ξαναπεί πως όσο και αν εντυπωσιάζει ο Μίλος Τεόντοσιτς, ο Σέρβος δεν διαθέτει την σταθερότητα ενός μεγάλου πλέι μέικερ ο οποίος θα επιλέγει πότε να τρέξει και πότε να σταματήσει. Ο Παπαλουκάς δεν βρίσκει τον ρυθμό του ενώ ο Πεν θέλει χρόνο για να προσαρμοστεί σε ρόλο δεύτερου ή τρίτου πλέι μέικερ.

Η ποιότητα όμως είναι εκεί. Κλέιζα και Τσίλντρες αποτελούν εγγυήσεις και παρά τις μέτριες εμφανίσεις του συνόλου, μην ξεχνάμε πως ο Ολυμπιακός νικάει και παίρνει φέτος τα παιχνίδια που πάνε στον πόντο δείγμα χαρακτήρα. Και αυτός θα παίξει πολλά από τις 20 μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου.