OSFP, PAO League
Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει για την καινούρια σεζόν που ξεκινά στην Basket League με αφορμή την κλήρωση του πρωταθλήματος που έφερε τους "αιώνιους" αντιμέτωπους με το καλημέρα.
Οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι και αυτό που θα δούμε φέτος θα είναι ένα πραγματικά ενδιαφέρον πρωτάθλημα. Ναι, ναι, απουσιάζουν οι καλοί παίκτες, οι περισσότερες ομάδες διαθέτουν Αμερικανούς αγνώστων πολλών στοιχείων αλλά… Αλλά επιτέλους έχουμε 12 ομάδες σχεδόν ισοδύναμες. Ισοδύναμα αδύναμες; Γιατί όχι. Αυτό που έλειψε από το 2002 ήταν ο συναγωνισμός, η ισορροπία. Έστω κι έτσι θα το έχουμε φέτος και όσοι αγαπάνε το μπάσκετ μπορούν να το αποδείξουν. Το…πιάνουμε από την αρχή ως σπορ και μόνο κάτι καλό μπορεί να προκύψει.
Αυτό είναι το κύριο και βασικό στοιχείο της νέας σεζόν την οποία εγκαινιάσαμε με την κλήρωση του πρωταθλήματος.
Δυστυχώς η γκρίνια δεν θα λείψει για πολλά από τα υπόλοιπα. Διότι την τελευταία φορά που κοιτάξαμε στην αίθουσα, υπήρχαν τα σήματα 14 συλλόγων και όχι μόνο του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Μοναδικό ελληνικό φαινόμενο, αφιερώθηκε ολόκληρη η πρώτη ώρα στους αιωνίους μέχρι να δούμε κάτι από Πανιώνιο κι εν συνεχεία από τους υπολοίπους.
Καλωσήρθατε στον…τρίτο κόσμο
Συγκλονιστικά τριτοκοσμικές καταστάσεις σε νοοτροπία. Από όλους μας. Μόνο δύο ομάδες υπήρχαν στο πρωτάθλημα πέρυσι κι επειδή δεν γινόταν να δώσουμε δύο πρωταθλήματα να είναι αμφότεροι ικανοποιημένοι, ο Παναθηναϊκός βραβεύτηκε για το κύπελλο την διοργάνωση της ΕΟΚ!!! Γιατί να μην το διευρύνουμε και, για παράδειγμα, να βραβεύσουμε τον Ίκαρο που πήρε τα Αισχύλεια και τον Απόλλων Πατρών που θριάμβευσε στα Τσιτσιμπάκεια;
Για μία ώρα οι εκπρόσωποι 12 ομάδων, κοιτούσαν τους άλλους δύο, φέτος σε διαφορετικούς ρόλους με τους κόκκινους χαμογελαστούς και ορεξάτους, τους δε πράσινους να κάνουν αγγαρεία. Έναν χρόνο πίσω η κατάσταση ήταν αντιστρόφως ανάλογη, ίδια όμως σε αναλογία: ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός να νικάνε και οι υπόλοιποι να πάνε…για νερού τους.
Κανείς δεν διαφωνεί με την τεράστια σημαντικότητα των δύο συλλόγων, κανείς δεν μπορεί να μειώσει τους διοικήσεις τους οι οποίες ακόμα και τώρα βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να συντηρούν το ενδιαφέρον για τις ομάδες τους, όμως που να πάρει, το πρωτάθλημα έχει 14 ομάδες. Με δύο θα ήταν αγώνας επίδειξης. Να θυμίσουμε στα χρόνια της κυριαρχίας Άρη και ΠΑΟΚ, τέτοια συμβάντα δεν συναντούσαμε.
Για την κατάσταση την ελάχιστη ευθύνη φέρνουν οι δύο μεγάλοι διότι δεν ζήτησαν ποτέ τέτοια αποθέωση, βεβαίως δεν έκαναν και κάτι να την κόψουν μαχαίρι.
Αυτή είναι η βασική παθογένεια και ο λόγος απαξίωσης του σπορ: δίπολο(σε όλα) και οι άλλοι απλά να δηλώνονται στο φύλλο αγώνα προκειμένου να δικαιολογείται για τους χορηγούς ο όρος «πρωτάθλημα». Είμαστε το μοναδικό πρωτάθλημα της…Αφρικής όπου άλλο τηλεοπτικό συμβόλαιο έχει ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός και άλλο οι υπόλοιποι αν και θεωρητικά υπάρχει κεντρική διαχείριση!!!
Η καλύτερη πεντάδα…κόπηκε στους αριθμούς
Στον χορό πρώτοι και καλύτεροι εμείς και ο ΕΣΑΚΕ. Αναδείχθηκε η καλύτερη πεντάδα με ψηφοφορία στον Τύπο, όπως πέρυσι, πρόπερσι και όσο μπορούμε να θυμόμαστε, με λίγες εξαιρέσεις, τυγχάνει ο πρωταθλητής να έχει τρεις παίκτες και ο δευτεραθλητής τους άλλους δύο. Ο δε προπονητής είναι είτε πράσινος είτε κόκκινος.
Και τι έκανε δηλαδή ο Φραγκιάς στην Ρόδο που με 400 χιλιάρικα ήρθε τρίτος στην κανονική διάρκεια; Γιατί να τιμηθεί ο Κουφός ή ο Μπαρτζώκας που έφεραν τις ομάδες τους στην πεντάδα; Αν δεν βγει ο Ομπράντοβιτς ή ο Ίβκοβιτς, είναι χειρότεροι προπονητές; Ξέρετε πόσα βραβεία καλύτερου προπονητή έχει πάρει ο Πατ Ράιλι; Τρία, three, tres και προπόνησε από το 1981 μέχρι το 2008.
Θέλετε να μιλήσουμε για τους παίκτες; Οξύμωρο του οξυμώρου. Ο Ντόρσεϊ είναι ο καλύτερος αμυντικός της Α1 αλλά δεν περιλαμβάνεται στην καλύτερη πεντάδα. Συμβαίνει; Άντε να πούμε ότι και στο ΝΒΑ συμβαίνει με παίκτες όπως ο Μουτόμπο για παράδειγμα.
Να δούμε τους μέσους όρους του καλύτερου σέντερ Μάικ Μπατίστ πέρυσι; 8,7 πόντοι, 3,4 ριμπάουντ 0,2 κοψίματα. Τεράστιος νικητής, Αμερικανός που έγραψε ιστορία αλλά για καλύτερη πεντάδα; Και γιατί να μην προτιμηθεί ο Βουγιούκας με 8,7 πόντους, 3 ριμπάουντ κι ένα κόψιμο ανά αγώνα; Το φοβερό, ξεκινώντας από τον Μπατίστ, είναι ότι βρίσκεται κάπου κάτω από τον αριθμό 50 στην κατάταξη των ριμπάουντ και κάπου στο 45 στα κοψίματα κάτω και από τον Πατ Καλάθη σε μέσο όρο, και με πέντε τάπες άθροισμα στην κανονική διάρκεια, επτά με τα πλέι οφ. Αυτό είναι και το πιο ακραίο παράδειγμα. Όχι όμως το μόνο.
Με εξαίρεση τις ασσίστ όπου Σπανούλης και Διαμαντίδης αποτελούν την πρώτη δυάδα, τον Πρίντεζη(7ο σκόρερ και πέμπτο στα δίποντα) τόσο αυτοί όσο και οι άλλοι δύο(Παπανικολάου και Μπατίστ) της καλύτερης πεντάδας του πρωταθλήματος(όχι των τελικών ή των πλέι οφ), δεν περιλαμβάνονται στην πρώτη δεκάδα καμίας στατιστικής κατηγορίας.
Παικταράδες και πενταδάτοι
Ναι αλλά είναι παικταράδες, θα πει κάποιος. Παικταράδες είναι , σε όλες τις ηπείρους πάντως οι καλύτερες πεντάδες δεν κρίνονται από το πόσο παικταράς είναι, αν βάζει τα κρίσιμα σουτ, αν ταπώνει τον αντίπαλο στην τελευταία επίθεση, αν παίρνει κάθε χρόνο το πρωτάθλημα, αλλά με βάση μία ολόκληρη χρονιά, στην κανονική περίοδο, την προσφορά η οποία θα πρέπει να αποτυπωθεί σε κάποιον αριθμό. Βραβείο…τρομακτικής παρουσίας ή ηθικής υποστήριξης και καλού συμπαίκτη ακόμα δεν υφίσταται.
Πιστεύετε ότι οι Λέικερς αν πάρουν το πρωτάθλημα(μακριά, μακριά), θα δούμε στην καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ τον Νας, τον Κόμπε, τον Γκασόλ, τον Χάουαρντ και κορυφαίο αμυντικό τον Αρτέστ;
Σίγουρα κάποιοι παίκτες τους θα είναι καλύτεροι από άλλους, ο σκοπός όμως είναι να τιμάς την προσφορά όλων των αθλητών, όλων των συλλόγων. Δεν αμφισβητεί κανείς πόσο σπουδαίοι είναι ο Μπατίστ, ο Πρίντεζης, ο Παπανικολάου, ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης, αυτή την σεζόν όμως συνάδελφοί τους έκαναν εκπληκτικά πράγματα και θα συμφωνούσαν και οι βραβευθέντες ότι άξιζαν μία θέση στην πεντάδα.
Ακριβώς δε επειδή Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός συγκεντρώνουν τους καλύτερους παίκτες, γι αυτό και μπορούν να δίνονται βραβεία για τους τελικούς, να είμαστε όλοι χαρούμενοι.
Αυτός ο μαγκούφης ο Λαμάρ Ράιτ του Ρεθύμνου, που είναι σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες ή η εκπληκτική χρονιά του Τσάμη ή οι αριθμοί του Μπέινς και του Στίβενσον γιατί να μένουν μόνο σε ένα…κομμάτι χαρτί;
Μία τελευταία γκρίνια: κάτι να γίνει με τα στατιστικά, όποια εταιρεία κι αν τα αναλαμβάνει. Φαντάζει αδιανόητο εν έτει 2012 στα ποσοστά τριπόντων να είναι πρώτος παίκτης με δύο αγώνες και το φοβερό 100%. Παντού υπάρχει ελάχιστος αριθμός προσπαθειών. Σε όλη την μαύρη ήπειρο.
Καλή χρονιά.
Καλή χρονιά, και να μην το ξεχάσουμε σε αυτό το κατεβατό, και χωρίς χάρες. Όποιος δεν πληροί τις προϋποθέσεις, έπρεπε να είναι εδώ και καιρό εκτός Α1. Αν ο Απόλλωνας δεν μπορεί να γίνει ΚΑΕ, να μην ανέβει. Αν η Καβάλα αδυνατεί να πάρει εγγυητική, να μην πάρει ποτέ. Κάποια στιγμή να υπάρξει έλεγχος σε όλους και σε όλα. Και πάνω…και κάτω, διότι πολλά εκατομμύρια ακούμε και θα ήταν έντιμο ιδιαίτερα οι μεγάλες ΚΑΕ να δημοσιοποιούν όλα τα στοιχεία ώστε να αποφεύγονται οι σκιές.
Μην χαθεί η ευκαιρία της κρίσης και νέων άφθαρτων ανθρώπων στους προεδρικούς θώκους Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού.
