Δεν έγινε και… τίποτα

Η Σιένα δεν ήταν κατηγορία φτερού. Την έκανε ο Ολυμπιακός να φαίνεται έτσι. Πώς ήταν τα μούτρα του… Ρόκι μετά τον πρώτο αγώνα με τον Απόλλο, και ακόμα χειρότερα. Πάντα οι ομάδες του Ίβκοβιτς, με μοναδική εξαίρεση το φάιναλ φορ του ΣΕΦ με τον ΠΑΟΚ το 1993, δεν εμφάνιζαν το παραμικρό σημάδι άγχους στις δύσκολες αναμετρήσεις, ασχέτως τελικού αποτελέσματος. Όταν μάλιστα η ομάδα του διαθέτει ανώτερους παίκτες τότε τα πράγματα γίνονται πολύ πιο εύκολα.

Το δίδυμο Σπανούλη-Μπουρούση οδήγησε τους “ερυθρόλευκους” από το πρώτο λεπτό σε άμυνα κι επίθεση. Άμυνα κι επίθεση στην απόλυτη αρμονία που μπορεί να παίξει μία ομάδα. Αν υπάρχει τέλειο παιχνίδι αυτό έπαιξαν οι φιναλίστ της Ευρωλίγκας για τα πρώτα 15 λεπτά. Από εκεί και πέρα η Σιένα κατάλαβε ότι αυτό το βράδυ είναι για να το… απολαμβάνεις οπότε δεν έκανε τον κόπο να εμφανιστεί.

Ο Ίβκοβιτς διαχειρίστηκε άψογα τον αγώνα ενόψει της Πέμπτης αλλά του τα χάλασε ο… Κατσίβελης. Ο πιτσιρικάς μπήκε, όπως και όλοι οι αναπληρωματικοί με σκοπό να ξεκουράσουν τους βασικούς αλλά όχι μόνο δεν έπεσαν οι ρυθμοί, η διαφορά έφτασε ακόμα και στους 51 πόντους. Ο νεαρός έμοιαζε περισσότερο με τον νέο ηγέτη των Μπουλς, Ντέρεκ Ρόουζ την ώρα που στην αντίπερα όχθη ούτε να κουτουλήσουν μεταξύ τους δεν μπορούσαν οι πρωταθλητές Ιταλίας.

Καλά όλα αυτά, οι +48 αλλά στο ταμπλό γράφει 1-0. Άντε 1,5-0 διότι μπορεί να μη μετρά η διαφορά, ο Ολυμπιακός όμως έδειξε ότι αυτή την στιγμή είναι πολύ καλύτερος από την Σιένα. Ωστόσο οφείλει να το αποδείξει την Πέμπτη στον αγώνα που πιθανότατα θα κρίνει την σειρά. Η δουλειά γίνεται και με +1.

Μαθήματα προπονητικής

Κάποιοι φίλοι του Παναθηναϊκού πιστεύουν ότι απαγορεύεται να γίνεται κριτική στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Κρατούν το οποιοδήποτε κείμενο όπου αναφέρει τυχόν λάθη του Ζοτς ως το… πρώτο ευαγγέλιο.

Επειδή όμως ουδείς… άσφαλτος, δεν είναι ο ίδιος Ομπράντοβιτς ούτε οι ίδιοι παίκτες που ηττήθηκαν από την Λιέτουβος, αυτοί που εμφανίστηκαν στην Βαρκελώνη. Γιατί έπρεπε να φτάσει ο πρώτος αγώνας των πλέι οφ με μειονέκτημα έδρας απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης για να γίνουν όλα σχεδόν τέλεια; Διότι οι μεγάλοι είναι για τα μεγάλα παιχνίδια. Και δε γίνεσαι Ομπράντοβιτς με έναν τελικό Ευρωλίγκας. Έτσι Τσάβι Πασκουάλ;

Είχαμε καιρό να δούμε τέτοια προπονητική δουλειά σε έναν αγώνα και σίγουρα ο “Ζοτς” με τους συνεργάτες του παρέδωσαν δωρεάν μαθήματα προπονητικής σε έναν εξαιρετικό νέο προπονητή που όμως δεν παύει να είναι… νέος και από μία σχολή η οποία στηρίζεται περισσότερο στην προετοιμασία για όλη την χρονιά παρά στην παρέμβαση, στην επεξεργασία ενός και μόνο αγώνα. Ο Ομπράντοβιτς μπορεί τόσο να δημιουργήσει και να ετοιμάσει μία ομάδα για τον μαραθώνιο, είναι ικανός να την τσιγκλήσει και για ένα σπριντ.

Ο Καλάθης βασικός πλέι μέικερ, ουσιαστικά και ο Διαμαντίδης δυάρι. Μόνο δυάρι. Η άμυνα κοφτερή και πανέξυπνη με σκοπό να εκθέσει τις αδυναμίες κάθε παίκτη. Σούταρε Ρούμπιο, σούταρε Σάδα, δεν παίρνεις μπάλα Ναβάρο, οι ψηλοί τρακάρουν πάνω στα αντίπαλα κορμιά στην ζώνη. Στην επίθεση ο ρυθμός αργός, επιθέσεις στοχευμένες ανάλογα με την πεντάδα της Μπαρτσελόνα. Και η πεντάδα των Καταλανών προσαρμοζόταν, πάνω στον πανικό του Πασκουάλ, σε αυτά που ήθελε ο Ομπράντοβιτς. Μέσα ο βαρύς Πέροβιτς, μέσα ο Λάκοβιτς (καλός μόνο στο α μέρος), ξεχασμένοι στον πάγκο ο Λόρμπεκ, ο Εντόνγκ και ο Ναβάρο.

Αυτό που πέτυχε ο Ομπράντοβιτς την Τρίτη είναι να γεμίσει με φόβο την Μπαρτσελόνα, με τον φόβο ότι θα χάσει μέσα στην έδρα της και αυτό ήταν το απόλυτο τρικ. Γιατί; Διότι ακόμα και όταν οι Καταλανοί ξέφυγαν με έξι πόντους και φάνηκε ότι θα τελειώσουν το παιχνίδι στο 36, έχασαν συνεχόμενες επιθέσεις, εύκολες οι περισσότερες, διότι δεν ήταν πια τόσο σίγουροι με τον εαυτό τους.

Η κίνηση με τον Διαμαντίδη αποδείχτηκε κλειδί μέχρι το 28′ όταν ο 3D είχε 21 πόντους. Ο Παναθηναϊκός όμως δεν πήρε οργάνωση από τον αρχηγό του (είχε τέσσερα λάθη και δύο ασίστ) κάτι που μέτρησε στα τελευταία επτά λεπτά όταν τα καλάθια έμπαιναν από τον ηρωϊσμό του Νίκολας στην εκτέλεση ή την οργάνωση.

Ο αγώνας κρίθηκε ουσιαστικά στο ξέσπασμα της Μπαρτσελόνα και όχι στο τελευταίο σουτ του Διαμαντίδη διότι είναι απίστευτη αδικία να λέμε ότι αστόχησε ένας παίκτης που κλήθηκε να σουτάρει με άμυνα από τα 11-12 μέτρα έχοντας παίξει ήδη 35 λεπτά.

Είναι παράλληλα εύκολο να μιλήσουμε για σφαγή, κλοπή και άλλα ωραία τσιτάτα, μόνο που δεν ταιριάζει σε μία ομάδα η οποία πάλεψε, τα έδωσε όλα και οι πρωταγωνιστές στης δεν δέχθηκαν ότι κάποιος τους στέρησε…κάτι. Οι διαιτητές έπαιξαν έδρα σαφέστατα, δεν έκριναν τον τελικό νικητή και αυτό διότι υπήρχαν ευκαιρίες στον Παναθηναϊκό να γυρίσει τον αγώνα. Έχουμε δει ότι οι… πορτοκαλί λύκοι όταν θέλουν να καθαρίσουν μία αναμέτρηση το κάνουν. Χωρίς έλεος.

Η μεγαλύτερη αδικία είναι τα “παραλίγο θαύμα”, “μία ανάσα από την έκπληξη” κλπ. Ο Παναθηναϊκός δεν πήγε για το θαύμα ούτε θα ήταν έκπληξη η νίκη του διότι έχει κατακτήσει στα παρκέ το δικαίωμα να στέκεται ως ίσος προς ίσον με την Μπαρτσελόνα. Η Πέμπτη θα κρίνει οριστικά την εικόνα της σειράς. Αν πάλι πετύχουν οι “πράσινοι” να κρύψουν τις αδυναμίες τους κι εκθέσουν τις αντίστοιχες της Μπάρτσα, τότε έχουν τύχη όχι μόνο για μία ήττα με μικρή διαφορά αλλά να νικήσουν και γιατί όχι να αποκτήσουν την ψυχολογία του καλύτερου.

Όλο αυτό το κατεβατό θα ήταν άχρηστο, αν ο Παναθηναϊκός ήταν ο εαυτός του στον αγώνα με την Λιέτουβος.