Μισέλ όπως λέμε Φιδέλ
Ο Τεό-Τεό, κατά κόσμον Θεόδωρος Θεοδωρίδης, είχε ένα μοναδικό ανά την Ευρώπη προσόν. Ηξερε εις βάθος, ως Διεθνείς Σχέσεις της ΕΠΟ, την κατάσταση σε, μία προς μία, όλες τις ομοσπονδίες της Ευρώπης, απ’ την Ισλανδία ως το Καζαχστάν. Τους προέδρους, υποπροέδρους, αντιπροέδρους, παραπροέδρους, γραμματείς, γενικούς, ειδικούς, φαρισαίους, τα βιογραφικά τους, τα χούγια τους, τα καλά τους, τις αδυναμίες τους, τι επαγγέλλονται, την οικογενειακή κατάστασή τους, τα πάντα όλα. Εθεσε την κεκτημένη γνώση του «στην υπηρεσία» του Μισέλ Πλατινί. Του έφτιαξε ένα αποτέλεσμα-κουφέτο.
Ο Πλατινί νίκησε τον κάτοχο του θρόνου Λέναρτ Γιόχανσον «στον πόντο» εκείνη την ημέρα στη Γερμανία, ακριβώς στο 50%+1. Πήρε 27 ομοσπονδίες, στις (τότε) 52 που αργότερα, με το Μαυροβούνιο του Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς, έγιναν (οι σημερινές) 53. Ο Γιόχανσον έχασε, όπως και το ’98 στο Παρίσι απ’ τον Μπλάτερ όταν συνδιεκδίκησαν την προεδρία της FIFA. Επειδή ο αντίπαλός του πήρε μαζί του, τους καταφρονεμένους. Ο Μπλάτερ, εκεί και τότε, τα πολυάριθμα κουκιά των Αφρικανών.
Αυτομάτως, ο Θεοδωρίδης έφυγε απ’ την Ελλάδα, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελβετία και διορίστηκε στην UEFA, τι άλλο, Διευθυντής Ομοσπονδιών. Ειδικότης μας. Τέσσερα (και πλέον) χρόνια μετά, Μάρτιο του 2011, το Παλαιό εξέλιπε από τον χάρτη του ποδοσφαίρου. Εσβησε. Στο Γκραν Παλέ του Παρισιού, την Τρίτη, ο Πλατινί ήταν όπως το ’84 στον ευρωπαϊκό θρίαμβο του Παρκ ντε Πρενς, κι ακόμη καλύτερα. Επαιξε μπάλα στο γήπεδό του…και μόνος του. Ανευ αντιπάλου. Το 27-23-2 του Ντίσελντορφ (Πλατινί-Γιόχανσον-άκυρα) έγινε, ούτε καν 53-0, μόνο μία «δια βοής» επανεκλογή! Ένα 100-0 με συνοπτική διαδικασία, τύπου Φιδέλ. ‘Η συνεδρίου του παλαιού κου-κου-σε. Μη τυχόν και έβγαινε κάτι σαν 52-0-1, κι ύστερα ψάχναμε να βρούμε τον ένα «λευκό ή άκυρο». Ο νικητής του 2007, ο απόλυτος κυρίαρχος του 2011.
Δεν συμπαθώ τον Πλατινί, απ’ το ’85 στο Χέιζελ, τότε που πανηγύρισε σαν τρελός ότι έβαλε γκολ το παντελώς ανύπαρκτο πέναλτι με το οποίο η Γιουβέντους νίκησε 1-0 τη Λίβερπουλ στον τελικό Πρωταθλητριών του αίματος. Των 39 νεκρών.
Ο Τεό-Τεό, όλ’ αυτά τα χρόνια, μου λέει ότι «μπορεί να σου το εξηγήσει πολύ εύκολα, όποτε θέλεις, το οργανώνουμε με την πρώτη ευκαιρία, σ’ ένα δείπνο ή κάτι τέτοιο» αλλ’ έχω επιμείνει, από ένα ενδόμυχο φόβο ότι μπορεί ο (γόνος Ιταλών) Γάλλος και να με τουμπάρει, σε μια δεν-θέλω-ούτε-να-το-ακούσω στάση. Πέρα, όμως, από τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες, κοιτάζοντας πίσω η πραγματικότητα είναι ότι αυτή την τετραετία «έγιναν πράγματα». Απ’ αυτά που δεν είχαν γίνει…μια ολόκληρη ζωή. Η εκλογή του 2007 δικαιώθηκε. Η επανεκλογή του 2011 ήλθε σαν νορμάλ επιστέγασμα.
Αυτό που κυρίως έγινε, είναι ότι ανακατανεμήθηκε ο πλούτος. Το προνόμιο Τσάμπιονς Λιγκ, με αναίμακτο κόστος μια απειροελάχιστη θυσία του δυτικού κόσμου, ως ευκαιρία «άνοιξε» και προς τους φτωχούς.
Η αριστοκρατία G-14, μονίμως στο απέναντι πεζοδρόμιο της UEFA να πετάει πέτρες, διαλύθηκε επειδή έπαψε να έχει λόγο ύπαρξης. Εδωσε τη θέση της στην ECA, την ένωση εκατό και πλέον ευρωπαϊκών κλαμπ, που πορεύονται στην ίδια βάρκα με την UEFA. Εγινε, πρωτοφανές έως αδιανόητο, τελικός Τσάμπιονς Λιγκ… στη Μόσχα. Δόθηκε, με όλο το ρίσκο απ’ τα προβλήματα υποδομών, η δυνατότητα της διοργάνωσης EURO σε Πολωνία/Ουκρανία. «Ανοιξε» το EURO, τόσο που από το 2016 να έχει δικαίωμα συμμετοχής στα τελικά σχεδόν μία χώρα στις δύο, 24 στις 53. Το Γιουρόπα Λιγκ έγινε αυτό που είναι, ένα Τσάμπιονς Λιγκ της «δεύτερης ταχύτητας», καμία σχέση με το παλαιό Κύπελλο UEFA. Παίζουν στους ομίλους του Λευκορώσοι, Μολδαβοί, Λετονοί.
Centralised θα γίνουν, δρομολογήθηκε ήδη, και τα προκριματικά (είτε για EURO είτε για Μουντιάλ) των ευρωπαϊκών Εθνικών Ομάδων. Παύει το άγχος των λιλλιπούτειων εθνών, αν θα πέσουν στον ίδιο όμιλο με μια Γερμανία που η τηλεόρασή της πληρώνει καλά. Το έσοδο, πλέον, είναι εγγυημένο. Ηλθαν, πριν την τεχνολογία, οι +2 διαιτητές. Μεταφέρθηκε ο τελικός Τσάμπιονς Λιγκ, από Τετάρτη, στο πιο βολικό για όλους, τις οικογένειες ιδίως, Σάββατο. Ένα family event, με μια «κηλίδα» που βγάζει μάτι, τις τιμές των εισιτηρίων. Ο τελικός του Μαίου στο Ουέμπλεϊ θα ‘ναι, ίσως, ο τελευταίος πανάκριβος τελικός. Ο ίδιος ο Πλατινί άφησε να καταλάβουμε πως απ’ του χρόνου θα λογικευτούν, σ’ αυτό.
Η εκατό-μηδέν ισχύς της επανεκλογής οπλίζει, τώρα, τον Πλατινί ενόψει των δύο μεγάλων προκλήσεων της ερχόμενης τετραετίας. Ένα, το οικονομικό φερ-πλέι με σημείο επίσημης εκκίνησης το 2014-2015. Με το 100-0, δεν έχει να φοβηθεί καμία ενδεχόμενη σύγκρουση με ισχυρό του τζετ-σετ. Για την ακρίβεια, το 100-0 είναι εντολή να μη φοβηθεί. Δεύτερο, η βία των ταραγμένων κοινωνιών και η διαφθορά του στοιχηματισμού. Μέτωπα που μας αφορούν, ως Ελλάδα, και τα δύο. Θα τα βρούμε, αργά ή γρήγορα, μπροστά μας. Είναι ζητήματα που φύσει αντιμετωπίζονται, όχι αυτοτελώς απ’ την UEFA, αλλά μόνο με διεθνείς συνεργασίες. Η UEFA δεν είναι η Ιντερπόλ, ούτε ένας τοπικός εισαγγελέας.
Η αποτίμηση, πόση επιτυχία σημειώθηκε στην ενεργοποίηση αυτών των συνεργασιών, θα γίνει το 2015. Στο τέλος της τετραετίας. Όταν θα εκπνεύσει και η τελευταία τετραετία, αντίστοιχα, του Μπλάτερ στη FIFA. Το επόμενο «αυτόματο» βήμα του Πλατινί, τότε, θα είναι η μεταπήδηση απ’ την UEFA στη FIFA.
