Ο Σάντος δεν είναι Ρεχάγκελ και ο Παπασταθόπουλος δεν είναι ένας κοινός στόπερ

– Το 4-4-2 φαίνεται να εγκαταλείπεται οριστικά. Ο Σάντος δεν είναι… ξεροκέφαλος, είδε κάποια πράγματα και το γεγονός ότι το σύστημα που ο Πορτογάλος είχε προεπιλέξει, εφαρμόστηκε στα 30 από τα 180 λεπτά των δύο αγώνων, δείχνει εμπράκτως την αλλαγή πλεύσης και -γιατί όχι- το mea culpa του νέου ομοσπονδιακού προπονητή. Επί της ουσίας, αυτό το 4-2-3-1, με δύο αμυντικά χαφ και έναν κυνηγό μας ταιριάζει γάντι, ειδικά στα εκτός έδρας παιχνίδια με τέτοιους αντιπάλους. Αφού δεν έχουμε τα τρεξίματα, ας έχουμε τουλάχιστον κάποιους παίκτες παραπάνω στους συγκεκριμένους χώρους. Και επειδή γράφτηκε και αυτό, εννοείται πως με αυτό το πλάνο δεν βάδισε στα χνάρια του Ρεχάγκελ. Ο Γερμανός έπαιζε με τρεις πίσω και κάποιες φορές με τέσσερις στο κέντρο. Δεν είναι το ίδιο δύο σέντερ μπακ, δύο αμυντικά χαφ που πασάρουν κιόλας και από κει και μπροστά Σαμαράς, Τοροσίδης, Καραγκούνης και Σαλπιγγίδης.

– Η εμφάνιση του Σωκράτη Παπασταθόπουλου ήταν ΣΥ-ΓΚΛΟ-ΝΙ-ΣΤΙ-ΚΗ. Και από όσα έχουν γραφτεί σήμερα στον γραπτό και ηλεκτρονικό Τύπο για τον διεθνή αμυντικό της Μίλαν, κρατήστε δύο πράγματα: ότι είναι μόλις 22 ετών και ότι ενέπνεε σιγουριά και ασφάλεια στους υπόλοιπους της άμυνας. Σε μια ηλικία που κάποιοι θεωρούνται ακόμα ταλέντα, εκείνος είναι ολοκληρωμένος παίκτης. Κι αν παίζει έτσι τώρα, υγεία να έχει να τον καμαρώνουμε σε 3-4 χρόνια ανάμεσα στα τοπ-στόπερ της Ευρώπης, για να μην πω του κόσμου και με πείτε υπερβολικό. Και κάτι τελευταίο. Την διαφορά κλάσης στον αμυντικό την κάνουν δύο πράγματα: πρώτον, να κόβει καθαρά χωρίς να δίνει φάουλ και δεύτερον, να μην διώχνει τη μπάλα στα… πουλιά, αλλά να έχει πρώτη πάσα ή να την κατεβάζει με ασφάλεια. Το παλικάρι, τα έχει όλα…

– Άψογη συνεργασία Βύντρα-Τοροσίδη δεξιά. Ο ένας συμπλήρωνε τέλεια τον άλλο: όταν ο πρώτος ανέβαινε, ο δεύτερος έμενε πίσω και γενικώς αφού δεν έχουμε την πολυτέλεια να παίζουμε με full back, είτε αριστερά είτε δεξιά, το να βρούμε δύο σταθερά δίδυμα που να μας κάνουν τη δουλειά και να συνεργάζονται αρμονικά, ίσως πρέπει να είναι το επόμενο στοίχημα του Σάντος. Πιο δύσκολο αυτό για τα αριστερά, καθώς δεν έχουμε πολλούς που αυτό να είναι το καλό τους πόδι. Ειρήσθω εν παρόδω, το ίδιο καλά λειτούργησε κι ένα ακόμα δίδυμο, αυτό των δύο αμυντικών χαφ Κατσουράνη-Τζιόλη.

Επί της ουσίας, η εθνική παρέμεινε ζωντανή και αυτό ήταν το ζητούμενο. Κρατήσαμε τη διαφορά στους 2 βαθμούς από τους Κροάτες, οι οποίοι δεν μας ξέφυγαν με 5 για να τρέχουμε και να μην φθάνουμε, οι Γεωργιανοί έκαναν κι άλλη ζημιά και επιπλέον, με αυτή την ισοπαλία ρίξαμε τον πήχη της πρόκρισης. Το άθροισμα δηλαδή των βαθμών που θα χρειαστεί στο τέλος μια ομάδα για να προκριθεί, είναι ήδη πιο χαμηλά. Αν νικήσουμε τα δύο παιχνίδια του Οκτωβρίου εντός (Λετονία και Ισραήλ) και τη Μάλτα έξω-μέσα (Μάρτιο και Ιούνιο), θα έχουμε 14 βαθμούς πριν από το κομβικό παιχνίδι του χρόνου το Σεπτέμβρη στο Ισραήλ και με τον Σάντος πια ένα χρόνο στην ομάδα χωρίς να καταφεύγει σε… πειραματισμούς.

Εν κατακλείδι, δύο επισημάνσεις για τη διαφορά φιλοσοφίας του πρώην και του νυν, αν και πολλοί θα σπεύσετε να στείλετε email διαμαρτυρίας για την ανεκτίμητη προσφορά του Ρεχάγκελ. Δεν την αμφισβητώ ούτε εγώ, οφείλω όμως να επισημάνω τα εξής:

Πρώτον, με το Γερμανό δεν θα έκανε ΠΟΤΕ ο Τζαβέλλας ντεμπούτο σε ένα τόσο δύσκολο εκτός έδρας ματς. Είτε θα έβαζε τον Τοροσίδη, είτε το Βύντρα, είτε θα έβρισκε κάτι άλλο. Ο Σάντος είπε το αυτονόητο: “Έχω στην ομάδα δύο αριστερά μπακ. Αν δεν μπορεί να παίξει ο ένας, θα παίξει ο άλλος”. Σε απλή μετάφραση: “Σε καλώ, επειδή σε πιστεύω, αλλιώς θα σε άφηνα σπίτι σου. Μπες και παίξε”.

Δεύτερον, με τον Γερμανό, ο Παπασταθόπουλος, μάλλον θα βολόδερνε ακόμα μεταξύ 18άδας και εξέδρας. Έτσι δεν είναι;