Η βραδιά του Σωκράτη
Δεν είναι μόνο το τι κάνεις, αλλά και το πως το κάνεις το ρημάδι. Με άλμα από την γραμμή του φάουλ δεν έχει καρφώσει μόνο ο Μάικλ Τζόρνταν. Το είχαν κάνει κι άλλοι πριν απ’ αυτόν, το επανέλαβαν και μερικοί ακόμα μετά απ’ αυτόν. Κανείς, όμως, δεν το έκανε “σαν αυτόν”. Αυτό έκανε τη διαφορά, ο τρόπος, όχι αυτή καθ’ αυτή η πράξη. Το κάρφωμα γίνεται, ο τρόπος είναι που δεν γίνεται, που δεν επαναλαμβάνεται.
Δεν υπάρχει Έλληνας στόπερ που να μην το έχει κάνει αυτό, ανεξαρτήτως της αξίας του. Είτε μιλάμε για τον Καλιτζάκη, είτε για τον Ανατολάκη, είτε μιλάμε για τον Βόκολο, είτε για τον Δέλλα, όλοι ανεξαιρέτως έχουν γράψει στη μνήμη μας τέτοιες βραδιές, τέτοιες εμφανίσεις. Αφού, λοιπόν, όλοι το κάνουν, μένει ο τρόπος για να κάνει τη διαφορά.
Πολλοί έχουν κάνει μεγάλη βραδιά στα μετόπισθεν, αλλά η κλάση ξεχωρίζει. Κι αυτό ακριβώς ήταν η βραδιά του Παπασταθόπουλου στο Ζάγκρεμπ. Δήλωση κλάσης, πιστοποίησή της. Όχι εμφάνιση ηρωισμού, προσόντων ή φόρμας. Ούτε εμφάνιση που οφείλεται στον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας ή στο ανορθόδοξο παιχνίδι των αντιπάλων. Εμφάνιση κλάσης.
Τελευταία φορά που είχα δει τον Παπασταθόπουλο να παίζει “έτσι” ήταν στα παιχνίδια που οδήγησαν τους μικρούς στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων. Μόνο που αυτό έγινε πριν τρία χρόνια, τον Ιούλιο του 2007, και τότε ο Παπασταθόπουλος ήταν εμφανές πως ήταν ένα σκαλι πιο πάνω από τα υπόλοιπα πιτσιρίκια. Συμβαίνει στις μικρές ηλικίες.
Τώρα, όμως, δεν ήταν θέμα “κλάσης για την ηλικία του”. Τώρα ο Παπασταθόπουλος ήταν στο κλαμπ των μεγάλων. Δεν είχε να παίξει ένα πιτσιρικά, που τώρα μαθαίνει να παίζει τη θέση του φορ. Έπρεπε να πάει πάνω στον Όλιτς και τον Πέτριτς, στο δεύτερο ημίχρονο πάνω στον Γέλαβιτς και τον Εδουάρδο. Ειδικά ο Όλιτς, είναι πολύ καλός επιθετικός, δεν παίζεται εύκολα. Η διαρκής κίνηση του κι η υψηλή αντίληψη του Κροάτη τον κάνουν ένα φορ που μπορεί να τρελάνει έναν στόπερ, να τον κουράσει, να τον εκθέσει.
Ο Παπασταθόπουλος τον έπαιξε με ευκολία που σε καθηλώνει. Χωρίς ηρωισμούς, χωρίς κραυγές, χωρίς υπέρμετρο πάθος, που οδηγεί σε αχρείαστα φάουλ. Χωρίς τη χρήση χεριών ή την ανάγκη να κολλάει μονίμως πάνω στον παίκτη, για να μην εκτεθεί αν του ανοίξουν την μπάλα. Άνετα, ούτε με υπερβολική χαλαρότητα, ούτε με υπερβολική ενέργεια. Εύκολα, χωρίς κανένα πρόβλημα. Είτε χαμηλά είτε ψηλά, είτε κολλώντας στον παίκτη είτε παίζοντας χώρο, είτε μέσα στην περιοχή είτε 15 μέτρα πάνω απ’ αυτή, ο Παπασταθόπουλος απλώς έκανε μια διαρκή επίδειξη προσόντων, τακτικής γνώσης κι ωριμότητας. Μια δήλωση κλάσης.
Είναι κρίμα που δεν θα τον δούμε μαζί με τον Κυργιάκο. Θα έφτιαχναν ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου τεράστιο κι υψηλού επιπέδου δίδυμο, όπως εκείνο του Δέλλα με τον Καψή. Το Αβραάμ – Παπασταθόπουλος, όπως και να το κάνουμε, υστερεί σε ύψος. Αν μαζί τους ήταν διαθέσιμος κι ο Κυργιάκος, θα είχαμε απαντήσεις σε όλα.
Ας είναι, θα αρκεστούμε στο να προσμένουμε κι άλλες τέτοιες βραδιές από τον Σωκράτη. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά δεν μου είναι απαραίτητο να βλέπω επιθετικό για να μαγευτώ από την κλάση του και το ταλέντο του. Αυτά λάμπουν σε όποια θέση κι αν τα βλέπεις.
