Η μπασκετική ΑΕΚ έχει ανάγκη τον κόσμο της

O,τι αρχίζει με πόνο, τελειώνει με ακόμη περισσότερο πόνο ή στην καλύτερη περίπτωση με αδιαφορία. Πιο φωτεινό παράδειγμα από τη φετινή μπασκετική
ΑΕΚ δεν υπάρχει για το παραπάνω… αξίωμα.

Η ομάδα στήθηκε στο πόδι, ο Βαγγέλης Αλεξανδρής που ανέλαβε την αποστολή αυτοκτονίας, έκλεισε το ρόστερ την τελευταία στιγμή, προετοιμασία ουσιαστικά δεν έγινε. Οσοι όμως αποφάσισαν να πάρουν μέρος σε αυτήν την προσπάθεια είχαν μία κρυφή ελπίδα. “ΑΕΚ είναι, ο κόσμος θα βοηθήσει, θα υπάρξει συσπείρωση και η ομάδα θα πάει καλά”, έλεγαν. Οι οργανωμένοι έδωσαν υποσχέσεις για βροντερό “παρών” στο γήπεδο και οι παίκτες υπολόγιζαν ιδιαίτερα στη βοήθειά τους.

Τι είδαμε στην πράξη; Την απέραντη μοναξιά των καθισμάτων στο αχανές ΟΑΚΑ και τους λιγοστούς οπαδούς της ομάδας να στολίζουν με διάφορα συνθήματα τον Γιάννη Γρανίτσα. Αποδείχθηκε για άλλη μία φορά ότι οι φίλαθλοι στην Ελλάδα δεν αγαπάνε την ομάδα τους, αγαπάνε τις νίκες που τους χαρίζουν προσωρινή χαρά και περηφάνια.

Η δικαιολογία της παραμονής του Γιάννη Φιλίππου στα διοικητικά της ΑΕΚ για την αποχή από το γήπεδο πολύ απλά δεν στέκει. Γιατί όταν ο σύλλογος που αγαπάς σε έχει ανάγκη, βάζεις τις κόντρες σου και τις διαμάχες σου στην άκρη και προσπαθείς να βάλεις το δικό σου λιθαράκι στην επιχείρηση ανασύνταξης. Οι οπαδοί της ΑΕΚ το έκαναν αυτό στο παρελθόν. Οταν η ομάδα μπάσκετ τους χρειάστηκε γέμιζαν το “Γεώργιος Μόσχος” και έκαναν τη διαφορά.

Φυσικά ο αντίλογος λέει ότι η Original πρόσφερε 70.000 ευρώ στους παίκτες την ώρα που η ΚΑΕ αδυνατεί να είναι απόλυτα συνεπής στις υποχρεώσεις της. Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι η συγκεκριμένη κίνηση δεν είναι αξιέπαινη. Αλλά η ΑΕΚ, περισσότερο από αυτά τα χρήματα που στο κάτω-κάτω της γραφής δεν τη σώζουν, είχε την ανάγκη να νιώσει και πάλι μεγάλη ομάδα. Ο κόσμος και η μαζική του παρουσία στο γήπεδο κάνουν μία ομάδα μεγάλη. Οχι το όνομα, ούτε το σήμα στις φανέλες.

Δυστυχώς οι φίλοι της Ενωσης γυρίζουν την πλάτη στο μοναδικό τμήμα του συλλόγου το οποίο έχει φέρει διάκριση ευρωπαϊκού επιπέδου. Κι αν στο τέλος της χρονιάς έρθει το μοιραίο του υποβιβασμού θα στηθούν λαϊκά δικαστήρια που θα ρίχνουν ευθύνες από εδώ και από εκεί. Τον κόσμο ποιος θα τον δικάσει όμως;