Η διαφορά του Ολυμπιακού

Εχουμε ήδη «τρέξει» το ένα κομμάτι της διαδρομής του φετινού ελληνικού πρωταθλήματος από τα τρία και αναρωτιέσαι από που προέκυψε αυτή η διαφορά που χωρίζει τον Ολυμπιακό από τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ. Μια διαφορά επτά και οκτώ βαθμών αντίστοιχα. Το να βλέπεις στην κορυφή του βουνού την ερυθρόλευκη σημαία είναι κάτι που το έχει… συνηθίσει το μάτι μας αλλά τόσο νωρίς και τόσο μεγάλη απόσταση είναι κάτι που δεν το περίμενε κανείς… Η διαφορά των τεσσάρων βαθμών από ΠΑΟΚ και Ξάνθη δίνει αίσθηση ανωτερότητας. Την βεβαιότητα την παρέχει στους ερυθρόλευκους ότι -θεωρητικά πάντα- καμία από τις δυο ομάδες που αναφέραμε, δεν έχουν το ειδικό βάρος για να ανατρέψουν την κατάσταση.

Είναι ένα θέμα προς συζήτηση αν η διαφορά έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε Παναθηναϊκός και ΑΕΚ να μην βλέπουν ούτε την ερυθρόλευκη πλάτη, περισσότερο από την μετριότητα τους, παρά από την αγωνιστική άνοδο του Ολυμπιακού. Το αν ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ κάνουν βήματα προς τα πίσω είναι κάτι που δεν μπορεί να απασχολεί τον Ολυμπιακό.

Στο Καραϊσκάκη, την Κυριακή το βράδυ και κόντρα σε μια ομάδα που ομολογουμένως έχει κάνει αγωνιστική… επανάσταση και γενικά έχει μια άλλη φιλοσοφία, αποδείχτηκε ότι αργεί ακόμα η μέρα που ο ΠΑΟΚ θα κοιτάξει στα μάτια τον Ολυμπιακό. Ακόμα και αν έβαζε πρώτος γκολ ο δικέφαλος του βορρά, ακόμα και αν το κρατούσε αυτό το γκολ, θα το είχε κάνει με ένα τρόπο παιχνιδιού που δεν θα έδειχνε ανωτερότητα. Ακόμα και αυτός ο Ολυμπιακός, που δεν εντυπωσιάζει, έχει τους τρόπους του για να βγάζει στο χορτάρι στοιχεία που δεν έχουν οι άλλοι, όπως…

Η ποιότητα των παικτών του, ορισμένων παικτών. Την Κυριακή ήταν ο Ντιόγκο, σε άλλο ματς ο Γκαλέτι, στα δύσκολα η εκτελεστική ικανότητα του Κοβάσεβιτς, στα επόμενα ματς η μεγάλη κλάση του Τζόρτζεβιτς, την οποία έχει… αγγίξει ο χρόνος αλλά δεν την έχει νικήσει.

Η δύναμη της έδρας. Το απόλυτο στις νίκες εξακολουθεί να υπάρχει. Εξι στα έξι για την ομάδα του Βαλβέρδε που τώρα θα έχει μεγαλύτερη άνεση, ηρεμία για να αναζητήσει και την βελτίωση της εικόνας του μακριά από το Καραϊσκάκη.

Η βελτίωση της ψυχολογίας παικτών που δεν είχαν βρει μέχρι την Κυριακή τα πατήματα τους. Ο Χρήστος Πατσαζόγλου ήταν ο παίκτης που είπε «όχι» στο γκολ του ΠΑΟΚ και έδειξε τον δρόμο προς τη νίκη με το τέρμα που πέτυχε. Ηταν μια ένεση ηθικού για τον Πάτσα, την οποία ήθελε, την οποία αναζητούσε μέσω μιας πολύ καλής εμφάνισης.

Χρόνια ολόκληρα… ψάχνει ο Ολυμπιακός τον αντικαταστάτη του Τζόρτζεβιτς αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι τέτοια η κλάση του Τζόλε όπου η αναζήτηση παίκτη για να φορέσει την φανέλα του φαίνεται βουνό. Δεν γίνεται βέβαια να τον… βαλσαμώσουμε και να συνεχίσει να παίζει και στο μέλλον, όπως είπε κάποιος χαριτολογώντας στο Καραϊσκάκη, αλλά στην πρώτη του φετινή εμφάνιση ως βασικός, άφησε την γνωστή του αύρα. Προσωπικά για δυο παίκτες θεωρώ άδικο ότι δεν τους είδαμε να παίζουν στο εξωτερικό, τον Χατζηπαναγή και τον Τζόλε. Αλλες εποχές, άλλο στυλ παιχνιδιού, ο Βάσια βέβαια μπορούσε να σου ξυπνήσει περισσότερα συναισθήματα αλλά και ο Τζόρτζεβιτς είναι ένας παίκτης που μπορούσε παίξει σε ένα από τα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης…

Στον Ολυμπιακό που είδαμε την Κυριακή θα πρέπει να σταθούμε στην αγωνιστική του σοβαρότητα και σε ορισμένα στοιχεία που θέλει να περάσει ο Βαλβέρδε από την αρχή της σεζόν και τα είχαν οι ερυθρόλευκοι στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Πίεσε ψηλά ο Ολυμπιακός, βγήκαν γρήγορες επιθέσεις. Η ανάπτυξη από τα πλάγια υπήρχε αλλά και όταν χρειάστηκαν να δώσουν λύσεις παίκτες που ήρθαν από πίσω, όπως στην φάση του πρώτου γκολ, έγινε και αυτό…