Ο φόβος φυλάει τα… έρμαια
Στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από τη σωστή εφαρμογή των νόμων, ούτε από φθηνές δικαιολογίες (από δαύτες έχουμε μπόλικες). Πάσχουμε από το φόβο της ειλικρίνειας. Φόβος που προέρχεται από τους (πραγματικούς) πρωταγωνιστές. Ο Σταύρος Καραΐνδρος σχολιάζει την απόφαση της επιτροπής εφέσεων για την τιμωρία του Δημήτρη Σαλπιγγίδη.
Παίρνουμε το δεδομένο: ότι ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης δεν μούντζωσε. Άρα κάπως πρέπει να δικαιολογηθεί η κλήση του σε απολογία και η… εξαφάνιση της ποινής από την ΕΠΟ.
Η Επιτροπή Εφέσεων, λοιπόν, η οποία -ειρήσθω εν παρόδω- μας έχει ξαφνιάσει πολλάκις με τις αποφάσεις της, θεωρεί ότι ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ δεν μούντζωσε, υπέπεσε όμως στο παράπτωμα της ανάρμοστης συμπεριφοράς. Για την Επιτροπή, ανάρμοστη συμπεριφορά είναι όταν κάποιος ποδοσφαιριστής σηκώσει το χέρι του προς τον βοηθό (βάσει του video), χωρίς αυτό να θεωρείται μούντζα (δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε τη μούντζα) και χωρίς να βρίζει (όπως φαίνεται στο video).
Έβγαλε τρελή την Super League
Αρα, η Επιτροπή βγάζει τρελή την Super League, δεν είδε ποτέ μούντζα, αλλά την ίδια στιγμή βγάζει (και) εμάς τρελούς, αφού αν υποθέσουμε πως δεν υπάρχει μούντζα, δεν βλέπουμε κάτι άλλου που να μπορεί να σταθεί ως “ανάρμοστη συμπεριφορά”.
Ολα τα παραπάνω είναι αυτό που λέμε “ελληνικό ποδόσφαιρο”. Είναι ακόμα ένα επεισόδιο στα τόσα που ακολούθησαν της πρωτόδικης ποινής του Δημήτρη Σαλπιγγίδη. Ναι, να του αναγνωρίσουμε τον πρότερο έντιμο βίο, να αναγνωρίσουμε ότι δεν ήταν μούντζα η κίνηση που έκανε στον αγώνα με τον Πλατανιά, αλλά μία χειρονομία αγανάκτησης. Αρα, προς τι το κλάμα και ο σπαραγμός για ένα θέμα που ουσιαστικά δεν υφίσταται;
Η εξαφάνιση της ποινής…
Γιατί πολύ απλά ασχολούμαστε με ένα άθλημα, του οποίου τα όργανα (πειθαρχικά και όχι μόνο), αλλά και οι νομικοί εκπρόσωποι των ομάδων, προσπάθησαν κατά το πρόσφατο παρελθόν να μας πείσουν ότι ο παίκτης δεν σήκωσε τα δύο μεσαία δάχτυλα, αλλά έδειχνε το σκορ, ότι ο οπαδός δεν μπήκε στο γήπεδο για να χτυπήσει τον αντίπαλο γκολκίπερ, αλλά για να του κολλήσει αυτοκόλλητο στην πλάτη, ότι οπαδοί δεν πέταξαν καρέκλα, αλλά την πήρε ο αέρας.
Η προσπάθεια ανάλυσης μίας απόφασης που “εξαφανίζει” μία ποινή έξι αγωνιστικών ως μία πράξη δικαίου απέναντι στο κατεστημένο του ελληνικού ποδοσφαίρου ή ως μία επίδειξη δύναμης της ανερχόμενης δύναμης που θα απειλήσει τον πρωταθλητή, είναι για να πουλάς φύλλα, να δημιουργείς κλίμα και να ψάχνεις εναγωνίως να δώσεις ενδιαφέρον σε ένα ποδόσφαιρο που πεθαίνει.
Φταίνε και οι ποδοσφαιριστές…
Για όλα αυτά, όμως, δεν φταίνε μόνο τα δικαιοδοτικά όργανα και οι υπερασπιστικές γραμμές των ΠΑΕ, αλλά και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές. Θα ήταν αντρίκειο από έναν ΚΥΡΙΟ, όπως είναι ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, να παραδεχθεί πως μούντζωσε τον επόπτη και όχι να προσπαθεί να δικαιολογήσει την πράξη του ωσάν μαθητής που έχει πιαστεί με σκονάκι και αραδιάζει ψέματα στον καθηγητή.
Οπως κάποτε που ο Γκούμας έσπρωξε τον διαιτητή, τιμωρήθηκε με 8 αγωνιστικές και δικαιολόγησε την πράξη του ως αναπαράσταση, στον διαιτητή, της φάσης που αδικήθηκε. Ή όπως με τον Αντζα που έκανε χαρακτηριστική χειρονομία, η οποία όμως αποδόθηκε σε ξύσιμο.
Στην Ελλάδα, λοιπόν, δεν πάσχουμε από τη σωστή εφαρμογή των νόμων, ούτε από φθηνές δικαιολογίες (από δαύτες έχουμε μπόλικες). Πάσχουμε από το φόβο της ειλικρίνειας. Είναι ο φόβος μη πεις κάτι που δεν θα σε κάνει αγαπητό στον κόσμο… Και είναι κρίμα αυτός ο φόβος να προέρχεται από τους (πραγματικούς) πρωταγωνιστές…
Διαβάστε ακόμη:
Mειώθηκε η ποινή του Σαλπιγγίδη, παίζει την Κυριακή
