Η παχυσαρκία του ελληνικού αθλητισμού
Αυτό το μπουρδέλο που λέγεται ελληνικός αθλητισμός πρέπει να εξαφανιστεί. Να καταργηθεί, να διαλυθεί, να μην ασχολείται ουδείς πλέον.
Ας σταματήσει κάθε είδους αθλητική δραστηριότητα. Ας πέσουμε όλοι στα ναρκωτικά, ας κλείσουν τα γυμναστήρια, τα προπονητικά κέντρα, ο ΣΕΓΑΣ, το ποδόσφαιρο, όλοι και όλα. Ας πάει στο διάολο ό,τι έχει σχέση με τον αθλητισμό. Ούτως ή άλλως δεν λένε διάφορες έρευνες ότι οι Ελληνες κατέχουν υψηλή θέση στην παχυσαρκία στην Ευρώπη και στον κόσμο; Ε, ας πάει στο διάολο ο αθλητισμός να ησυχάσουμε.
Να μην έχουμε να ασχολούμαστε με ΠΑΕ, ΚΑΕ, κύκλους, ανακοινώσεις, διαψεύσεις, video, πειθαρχικές κλήσεις, επεισόδια, τραυματίες, στημένα.
Να κλείσει και ο Τύπος να ησυχάσουμε. Να βαρέσει κανόνι η αθλητική δημοσιογραφία και να πάμε να γίνουμε αγρότες. Να ασχολούμαστε με φυτά. Σάμπως, τώρα με φυτά δεν ασχολούμαστε οι περισσότεροι;
Με οπαδούς που θέλουν να κάψουν τη Βουλή επειδή η ομάδα τους κινδυνεύει με ευρωπαϊκό αποκλεισμό, αλλά δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει Μνημόνιο και πόσο βαθιά έχει πει το αγγούρι στον πρωκτό τους.
Με οπαδούς που βρίζουν μανάδες, πατεράδες, οικογένειες και εύχονται καρκίνους σε όσους υποστηρίζουν διαφορετική ομάδα.
Με οπαδούς που κλείνουν ραντεβού θανάτου και οπλίζονται για πόλεμο κάθε φορά που πηγαίνουν γήπεδο.
Με οπαδούς που επικροτούν κάθε ατάκα του υπεύθυνου γραφείου επικοινωνίας της εκάστοτε ΠΑΕ ή θα βροντοφωνάξουν για τη μαγκιά του Θανάση Γιαννακόπουλου να πάει και να τα κάνει λίμπα στην ΚΕΔ ή για το μπλουζάκι του Παναγιώτη Αγγελόπουλου ή για τις “λιμανίσιες” δηλώσεις του Σάββα Θεοδωρίδη.
Με οπαδούς-πληκτρολογαμιάδες που ζουν στη μιζέρια τους και περιμένουν να βγει στο ραδιόφωνο ο αγαπημένος τους ρεπόρτερ για να στείλουν SMS.
Με οπαδούς που έχουν ως ευαγγέλιο τους παράγοντες, τους προέδρους, τους παίκτες, τους γενικούς αρχηγούς και τους κάφρους δημοσιογράφους.
Με οπαδούς που (και καλά) εύχονται καλή επιτυχία στην ευρωπαϊκή υποχρέωση της αντίπαλης ομάδας -σαν ένα είδος έκλαμψης του οπαδικού μυαλού- και φυσικά πέφτουν τα απαραίτητα “γαλλικά” (για να θυμόμαστε τι έκαναν οι μανάδες των αντιπάλων) στην περίπτωση αποκλεισμού.
Με αμόρφωτους δημοσιογράφους-οπαδούς που βρήκαν το κατάλληλο επάγγελμα για να πηγαίνουν τσάμπα γήπεδο.
Με δημοσιογράφους-εκδότες να τρώγονται μεταξύ τους και εκτοξεύουν απειλές.
Με δημοσιογράφους που κάνουν συγκρίσεις επεισοδίων με ξεκάθαρη επιλεκτική μνήμη.
Με δημοσιογράφους που μας πλημμυρίζουν με κροκοδείλια δάκρυα κάθε φορά που γίνονται επεισόδια, κάθε φορά που διακόπτεται ένα ματς, κάθε φορά που το πρωτάθλημα έχει τη θέση που του αξίζει: στα σκουπίδια.
Με δημοσιογράφους που… πέφτουν από τα σύννεφα (!!) κάθε φορά που γίνονται επεισόδια.
Με διαιτητές που φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους όντας “αιχμάλωτοι” της κατάστασης που οι ίδιοι δημιούργησαν ζητώντας παράλληλα να τους αντιμετωπίζουμε σαν ήρωες.
Με την ΕΠΟ να βλέπει την καταστροφή του ελληνικού ποδοσφαίρου και να τη νοιάζει η παρουσίαση της φανέλας με την guest εμφάνιση του Σάκη Ρουβά.
Με την Πολιτεία -ορθώς- να μη δίνει λεφτά στις ομάδες, αλλά ταυτόχρονα να “ζητά” από τον Ελληνα φορολογούμενο να παίζει τα λεφτά τους στις ελληνικές ομάδες μέσω του Στοιχήματος.
Με τους ξένους προπονητές να μπαίνουν στο ελληνικό “τρυπάκι” των παραγόντων και να σχολιάζουν τη διαιτησία και τα περί χειρουργικών καρτών.
Με ποδοσφαιριστές -και μάλιστα διεθνείς- να την “πέφτουν” σε διαιτητές και βοηθούς και αντί να συμμορφώνονται από τους παράγοντες της ομάδας τους, να τους επικροτούν κι από πάνω.
Με την αστυνομία να αδυνατεί να επιβάλει την τάξη σε ένα ντέρμπι δίχως οπαδούς και των δύο ομάδων.
Με την αστυνομία να επιτίθεται απροκάλυπτα στα περισσότερα γήπεδα ούσα αυτή που πολλές φορές προκαλεί με τη στάση της τα επεισόδια.
Ας το πάρουμε χαμπάρι. Αυτό τον αθλητισμό έχουμε, αυτή την ποιότητα διαθέτουμε. Τέρμα ο ρομαντισμός και οι δήθεν μαλακίες για τα παλιά τα ωραία χρόνια. Αν θέλουμε τον οπαδικό αθλητισμό, τον κάφρικο Τύπο και τους οπαδούς πρόβατα, ε τότε είμαστε σε σωστό δρόμο.
Αν θέλουμε κάτι διαφορετικό, ας αφήσουμε την μεμψιμοιρία και τις αναφορές στο παρελθόν με νοσταλγία και ας αποφασίσουμε να αλλάξουμε την κατάσταση. Ας κράζουμε τους κακούς και να επιδοκιμάζουμε τους καλούς. Ανεξαρτήτου χρώματος.
Μα, τι κάθομαι και λέω ο μαλάκας τόσην ώρα;
ΥΓ: Θέλαμε και κοινή παρουσία οπαδών των “αιωνίων” στη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή. Τρομάρα μας…
ΥΓ2: Ριζούπολη, Τούμπα, Λεωφόρο, Καραϊσκάκη, ΟΑΚΑ και πολλά πολλά γήπεδα όλων των κατηγοριών. Αυτά που είδαμε την Κυριακή στο ντέρμπι (sic) τα έχουμε δει πολλάκις και θα τα ξαναδούμε. Ο τρόπος αντιμετώπισης (θα) ξεχωρίζει…
ΥΓ3: Συγγνώμη για τις… κακές λέξεις του κειμένου. Μπορούσα ακόμα περισσότερες, το ξέρω…
* Και μην ξεχνάτε: μπορούμε να τα λέμε και στο facebook…
Με την υπογραφή…
