Come on United

Με την ίδια λογική που σήμερα ο Παναθηναϊκός αποκτά νέους φίλους μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας του Σωτήρη Νίνη στην πρώτη ομάδα (φέτος είναι μόνο παρουσία…), εγώ διάλεξα πριν από πολλά πολλά χρόνια να πάω κόντρα στο ρεύμα της Liverpool-mania λόγω του 16χρονου Νόρμαν Γουάιτσαιντ.

Δεν ήταν η φοβερή και τρομερή ποδοσφαιρική κλάση, δεν ήταν καν ένας σταθερός σε απόδοση παίκτης, ήταν όμως η προσωποποίηση του νεανικού θράσους, βοηθούμενος από την πλούσια σωματοδομή και το γερό σκαρί του.

Όντας από τους πρώτους που έπεσαν τόσο πολύ νωρίς στα βαθιά και σε τόσο υψηλό επίπεδο (δεν ήταν καλά καλά 16 αν δεν με απατά η μνήμη μου), η Αγγλία έπαθε αυτό που εμείς πάθαμε -ως συνήθως με τριακονταετή καθυστέρηση- με τον Σωτήρη Νίνη: φρενίτιδα!



Μπορεί να πέρασα δύσκολα παιδικά χρόνια (καζούρας) με την αγαπημένη μου M.U.F.C., αλλά με αποζημίωσε και με το παραπάνω όταν πλέον λόγω ηλικίας και επαγγελματικής αποκατάστασης είχα την δυνατότητα να ταξιδεύω για να την παρακολουθώ.Έτσι και φέτος μας υποχρεώνει (να ήταν έτσι όλες οι υποχρεώσεις…) να βρεθούμε ανοιξιάτικα στη Μόσχα, συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου (και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε).



Οι συχνοί επισκέπτες των blogs του Contra.gr θα θυμούνται ότι μιλάγαμε για εκδίκηση των Άγγλων και αγγλικό εμφύλιο στον τελικό από την επανέναρξη του Champions League. Εντελώς υποκειμενικά θεωρούσα ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα είναι σίγουρα στον τελικό και από τα «σταυρώματα» προέκυπτε ότι θα είχαμε ημιτελικό Τσέλσι-Λίβερπουλ ή Τσέλσι-Άρσεναλ.



Λέγαμε τότε ότι από τη στιγμή που ο «δαντελένιος» παίκτης αντικαταστάθηκε από τον «εργάτη», θα κυριαρχήσουν η ταχύτητα και οι αυτοματισμοί, αυτό δηλαδή που οι Άγγλοι ξέρουν καλύτερα από τον καθέναν στην ποδοσφαιρική Ευρώπη. Η αλήθεια είναι ότι το πρωτολάνσαραν οι ανατολικοί, αλλά στερούνταν υποτυπώδους εμπειρίας, για να το «ντύσουν» με κατάκτηση τροπαίων.



Στον τελικό λοιπόν αναμετρώνται δύο τέτοιες ομάδες. Ομάδες που με μία κάθετη πάσα και μία συρτή ασίστ στο σημείο του πέναλτι, έχουν τον παίκτη που θα τσιμπήσει την μπάλα όσο χρειάζεται για να καρποφορήσει η κινηματογραφικής ταχύτητας αντεπίθεση.Κάτι που είδαμε αρκετές φορές φέτος από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά πιο πρόσφατο ήταν το τρίτο γκολ της Τσέλσι (και δεύτερο του Ντρογκμπά) με τη Λίβερπουλ.Όσο για προγνωστικά;



Με όλη την υποκειμενικότητα που με διακρίνει, φοβόμουν πολύ περισσότερο τη Λίβερπουλ. Οι «κόκκινοι» είναι σαν τον Παναθηναϊκό: μακριά από τους τίτλους στη χώρα τους, αλλά με τεράστια ευρωπαϊκή εμπειρία και αξιοπιστία.Ο Αμπράμοβιτς ικανοποίησε την φιλοδοξία του να βρίσκεται στον τελικό της πατρίδας του (έχοντας κλείσει τα καλύτερα ξενοδοχεία από τον Φεβρουάριο), αλλά να κατακτήσει και το τρόπαιο, ε, πάει πολύ…



Όχι και να επιβραβεύσουμε τον άνθρωπο που καταδιώκει σε αναγνωρισιμότητα στο Ισραήλ τον Γιτζάκ Σουμ! Τουλάχιστον ο Σουμ έχει πρωταθλήματα Ισραήλ, περπάτησε ανύπαρκτες ομάδες στα σαλόνια του Τσάμπιονς Λιγκ και πήρε νταμπλ την πρώτη του χρονιά εκτός της χώρας. Δεν πήγε «φυτευτός» σαν τον κύριο Αβραάμ Γκραντ…