Ποιες είναι οι απαιτήσεις από τον Δέλλα…

Γάμα Εθνική είναι διάολε, ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, ομάδες με ανύπαρκτα μπάτζετ, με παίκτες που κάνουν άλλη βασική δουλειά για να συντηρηθούν, μια και δεν ζουν από το ποδόσφαιρο. Σ’ αυτή την κατηγορία, λοιπόν, η δοκιμασία φτάνει στα όρια της ταπείνωσης για κάθε φίλο της ΑΕΚ. Μπορεί να μην αρκεί μονάχα η φανέλα για να κερδίζεις τα ματς, που λέει και ο κόουτς, αλλά όσο να’ ναι η υπεροχή και η ανωτερότητα είναι τόσο μεγάλη που ό,τι και να σου σφυρίξει ο διαιτητής, θα βρεις τον τρόπο να μπεις με την μπάλα στα δίχτυα.

Η ΑΕΚ δεν τον βρήκε και επ’ αυτού μας είχε προϊδεάσει απ’ τα προηγούμενα ματς. Κλασσική περίπτωση ομάδας που έχει σαρωτική κατοχή μπάλας και δεν ξέρει τι να την κάνει (την μπάλα). Δεν το έχει δουλέψει όσο και όπως θα ‘πρεπε, αυτό είναι το προφανές με βάση την εικόνα και τους αριθμούς. Όταν σε 3 ματς έχεις πάνω από 40 τελικές και τα γκολ είναι μονάχα 4, κάτι δεν πάει καλά. Εσχάτως κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα ότι κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί διότι η ομάδα βγάζει φάσεις. Πολλές φάσεις. Σωστά. Μόνο που οι πιο πολλές δεν είναι προϊόν οργανωμένης ανάπτυξης και αυτοματισμών στο παιχνίδι. Τις “μπούκες” του Πλατέλλα περιμένουν όλοι, αυτό είναι το παιχνίδι της ΑΕΚ μέχρι στιγμής. Τα ακραία μπακ, παίκτες νεαρής ηλικίας που κανείς δεν εύχεται να πατήσουν το πόδι τους σε δυο χρόνια “Αγιά Σοφιά” (με την έννοια ότι κυκλοφορούν άπειροι πλάγιοι μπακ με μεγαλύτερες δυνατότητες και προοπτική) δεν έχουν δώσει την παραμικρή βοήθεια στη δημιουργία από τις πτέρυγες. Και απ’ όλα όσα έχει δοκιμάσει μέχρι σήμερα ο Δέλλας, κι όσο σκεφτόμαστε τις άπειρες σέντρες του Τσουμάγκα στον γάμο του Καραγκιόζη, ο Αργυρίου που έπαιξε χτες στα τελευταία 25 λεπτά είναι το πιο ελπιδοφόρο δείγμα ακραίου μπακ.

Το παιχνίδι με το Περιστέρι ήταν το μοναδικό ματς της ΑΕΚ (φιλικό και επίσημο) που ο αντίπαλος δεν έκανε ίχνος ευκαιρίας. Αυτό μπορεί να οφείλεται και στην (πρώτη) παρουσία Τσιρίλο που με χαρακτηριστική άνεση τα καθάριζε όλα. Το ερώτημα ωστόσο στην παρούσα φάση είναι άλλο. Τι χρειάζεται πιο πολύ η ΑΕΚ; Την πείρα και κλάση (για την κατηγορία) του Τσιρίλο ή μια επιπλέον επιθετική λύση ξένου ποδοσφαιριστή; Εκτιμώ πως έχει πιο πολύ ανάγκη το δεύτερο. Στο κέντρο της άμυνας, κουτσά στραβά θα βρεθεί η άκρη με επιλογές ανάμεσα σε Γεωργέα, Ρόβα, Σταθάκη ή ακόμα και Τσούπρο για τον οποίο ουδείς έχει καταλάβει γιατί περιθωριοποιήθηκε. Το πρόβλημα φαίνεται πως το ‘χει μπροστά η ομάδα. Όταν κυλάει ο χρόνος στο Ελ Πάσο και οι επιθετικές λύσεις του Δέλλα στο ογδόντα-φεύγα (και όχι νωρίτερα όπως επιβαλλόταν από την ροή και εικόνα του παιχνιδιού) είναι ο Καζβιρόπουλος και ο Τσεβάς και όχι ο Μπρέσεβιτς ή ο Ράμα, γίνεται περισσότερο αντιληπτό γιατί είναι “αχρείαστος” ο Τσιρίλο.

Ούτε ένα ματς δεν θα γίνει μέχρι τον Μάιο, με αντίπαλο που από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό θα παίζει ανοιχτά, επιθετικά και ριψοκίνδυνα. Λίγο πολύ όλες οι ομάδες απέναντι στην ΑΕΚ ταμπούρι θα φτιάχνουν, βάζοντας λεωφορεία και φορτηγά μπροστά απ’ την εστία τους. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που στην ΑΕΚ την γνώριζαν από την πρώτη στιγμή και συνεπώς όλοι περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα της δουλειάς που κάνει η τεχνική ηγεσία στο κεφάλαιο “πως να ανοίξετε μια μαζική και πολυπρόσωπη άμυνα.”

Για να μην μακρηγορούμε, είχα σημειώσει από το παιχνίδι της πρεμιέρας στη Φυλή ότι και ο Δέλλας δίνει εξετάσεις στην παρούσα φάση. Δεν είναι δοκιμασμένος προπονητής, δεν έχει την παραμικρή εμπειρία από θητεία σε πάγκους. Καλώς ή κακώς λειτουργεί ως μαθητευόμενος προπονητής. Όλοι από κάπου ξεκινάνε και ο Δέλλας μαθαίνει. Με όπλο τις γνώσεις του γύρω απ’ το ποδόσφαιρο, τις παραστάσεις επί σειρά ετών σε υψηλό επίπεδο. Την ποδοσφαιρική κουλτούρα που απέκτησε στο καμπιονάτο. Το κύρος και την προσωπικότητα, πρωτίστως από το έπος του 2004. Την εμπιστοσύνη που του έδειξε από την πρώτη στιγμή ο Μελισσανίδης που πήρε το ρίσκο να αναθέσει το πρότζεκτ σ’ έναν πρωτάρη και όχι σε έτοιμο προπονητή τύπου Τσιώλη.

Ο κόσμος απαιτεί να δει πράγματα και ο Δέλλας θα δίνει εξετάσεις καθ όλη τη διάρκεια της σεζόν σε τρεις διαφορετικούς τομείς:

Πρώτον, το αυτονόητο: τα αποτελέσματα, οι νίκες. Χωρίς αυτά δεν πας πουθενά. Γκέλα από την 3η αγωνιστική ουδείς περίμενε.

Δεύτερον, η εικόνα της ομάδας. Όταν βάζεις τον οπαδό της ΑΕΚ στην οδυνηρή δοκιμασία να καταπιεί το ποτήρι της Γ’ Εθνικής, πρέπει να βρεις τρόπο να τον αποζημιώσεις. Και μονάχα ένας τρόπος υπάρχει. Ελκυστικό ποδόσφαιρο. Γκολ και θέαμα.

Τρίτον, εξέλιξη και ανάδειξη ταλαντούχων ποδοσφαιριστών. Να το θέσω πολύ απλά. Στη Γ’ Εθνική, ουδόλως με ενδιαφέρει τι θα κάνει ο (έτσι κι αλλιώς πάντα φιλότιμος και υπερπολύτιμος) Γεωργέας, ο Ρόβας, ο Τσιρίλο. Αν θέλετε ούτε καν ο Ντακόλ, ο Μπρέσεβιτς και ο Πόποβιτς, διότι πολύ απλά δεν θα χωράνε σε δυο χρόνια σε μια ΑΕΚ απαιτήσεων. Τα μάτια μου είναι περισσότερο στραμμένα στην εξέλιξη που μπορεί να έχουν ο Ράμα, ο Τσουκαλάς, ο Αργυρίου, ο Τσεβάς, ο Καζβιρόπουλος, ο Πεταυράκης και όλοι οι μικροί. Θα ‘ναι τεράστια αποτυχία, αν δεν κάτσουν φέτος ματς που θα κρίνουν οι νεαρότεροι. Ένας 18χρονος Κοσοβάρος γύρισε το απόγευμα το απόγευμα του Σαββάτου την παρτίδα για την Γιουνάιτεντ. Κάτι αντίστοιχο, επιβάλλεται να δείξουν οι 18άρηδες και 20άρηδες της ΑΕΚ. Στο κάτω κάτω, στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα καλούνται να κάνουν τη διαφορά και να πάρουν τα πάνω τους…

ΥΓ: Είναι αυτονόητο πως όλα τα αγωνιστικής φύσεως ζητήματα είναι ελάσσονος σημασίας. Μπροστά στο μείζον που είναι το γηπεδικό. Συνεπώς την ημέρα που θα μπουν οι μπουλντόζες στο γήπεδο κανέναν δεν θα απασχολεί πόσες ευκαιρίες κάνει γκολ η ΑΕΚ στη Γ’ Εθνική. Αυτές θα ‘ναι έγνοιες για την Α’ Εθνική…

ΥΓ 2: Δίκαιο μπορεί να έχει το ΚΚΕ μόνο σ’ ένα πράγμα. Άλλο δημοτικό συμβούλιο και άλλο φιέστα. Όπου μάλιστα αν εκφέρεις αντίθετη άποψη κινδυνεύεις να τις φας. Ωστόσο κι αυτή η “αντίθετη άποψη” αποδυναμώνεται πλήρως με γελοία επιχειρήματα. Διότι δεν είναι δυνατόν τον Μάιο να ωρύεσαι και να χτυπιέσαι μιλώντας για “σκάνδαλο Σγουρού” με την επιχορήγηση 20 εκατομμυρίων από την Περιφέρεια και τον Οκτώβριο να προτείνεις κατασκευή γηπέδου (εξ ολοκλήρου) με κρατικό χρήμα. Η απόλυτη παράνοια…