Η μακαριότητα της Εθνικής
Αυτή την εποχή, τέλος χειμώνα με αρχή άνοιξης, ό,τι βγαίνει είναι μία συνολική κατάσταση ύφεσης. Η τσιτωμένη το φθινόπωρο Εθνική ζει, περίπου ανυποψίαστη, τη φάση της μακαριότητάς της. Οταν τελείωσε με το σετ των αγώνων του Οκτωβρίου, τις δύο νίκες κατά Λετονίας και Ισραήλ στο Καραϊσκάκη, υπήρχαν μπροστά δέκα μήνες μονάχα με φιλικά και… Μάλτα. Καλά, του χρόνου πάλι. Υποσυνείδητα, κυριάρχησε αυτό.
Το Τα’ Κάλι Μάρτιο έμοιαζε η λογική συνέχεια της Λάρισας Φεβρουάριο. Κουνήθηκαν κάπως, 15 με 20 λεπτά στο ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου. Στη Λάρισα, εκεί και τότε, ως το 65′, έβαλε το γκολ ο Φετφατζίδης, έφτασε. Που είναι και καλύτερη ομάδα, ο Καναδάς, απ’ τη Μάλτα. Στο Τα’ Κάλι, η μπάλα πήγε δοκάρι στην κεφαλιά του Λυμπερόπουλου, δεν έφτανε.
Η Μάλτα είχε ήδη κάνει το 0-0 με την Ελβετία, στο φιλικό του Φεβρουαρίου, και το Σαββατόβραδο έπαιζε με “συν”, γι’ αυτούς συν-πολυτέλειες, ιδίως τον Μπογκντάνοβιτς αλλά και τον Χάτσινσον. Κράτησαν, άξιοι επαίνων. Κι ένας Θεός ξέρει, πόσο ακόμη καλύτερα θα κρατούσαν εάν στην ανάπαυλα δεν υποχρεώνονταν απ’ τον τραυματισμό ν’ αλλάξουν τον ένα απ’ τους στόπερ τους, όχι με άλλον στόπερ, με αμυντικό χαφ.
Εμάς, σε δεύτερη σκέψη, το παιγνίδι (πολύ πριν τον Τοροσίδη) μας το καθάρισαν με την ταχυδύναμή τους, τη γρηγοράδα τους και τον όγκο τους, οι δύο στόπερ, ο Σωκράτης κι ο Αβραάμ, που κατέστρεψαν τις προϋποθέσεις στις περισσότερες μαλτέζικες, δυνητικά θανάσιμου κινδύνου, αντεπιθέσεις. Οι δύο και ο Καραγκούνης, μ’ εκείνο το απίθανο μπλοκ τη στιγμή που ο Μπογκντάνοβιτς, ένα λεπτό μετά το δοκάρι του Λυμπερόπουλου, ετοιμαζόταν να τραβήξει τη σκανδάλη. Μετά, δεν θα υπήρχε γυρισμός.
Ο Φερνάντο Σάντος έκανε το “λάθος” να δώσει, με το να τους επιλέξει, την τρόπον τινά ηθική στήριξη σε διεθνείς με ποιότητα και προοπτική, οι οποίοι όμως συμβαίνει για τον άλφα ή βήτα λόγο να ευρίσκονται σε κακή αγωνιστική, ορισμένοι και ψυχική, κατάσταση. Μία στήριξη, που συνήθως την εισπράττεις πίσω, στο βάθος του χρόνου. Και που, ειδικά για τη Βαλέτα, ο Πορτογάλος εκτίμησε ότι τον έπαιρνε να το κάνει. Οτι, εύκολα-δύσκολα, δεν θα το πλήρωνε, ως στάση.
Αλλ’ έφτασαν τα πράγματα στο αμήν, διότι κοντά στην κακή αγωνιστική κατάσταση ενός Τοροσίδη, ενός Σαλπιγγίδη, ενός Νίνη, κόλλησε και η κακή μέρα όσων ευρίσκονται σε καλή αγωνιστική κατάσταση. Ενός Τζαβέλλα, ενός Σαμαρά. Ολα έδεσαν, συσσωρεύτηκαν, και πήγαν κόντρα. Κακή αγωνιστική κατάσταση, κακή μέρα, το κακό που έκανε στη συγκέντρωση των παικτών (διότι αυτά, πιά, στη σημερινή εποχή… δεν κρύβονται!) η είδηση απ’ την Τιφλίδα.
Αν θέλετε, ακόμη και το παχύ γρασίδι, ή ένας διαιτητής που σφύριζε πολύ και άκαιρα. Μοιάζουν ασήμαντα, αλλά για τον ποδοσφαιριστή που ιδρώνει και αγωνιά δεν είναι. Μετά το ματς, ο Σαλπιγγίδης κι ο Τοροσίδης, αφού αλλιώς το ζεις μέσα κι αλλιώς φαίνεται απέξω, πίστευαν ότι τους έχουν γίνει πέναλτι που δεν σφυρίχθηκαν. Δεν είπαν τίποτα, δημοσίως. Ούτε, πολύ περισσότερο, σε 0-0 θα ‘λέγαν. Δεν ήταν (πέναλτι), αλλά μες στο κεφάλι τους, ενόσω αγωνίζονταν, ήταν.
Η σκέψη και μόνον, σε συνδυασμό με το πώς κυλούσαν τα δρώμενα στον αγωνιστικό χώρο, φτάνει για να πειράζει και να χαλάει το νευρικό σύστημα.
