Στις χαρές και στις λύπες μαζί

Αν για τη δημιουργία ενός ισχυρού αγωνιστικού συνόλου, ικανή και αναγκαία συνθήκη εκτός των ποιοτικών χαρακτηριστικών είναι η ομοψυχία, τότε οι “πράσινοι” δείχνουν να συνέλαβαν το απαραίτητο και να οδεύουν προς τη ολοκλήρωση του παζλ.

Δεν είναι η κούρσα του Φιγκερόα προς τον Μπεργκ, δευτερόλεπτα μετά την απώλεια του πέναλτι, δεν είναι η τόνωση προς τον Ρισβάνη μετά την κουτή αφορμή που έδωσε για να υποδειχθεί η “εσχάτη των ποινών” στον Σαλπιγγίδη, είναι η συνολική συμπεριφορά των ποδοσφαιριστών του “τριφυλλιού”: σ’ ένα παιχνίδι που εξελίχθηκε σε ρεσιτάλ λαθών εκατέρωθεν, δεν υπήρξε η παραμικρή γκριμάτσα δυσαρέσκειας στο χορτάρι, παρά μόνο αλληλεγγύη καθ’ όλη τη διάρκεια του ενενηντάλεπτου.

Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο κέρδος για την ομάδα του Γιάννη Αναστασίου και αυτό είναι το στοίχημα για κάθε ομάδα που βρίσκεται στα… μπετά. Γιατί είναι εύκολο να πανηγυρίζεις σαν μια παρέα τις επιτυχίες, αλλά όχι και να μοιράζεσαι την ευθύνη μιας αποτυχίας ακόμη κι αν αυτή δεν σου ανήκει.

Ας μην κρυβόμαστε. Η ήττα στην Τούμπα δεν ήταν εκτός προγράμματος. Είναι μια ήττα που υπάρχει στα χαρτιά ως ενδεχόμενο, ακόμη και σε εποχές που ο ΠΑΟΚ δεν είναι ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός είναι Panathinaikos. Πόσο μάλλον για έναν Παναθηναϊκό που βρίσκεται στα σπάργανα, κόντρα στον ισχυρότερο ΠΑΟΚ των τελευταίων ετών.

Το γεγονός ότι οι “πράσινοι” αντεπεξήλθαν σ’ ένα παιχνίδι υψηλών απαιτήσεων, χωρίς να είναι καλύτεροι προηγούμενων εμφανίσεών τους, αποδεικνύοντας ότι μπορούν πλέον να μεταλλάσσονται σχηματικά στο χορτάρι χωρίς απώλειες σε συνοχή και ρυθμό, διεκδικώντας μάλιστα κάτι καλύτερο από το τελικό 2-1, καταγράφεται στα θετικά.

Όποιος προβληματισμός για τις λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά είναι για εσωτερική κατανάλωση, εντός προπονητηρίου και δεν συνιστά αφορμή για ποδοσφαιροκουβέντα εκτός των τειχών. Ναι, θα γίνει και τέτοια κουβέντα (αλίμονο!), αλλά όχι με την ανησυχία που διακατείχε τους φίλους του μετά τις πρώτες αναιμικές αγωνιστικές παρουσίες της χρονιάς.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι έπαψε η πίεση. Δεν σημαίνει ότι η ήττα θα αντιμετωπίζεται ως κάτι φυσιολογικό και πάμε γι’ άλλα και έχω τη βεβαιότητα ότι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα στο “πράσινο” ποδοσφαιρικό τμήμα. Καμία ομάδα που έπαψε να διεκδικεί περισσότερα απ’ όσα της αναλογούν, δεν προόδευσε ουσιαστικά.

Ο πήχης δεν μεταβάλλεται και δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, μετά μάλιστα από ήττα. Θα μας λείψουν τα όψιμα μηνύματα περί του κινδύνου υποβιβασμού, αλλά θα ζήσουμε και χωρίς αυτά. Το στοίχημα όμως δεν ήταν ποτέ αυτό. Το στοίχημα είναι να αποδειχθεί ένα πολύ σύντομο διάλειμμα, μία κακή παρένθεση, η εφετινή απουσία από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.