Ανίκητη η υστεροφημία
Χρόνια τώρα η αντιπαλότητα μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού έχει ποτίσει με δηλητήριο το ελληνικό ποδόσφαιρο οπότε δύσκολα θα μπορούσε να γυρίσει σελίδα επειδή οι δύο πρόεδροι των θεωρητικά ισχυρότερων ομάδων του πρωταθλήματος έδειξαν πρόθεση να κάνουν κάτι καλύτερο για το ποδόσφαιρο.
Εχω την αίσθηση ότι όσοι έμαθαν τα νέα δύσκολα πίστεψαν ότι μία κοινή συνάντηση θα οδηγούσε και στον εξαγνισμό του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Εικοσιτέσσερις ώρες μετά το ραντεβού των δύο προέδρων, το πέναλτι που σφύριξε ο Δαλούκας στο «Κλ. Βικελίδης» ήταν αρκετό για να τα «σπάσουν» Μαρινάκης και Πατέρας με ακραίους μάλιστα χαρακτηρισμούς του πρώτου προς τον δεύτερο.
Η ομολογία των δύο
Από τη στιγμή πάντως που οι πρόεδροι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τον πρόεδρο της ΕΠΟ Σοφοκλή Πιλάβιο και υπόσχονται ότι θα κάνουν το καλύτερο, στην ουσία (επιτέλους) ομολογούν ότι για όλα τα δεινά του ποδοσφαίρου φταίνε οι ομάδες τους και ότι εάν οι ίδιοι δεν συμφωνήσουν θα συνεχιστούν οι λογικές της… «παράγκας».
Κατ’ αρχάς μετά τη συνάντηση της Παρασκευής μπαίνει ένα ερώτημα για το οποίο δεν πρόκειται ποτέ να πάρουμε απάντηση, ούτε από τον πρόεδρο της Super League ούτε από αυτόν της ΕΠΟ που με την παρουσία του στη σύναξη στην ουσία υιοθέτησε την άποψη περί των πραγματικών «αφεντικών» του ελληνικού ποδοσφαίρου: Οι υπόλοιπες 14 ομάδες απλώς συμπληρώνουν τη Super League ή αρκούνται στο να λειτουργούν ως δορυφόροι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού;
Το εμπόριο της προστασίας
Ακόμη και στην περίπτωση που θα δούμε real το θέμα είναι δύσκολο Μαρινάκης και Πατέρας να πείσουν την ευρύτερη αθλητική κοινωνία ότι μπορεί να γίνει πράξη ο εξαγνισμός του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο λόγος είναι απλός: πρώτον γιατί στην Ελλάδα η αθλητική κοινωνία δεν είναι εκπαιδευμένη ακόμη στο να συγχωρεί τα ανθρώπινα λάθη των διαιτητών ώστε να δώσει πίστωση χρόνου στο εγχείρημα. Δεύτερον γιατί οι φίλαθλοι δεν έχουν μάθει να μην «τσιμπάνε» ακόμη και στα στημένα σφυρίγματα που στόχο έχουν να μην μείνουν… άνεργα τα κάθε λογής λαμόγια που ζουν πουλώντας προστασία είτε στους διαιτητές είτε στις ομάδες.
Το σημαντικότερο πάντως έχει να κάνει με την υστεροφημία του Μαρινάκη και του Πατέρα οι οποίοι μπήκαν στο ποδόσφαιρο για συγκεκριμένους λόγους, και κυρίως γιατί θέλουν οι ομάδες τους να πάρουν τίτλους με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Τον δεύτερο δεν τον θυμάται κανείς και ο πρόεδρος ακούει την κριτική των οπαδών όσα κι αν έχει κάνει για την ομάδα του. Το τι άκουσε ο Κόκκαλης το περασμένο καλοκαίρι και το τι ακούει τα τελευταία 10 χρόνια η οικογένεια Βαρδινογιάννη είναι μία καλή απόδειξη. Κι αυτός είναι ένας καλός λόγος για να ψάξει ένας πρόεδρος τους τρόπους να πάρει ένα- δύο σφυρίγματα παραπάνω από αυτά που θα ψάξει για να πάρει ο αντίπαλος του βάζοντας στο περιθώριο τις προσωπικές φιλικές σχέσεις.
Το άλλοθι της διαιτησίας
Στην περίπτωση του Δαλούκα ο Ολυμπιακός (όπως βεβαίως και το κύριο θύμα ο Αρης) έχουν χίλια δίκαια γιατί σε παρόμοιες φάσεις δεν δίνονται φάουλ ούτε στο μπάσκετ όπου σφυρίζεται παράβαση ακόμη και στην επαφή των αθλητών. Αλλά εάν δεν ήταν ο Δαλούκας όλο και θα βρισκόταν στο κοντινό μέλλον ένας διαιτητής που θα έδινε ένα σφύριγμα παραπάνω στον Παναθηναϊκό ή στον Ολυμπιακό ώστε να γίνει το πρωτάθλημα κόλαση.
Ακόμη κι αν υπάρξει κάποια στιγμή το ιδεατό 50-50 όταν χαθεί ο τίτλος του πρωταθλητή θα «κατασκευαστούν» από τον δεύτερο διαιτητικά λάθη γιατί αλλιώς δεν «ψήνεται» ο κόσμος για την αποτυχία την οποία σε λίγες περιπτώσεις δέχονται να την χρεωθούν οι πρόεδροι.
Οσο για τον Μαρινάκη καλόν είναι όταν κάνει δηλώσεις για την διαιτησία να ξεκαθαρίζει με ποια ιδιότητα τις κάνει. Διότι διαφορετική δυναμική έχει η οργή του για τον Δαλούκα ως πρόεδρου της Super League και διαφορετική ως προέδρου του Ολυμπιακού.
Υ.Γ: Πιστεύω ότι δηλώσεις τύπου Κούπερ μετά το τέλος του αγώνα με τον ΠΑΟ βοηθούν πραγματικά το ποδόσφαιρο και όχι οι κραυγές εν μέσω σύγχυσης του προέδρου του Ολυμπιακού και όλων των άλλων που επιχειρούν επικοινωνιακά να πάρουν το κάτι τις τους από το διαιτητικό έγκλημα του Δαλούκα.
