Ο ημιτελικός των απωθημένων

Από το ματς πρωταθλήματος στην Τούμπα και μετά έχουν γραφτεί χιλιάδες λέξεις. Κάποιες στο θεμιτό πλαίσιο της δημοσιογραφικής προσέγγισης ενός ημιτελικού κυπέλλου. Οι περισσότερες στο αθέμιτο πλαίσιο μιας οπαδικής αρθρογραφίας σκέτου οχετού ( έχω απελπιστεί εδώ και καιρό με το επίπεδο ορισμένων ανθρώπων με τους οποίους υποτίθεται ότι είμαστε συνάδελφοι, λίγες φορές όμως περισσότερο απ΄ όσο απελπίστηκα στην «προετοιμασία» του συγκεκριμένου παιχνιδιού). Χαρακτηρισμοί όπως «Μπουγατσοκέφαλοι» και «ΜΠΑΟΚ» ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν βρει θέση σε «δημοσιογραφικά» κείμενα. Τώρα φιλοξενούνται υπερήφανα στα περισπούδαστα άρθρα υπερήλικων δημοσιογράφων που αποδεικνύουν ότι ακόμα κι αν έχουν βγει στη σύνταξη, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να γίνουν «φιλιππινέζες» των αφεντικών τους για ένα κομμάτι ψωμί. Έξις δευτέρα φύσις.

Το σάπιο κατεστημένο…

Αλλά και στη Θεσσαλονίκη το πράγμα έχει ξεφύγει. Μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εκ των προτέρων, μετατράπηκε αίφνης σε υπέρ πάντων αγώνα για την ανατροπή του «σάπιου κατεστημένου». Μόνο που το σάπιο κατεστημένο, δίχως εισαγωγικά, δεν πρόκειται να ανατραπεί ακόμα κι αν ο ΠΑΟΚ προκριθεί στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος. Το μόνο που μπορεί να ανατραπεί είναι η προσπάθεια του «Δικεφάλου» να βρει μια κάποια ηρεμία μετά τη φυγή του Στέφενς. Ο τρόπος που έχει μεγαλώσει από τον κόσμο και τα ΜΜΕ της συμπρωτεύουσας ο ημιτελικός του «Καραϊσκάκης» ενέχει τον κίνδυνο να «καταπιεί» τον Γιώργο Γεωργιάδη και τους ποδοσφαιριστές του.

Οι κόντρες…

Συνοψίζοντας, μέχρι τη σέντρα στο Φάληρο, στις πλάτες και των Ερυθρολεύκων και των Ασπρόμαυρων θα έχουν φορτωθεί ανακοινώσεις, κόντρα ανακοινώσεις, απειλές για μηνύσεις, εμπρηστικά πρωτοσέλιδα, προσβλητικοί χαρακτηρισμοί εις βάρος ολόκληρων περιοχών της χώρας, η βεντέτα Μαρινάκη – Σαββίδη, η αναπόφευκτη διαιτητολογία, μια ένταση που κοντεύει να ανατινάξει το ταβάνι.

Το πολεμικό κλίμα…

Πώς περιμένουμε να τη διαχειριστούν; Πως περιμένουμε να παίξουν μπάλα μέσα σε ένα περιβάλλον -που ορισμένοι φρόντισαν να καταστήσουν- άκρως πολεμικό; Μας ενδιαφέρει; Ή μας ενδιαφέρει μονάχα να πανηγυρίσουμε στο φινάλε, κραδαίνοντας το «σκαλπ» του εχθρού; Δεν τραβάω ζόρι με αγώνες γεμάτους νεύρα και τσαμπουκάδες, με αγώνες που μοιάζουν με μάχες. Ίσα – ίσα μου αρέσουν πολύ. Αρκεί να προκύπτουν από το ανταγωνιστικό πνεύμα των παικτών. Και όχι από τα απωθημένα όλων των υπολοίπων.

Ήθελα λοιπόν πολύ να παρακολουθήσω τους δυο ημιτελικούς. Πίστευα ότι θα είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον έχουν να προσφέρουν φέτος οι εγχώριες διοργανώσεις. Τώρα πια δεν θέλω. Μακάρι να διαψευσθώ.