Το… λάθος των σωστών επιλογών

Τα …κακά του προέδρου της ομάδας τα αναλύσαμε μόλις ανέλαβε τον Δικέφαλο, να μην τα επαναλαμβάνουμε. Ένα από τα καλά του είναι ότι γνωρίζεις από την αρχή πώς θα λειτουργήσει. Πώς θα κινηθεί. Κανείς δεν μπορεί να πει πως εξεπλάγην από μία απόφασή του. Το λάθος ήταν ότι άργησε να λειτουργήσει όπως ο ίδιος νομίζει με αποτέλεσμα ο ΠΑΟΚ μέχρι τώρα να είναι μία ερμαφρόδιτη ομάδα.



Από την μία πλευρά ένας πρόεδρος που πληρώνει, αλλά παράλληλα έχει και συγκεκριμένους παίκτες στους οποίους αισθάνεται, ή και μπορεί να έχει, δέσμευση οπότε όπου πάει πάνε. Από την άλλη ένα γεμάτο τιμ με τεχνικούς και γενικούς διευθυντές, αλλά κι έναν φιλόδοξο συγκεντρωτικό κόουτς. Όλα αυτά δεν γινόταν να λειτουργήσουν.

Ο Δρόσος δεν θα κάνει πίσω, αφού πληρώνει ο άνθρωπος, ο Πεδουλάκης δεν θα έκανε πίσω απλά θα συμβιβαζόταν για λίγο, το ίδιο και ο Μπουντούρης. Ο Νίκος Μπουντούρης αποτελεί κεφάλαιο για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ. Ένας άνθρωπος που δεν δέχεται αστεία (γενικώς και ειδικώς και αυτό μπορεί να το βελτιώσει) γνωρίζει το μπάσκετ, αλλά από την αρχή φαινόταν ότι η επιλογή του ήταν λάθος. Με άποψη αποκρυσταλλωμένη και κατατεθειμένη για το σπορ, τι περίμενε ότι θα βρει στον ΠΑΟΚ; Βιάστηκε να περάσει στην άλλη όχθη το μπάσκετ και ίσως εκεί λειτούργησε λίγο το συναίσθημα, το οποίο ως παίκτης είχε αποβάλλει. Είχε όλες τις καλές προθέσεις σε λάθος καταστάσεις οπότε τιμά το παρελθόν του και με αξιοπρέπεια αποχωρεί προφανώς αναγνωρίζοντας την λάθος επιλογή. Και ο ΠΑΟΚ όμως ίσως να χρειαζόταν έναν πιο έμπειρο άνθρωπο δίπλα στον Μπουντούρη για να μην “καεί” μία σπουδαία επιλογή όπως ο βετεράνος πλέι μέικερ.

Ο Αργύρης Πεδουλάκης ήταν προφανής επιλογή και το οξύμωρο σχήμα εντελώς λάθος. Καταρχάς ο ίδιος ο κόουτς γνωρίζοντας ότι στο ρόστερ θα υπάρξουν παίκτες που αντιτίθενται στην μπασκετική του κοσμοθεωρία έπρεπε να αρνηθεί τη δουλειά. Ένας άνθρωπος που έβγαλε στην επιφάνεια, ανέδειξε τον Παπαμακάριο και τον Πελεκάνο, δεν γίνεται ξαφνικά να αναπτύξει το παιχνίδι του στον Κώστα Βασιλειάδη ή τον Κυρίτση. Ο Πεδουλάκης πιστεύει σχεδόν αποκλειστικά σε παίκτες εργάτες και αντιπαθεί όσους στηρίζονται στην επίθεση. Γνώμες είναι αυτές. Τα3/4 του ρόστερ δεν ήταν καν δικές του επιλογές οπότε, όπως έλεγαν οι Λατίνοι, quo vadis κόουτς;

Πάμε και στο λάθος όσων επέλεξαν τον Πεδουλάκη. Πρόκειται για έναν προπονητή που διαπρέπει μέσα στον αγώνα και στην διαχείριση κρίσεων. Γνωρίζει τέλεια να τρέχει την ομάδα, να την συμμαζεύει, να την οδηγεί. Δεν μπορεί όμως να διαλέξει τους σωστούς ξένους ή κοινοτικούς ακόμα και αν κρινόταν η ζωή του από αυτό. Κι εν πολλοίς η πορεία του εκεί χαλάει. Περιστέρι, Μακεδονικός, Πανελλήνιος, Ρέθυμνο, συνεχόμενες αλλαγές μέχρι να βρει τη σωστή χημεία. Με κλεισμένες τις περισσότερες θέσεις είτε με ποιοτικούς παίκτες(Ντιαρά, Βασιλειάδης, Χαρίσης, Ουέσον) είτε με επιλογές καθαρά συμπληρωματικές για την Α1 (Σίμτσακ, Κυρίτσης, Καυκής), ο Πεδουλάκης όφειλε να ξεχωρίσει τους κατάλληλους ξένους και λογικά απέτυχε.

Κάπου εδώ έρχεται η ικανότητα του Γιώργου Καλαφατάκη. Ο ΕΙΔΙΚΟΣ, να σώσει μία κατάσταση διαλυμένη. Γνωρίζει που θα επέμβει και που ο παίκτης θα πάρει την κατάσταση πάνω του. Η φιλοσοφία του ταιριάζει με το ρόστερ του ΠΑΟΚ, είναι έτοιμος να καλύψει τις αδυναμίες των παικτών του με τις ζώνες και θα βρει ένα, δύο ξένους ικανούς να δώσουν άμεσα λύσεις και κυρίως να φέρουν νίκες.

Ο τελευταίος λόγος ανήκει στο Δημήτρη Δρόσο. Ο γράφων δεν θα τον κρίνει τώρα. Το μεγάλο τεστ για τον Πατρινό παράγοντα θα είναι η καλοκαιρινή περίοδος και αν θα συνεχίσει στο δικέφαλο. Μέχρι τότε έχει δικαίωμα να κάνει λάθη. Κυρίως όμως οφείλει, απόντος του Μπουντούρη, να βγει μπροστά και να μείνει στο προσκήνιο δεχόμενος και αυτός τις αποτυχίες. Τώρα πηγαίνει το καράβι όπως θέλει ο ίδιος και φέρει την ευθύνη.